DescriptionTextMap Item_Weapon_S_1581_Desc
ปีกที่ถูกแผดเผาด้วยดวงตะวันอันร้อนแรง ครั้งหนึ่งเคยร่วงหล่นสู่ผืนปฐพีอันซีดขาว ร่วงหล่นสู่รอยแยกอันไร้แสงสว่าง
ถ้าเช่นนั้นก็จงร่วงหล่นลงไปเถิด... ทั้งความหนักอึ้ง ความหม่นหมองทั้งหลาย ตลอดจนความโง่เขลาที่ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ และชีวิตที่ดับสูญไปเหล่านั้น... เธอจะขอแบกรับมันไว้ทั้งหมดเอง
ในห้วงแห่งการหลับใหลอันยาวนานที่ถูกกาลเวลาลืมเลือนนั้น ที่แท้แม้แต่ความโศกเศร้าก็ยังเลือนหายไป แม้แต่ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังก็ยังมลายหายไป... รวมไปถึงความสุข และความทรงจำ พวกมันล้วนร่วงโรยและเหี่ยวเฉาไป สรรพสิ่งล้วนเป็นเพียงความว่างเปล่า
ชั่วพริบตาผ่านไปนับร้อยปี อาณาจักรบนผืนดินล่มสลายและก่อกำเนิดขึ้นใหม่ ทว่าเธอก็ยังคงไม่ฟื้นตื่นขึ้นมา
แต่ไม่ว่าภายในใจจะซุกซ่อนความขมขื่น และมืดมิดจนยากจะอธิบายไว้มากเพียงใด วิหคน้อยก็ไม่อาจเสแสร้ง ทำเป็นมองไม่เห็นฤดูใบไม้ผลิได้อยู่ดี
"ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิคือความฝันของฤดูหนาว เมฆในฤดูใบไม้ร่วงจะคิดถึงสายลมของฤดูร้อน~"
— ภายใต้แสงจันทร์อันเงียบสงัด หญิงสาวผมสีชมพูฮัมเพลงที่ใช้กล่อมเด็กในอดีตขึ้นมา
ถ้าเช่นนั้นก็จงร่วงหล่นลงไปเถิด... ทั้งความหนักอึ้ง ความหม่นหมองทั้งหลาย ตลอดจนความโง่เขลาที่ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ และชีวิตที่ดับสูญไปเหล่านั้น... เธอจะขอแบกรับมันไว้ทั้งหมดเอง
ในห้วงแห่งการหลับใหลอันยาวนานที่ถูกกาลเวลาลืมเลือนนั้น ที่แท้แม้แต่ความโศกเศร้าก็ยังเลือนหายไป แม้แต่ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังก็ยังมลายหายไป... รวมไปถึงความสุข และความทรงจำ พวกมันล้วนร่วงโรยและเหี่ยวเฉาไป สรรพสิ่งล้วนเป็นเพียงความว่างเปล่า
ชั่วพริบตาผ่านไปนับร้อยปี อาณาจักรบนผืนดินล่มสลายและก่อกำเนิดขึ้นใหม่ ทว่าเธอก็ยังคงไม่ฟื้นตื่นขึ้นมา
แต่ไม่ว่าภายในใจจะซุกซ่อนความขมขื่น และมืดมิดจนยากจะอธิบายไว้มากเพียงใด วิหคน้อยก็ไม่อาจเสแสร้ง ทำเป็นมองไม่เห็นฤดูใบไม้ผลิได้อยู่ดี
"ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิคือความฝันของฤดูหนาว เมฆในฤดูใบไม้ร่วงจะคิดถึงสายลมของฤดูร้อน~"
— ภายใต้แสงจันทร์อันเงียบสงัด หญิงสาวผมสีชมพูฮัมเพลงที่ใช้กล่อมเด็กในอดีตขึ้นมา
ปีกที่ถูกแผดเผาด้วยดวงตะวันอันร้อนแรง ครั้งหนึ่งเคยร่วงหล่นสู่ผืนปฐพีอันซีดขาว ร่วงหล่นสู่รอยแยกอันไร้แสงสว่าง ถ้าเช่นนั้นก็จงร่วงหล่นลงไปเถิด... ทั้งความหนักอึ้ง ความหม่นหมองทั้งหลาย ตลอดจนความโง่เขลาที่ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ และชีวิตที่ดับสูญไปเหล่านั้น... เธอจะขอแบกรับมันไว้ทั้งหมดเอง ในห้วงแห่งการหลับใหลอันยาวนานที่ถูกกาลเวลาลืมเลือนนั้น ที่แท้แม้แต่ความโศกเศร้าก็ยังเลือนหายไป แม้แต่ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังก็ยังมลายหายไป... รวมไปถึงความสุข และความทรงจำ พวกมันล้วนร่วงโรยและเหี่ยวเฉาไป สรรพสิ่งล้วนเป็นเพียงความว่างเปล่า ชั่วพริบตาผ่านไปนับร้อยปี อาณาจักรบนผืนดินล่มสลายและก่อกำเนิดขึ้นใหม่ ทว่าเธอก็ยังคงไม่ฟื้นตื่นขึ้นมา แต่ไม่ว่าภายในใจจะซุกซ่อนความขมขื่น และมืดมิดจนยากจะอธิบายไว้มากเพียงใด วิหคน้อยก็ไม่อาจเสแสร้ง ทำเป็นมองไม่เห็นฤดูใบไม้ผลิได้อยู่ดี "ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิคือความฝันของฤดูหนาว เมฆในฤดูใบไม้ร่วงจะคิดถึงสายลมของฤดูร้อน~" — ภายใต้แสงจันทร์อันเงียบสงัด หญิงสาวผมสีชมพูฮัมเพลงที่ใช้กล่อมเด็กในอดีตขึ้นมา
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/th/main.json- JSON Pointer
/Item_Weapon_S_1581_Desc






