ContentReadable 200212
Bulundukları orman uçsuz bucaksız bir ormandı. Şafağın altın renkli ilk ışıkları, havadaki yoğun sisi ve ağaçların yapraklarını aşarak zümrüt yeşili toprağa vuruyordu.
Magdalene ormanda yavaşça ilerlerken kucağında bir köpeği, yani Dietrich'i taşıyordu. Altın saçlı kız, dev ağaçların yamuk yumuk köklerini zarif bir kuğu gibi aşıyor ve yolunu kolaylıkla buluyordu.
"Yanımdakinin Magdalene olduğu için çok şanslıyım. O cadaloz Nottfriga olsaydı, beni yürümeye ve hatta bir büyü falan yapıp koşmaya zorlardı. Burası köpeklerin yürüyebileceği bir yer değil. İnsanların bile burayı aşması mümkün değil. Yol bile yok, yalnızca ağaçlar var. Magdalene, beni hep böyle taşısa ne güzel olurdu." diye düşündü Dietrich ve Magdalene'e bakmak için yüzünü ona döndü.
Şafağın ışıkları kızın yüzüne vuruyordu. Güzelliğinin soylu kadınlarınkinden aşağı kalır bir yanı yoktu. Yumuşak yüz hatları ve yüzündeki nazik ifade, onun çiçek yapraklarında oluşan kısa ömürlü sabah çiyleri kadar narin gösteriyordu.
"Magdalene'in kadar hoş bir teni var ki... Tanıştığım tüm soylularınkinden bile daha iyi olduğunu söyleyebilirim." diye düşündü Dietrich kızı izlerken.
Magdalene, "Sana bir hikaye anlatayım. Aslında ben çoktan öldüm." dedi bir anda.
Magdalene ormanda yavaşça ilerlerken kucağında bir köpeği, yani Dietrich'i taşıyordu. Altın saçlı kız, dev ağaçların yamuk yumuk köklerini zarif bir kuğu gibi aşıyor ve yolunu kolaylıkla buluyordu.
"Yanımdakinin Magdalene olduğu için çok şanslıyım. O cadaloz Nottfriga olsaydı, beni yürümeye ve hatta bir büyü falan yapıp koşmaya zorlardı. Burası köpeklerin yürüyebileceği bir yer değil. İnsanların bile burayı aşması mümkün değil. Yol bile yok, yalnızca ağaçlar var. Magdalene, beni hep böyle taşısa ne güzel olurdu." diye düşündü Dietrich ve Magdalene'e bakmak için yüzünü ona döndü.
Şafağın ışıkları kızın yüzüne vuruyordu. Güzelliğinin soylu kadınlarınkinden aşağı kalır bir yanı yoktu. Yumuşak yüz hatları ve yüzündeki nazik ifade, onun çiçek yapraklarında oluşan kısa ömürlü sabah çiyleri kadar narin gösteriyordu.
"Magdalene'in kadar hoş bir teni var ki... Tanıştığım tüm soylularınkinden bile daha iyi olduğunu söyleyebilirim." diye düşündü Dietrich kızı izlerken.
Magdalene, "Sana bir hikaye anlatayım. Aslında ben çoktan öldüm." dedi bir anda.
Bulundukları orman uçsuz bucaksız bir ormandı. Şafağın altın renkli ilk ışıkları, havadaki yoğun sisi ve ağaçların yapraklarını aşarak zümrüt yeşili toprağa vuruyordu. Magdalene ormanda yavaşça ilerlerken kucağında bir köpeği, yani Dietrich'i taşıyordu. Altın saçlı kız, dev ağaçların yamuk yumuk köklerini zarif bir kuğu gibi aşıyor ve yolunu kolaylıkla buluyordu. "Yanımdakinin Magdalene olduğu için çok şanslıyım. O cadaloz Nottfriga olsaydı, beni yürümeye ve hatta bir büyü falan yapıp koşmaya zorlardı. Burası köpeklerin yürüyebileceği bir yer değil. İnsanların bile burayı aşması mümkün değil. Yol bile yok, yalnızca ağaçlar var. Magdalene, beni hep böyle taşısa ne güzel olurdu." diye düşündü Dietrich ve Magdalene'e bakmak için yüzünü ona döndü. Şafağın ışıkları kızın yüzüne vuruyordu. Güzelliğinin soylu kadınlarınkinden aşağı kalır bir yanı yoktu. Yumuşak yüz hatları ve yüzündeki nazik ifade, onun çiçek yapraklarında oluşan kısa ömürlü sabah çiyleri kadar narin gösteriyordu. "Magdalene'in kadar hoş bir teni var ki... Tanıştığım tüm soylularınkinden bile daha iyi olduğunu söyleyebilirim." diye düşündü Dietrich kızı izlerken. Magdalene, "Sana bir hikaye anlatayım. Aslında ben çoktan öldüm." dedi bir anda.
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Book192_TR.txt- JSON Pointer
/
