thผู้ขบถที่ยอมละทิ้งร่างเดิมที่ตกต่ำ ลอกคราบเปลือกนอกท่ามกลางความมืดมิด และถือกำเนิดขึ้นใหม่ท่ามกลางความเสื่อมโทรม โดยภายใต้การควบคุมอันแสนบิดเบี้ยว ในนามของสิ่งที่เรียกว่าความรักมาอย่างยาวนานนั้น หญิงสาวจึงไม่ลังเลที่จะใช้คำโกหก หลอกลวงผู้ประสบภัยที่สูญเสียคนในครอบครัวไปจาก Hollow เพียงเพื่อที่จะได้รับความรักและความสนใจจากคนที่เธอรัก
เธอคิดว่า ตราบใดที่เธอช่วยคนที่เธอรักปกปิดความลับเรื่องยาแห่ง "พรวิเศษ" ตราบใดที่เธอไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด ของผู้คนที่ถูกกัดกร่อน ตราบใดที่การทดลองลับอันแสนต่ำช้านี้ยังไม่ถูกเปิดโปง สายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคนที่เธอรัก ก็จะไม่มีวันขาดสะบั้น
แต่สิ่งที่รอคอยเธออยู่นั้น กลับเป็นภาพของคนที่เธอรักที่ล้มลงไปจมกับกองเลือด และถูกพรากลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา
หลังจากนั้น ความเคียดแค้นและความริษยา ก็ทิ่มแทงอยู่ในใจของเธอมาโดยตลอด
ฟันเฟืองแห่งการแก้แค้น กัดกินทุกเส้นสายแห่งสติสัมปชัญญะ เธอปะติดปะต่อความหมายของการดำรงอยู่ที่บิดเบี้ยวขึ้นมาใหม่ จากบันทึกของคนที่เธอรักที่ตายจากไป
เส้นทางชีวิตของเธอเปรียบดั่งนิทานมืด ที่กล่าวถึงความหมกมุ่นอันมากล้นจนไม่อาจปล่อยวาง
เมื่อพวกพ้องในอดีตยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เธอก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว หรือจะพูดได้ว่า คำพูดทั้งหมดที่พยายามฉุดรั้งเธอกลับสู่แสงสว่างนั้น ได้ถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปด้วยความริษยา ความหมกมุ่น และความเคียดแค้นที่ฝังลึกเข้าไปจนถึงกระดูกดำ
ท้ายที่สุด ในยามที่ดวงตะวันใกล้จะลาลับ คมหนามจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้พวยพุ่งออกมาจากร่างกาย แต่ละเล่มล้วนสอดแทรกเสียงของกรีดร้องของผู้ที่ถูกทอดทิ้งเอาไว้
Tepes... ผู้ที่ถูกทิ่มแทงด้วยคมหนามอย่างน่าสังเวชเอ๋ย จงแบกความจงเกลียดจงชังนั้นไว้ และก้าวไปสู่หุบเหวที่ลึกยิ่งกว่านี้เถิด
"โดยเฉพาะในยามค่ำคืน เสียงของมันดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า Ethereal ตัวไหนๆ และเมื่อฟังดูดีๆ เสียงนั้นก็คล้ายกับเสียงร้องไห้ของผู้หญิง..."
เธอคิดว่า ตราบใดที่เธอช่วยคนที่เธอรักปกปิดความลับเรื่องยาแห่ง "พรวิเศษ" ตราบใดที่เธอไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด ของผู้คนที่ถูกกัดกร่อน ตราบใดที่การทดลองลับอันแสนต่ำช้านี้ยังไม่ถูกเปิดโปง สายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคนที่เธอรัก ก็จะไม่มีวันขาดสะบั้น
แต่สิ่งที่รอคอยเธออยู่นั้น กลับเป็นภาพของคนที่เธอรักที่ล้มลงไปจมกับกองเลือด และถูกพรากลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา
หลังจากนั้น ความเคียดแค้นและความริษยา ก็ทิ่มแทงอยู่ในใจของเธอมาโดยตลอด
ฟันเฟืองแห่งการแก้แค้น กัดกินทุกเส้นสายแห่งสติสัมปชัญญะ เธอปะติดปะต่อความหมายของการดำรงอยู่ที่บิดเบี้ยวขึ้นมาใหม่ จากบันทึกของคนที่เธอรักที่ตายจากไป
เส้นทางชีวิตของเธอเปรียบดั่งนิทานมืด ที่กล่าวถึงความหมกมุ่นอันมากล้นจนไม่อาจปล่อยวาง
เมื่อพวกพ้องในอดีตยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เธอก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว หรือจะพูดได้ว่า คำพูดทั้งหมดที่พยายามฉุดรั้งเธอกลับสู่แสงสว่างนั้น ได้ถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปด้วยความริษยา ความหมกมุ่น และความเคียดแค้นที่ฝังลึกเข้าไปจนถึงกระดูกดำ
ท้ายที่สุด ในยามที่ดวงตะวันใกล้จะลาลับ คมหนามจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้พวยพุ่งออกมาจากร่างกาย แต่ละเล่มล้วนสอดแทรกเสียงของกรีดร้องของผู้ที่ถูกทอดทิ้งเอาไว้
Tepes... ผู้ที่ถูกทิ่มแทงด้วยคมหนามอย่างน่าสังเวชเอ๋ย จงแบกความจงเกลียดจงชังนั้นไว้ และก้าวไปสู่หุบเหวที่ลึกยิ่งกว่านี้เถิด
"โดยเฉพาะในยามค่ำคืน เสียงของมันดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า Ethereal ตัวไหนๆ และเมื่อฟังดูดีๆ เสียงนั้นก็คล้ายกับเสียงร้องไห้ของผู้หญิง..."
ผู้ขบถที่ยอมละทิ้งร่างเดิมที่ตกต่ำ ลอกคราบเปลือกนอกท่ามกลางความมืดมิด และถือกำเนิดขึ้นใหม่ท่ามกลางความเสื่อมโทรม โดยภายใต้การควบคุมอันแสนบิดเบี้ยว ในนามของสิ่งที่เรียกว่าความรักมาอย่างยาวนานนั้น หญิงสาวจึงไม่ลังเลที่จะใช้คำโกหก หลอกลวงผู้ประสบภัยที่สูญเสียคนในครอบครัวไปจาก Hollow เพียงเพื่อที่จะได้รับความรักและความสนใจจากคนที่เธอรัก เธอคิดว่า ตราบใดที่เธอช่วยคนที่เธอรักปกปิดความลับเรื่องยาแห่ง "พรวิเศษ" ตราบใดที่เธอไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด ของผู้คนที่ถูกกัดกร่อน ตราบใดที่การทดลองลับอันแสนต่ำช้านี้ยังไม่ถูกเปิดโปง สายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคนที่เธอรัก ก็จะไม่มีวันขาดสะบั้น แต่สิ่งที่รอคอยเธออยู่นั้น กลับเป็นภาพของคนที่เธอรักที่ล้มลงไปจมกับกองเลือด และถูกพรากลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้น ความเคียดแค้นและความริษยา ก็ทิ่มแทงอยู่ในใจของเธอมาโดยตลอด ฟันเฟืองแห่งการแก้แค้น กัดกินทุกเส้นสายแห่งสติสัมปชัญญะ เธอปะติดปะต่อความหมายของการดำรงอยู่ที่บิดเบี้ยวขึ้นมาใหม่ จากบันทึกของคนที่เธอรักที่ตายจากไป เส้นทางชีวิตของเธอเปรียบดั่งนิทานมืด ที่กล่าวถึงความหมกมุ่นอันมากล้นจนไม่อาจปล่อยวาง เมื่อพวกพ้องในอดีตยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เธอก็ไม่อาจหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว หรือจะพูดได้ว่า คำพูดทั้งหมดที่พยายามฉุดรั้งเธอกลับสู่แสงสว่างนั้น ได้ถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปด้วยความริษยา ความหมกมุ่น และความเคียดแค้นที่ฝังลึกเข้าไปจนถึงกระดูกดำ ท้ายที่สุด ในยามที่ดวงตะวันใกล้จะลาลับ คมหนามจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้พวยพุ่งออกมาจากร่างกาย แต่ละเล่มล้วนสอดแทรกเสียงของกรีดร้องของผู้ที่ถูกทอดทิ้งเอาไว้ Tepes... ผู้ที่ถูกทิ่มแทงด้วยคมหนามอย่างน่าสังเวชเอ๋ย จงแบกความจงเกลียดจงชังนั้นไว้ และก้าวไปสู่หุบเหวที่ลึกยิ่งกว่านี้เถิด "โดยเฉพาะในยามค่ำคืน เสียงของมันดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า Ethereal ตัวไหนๆ และเมื่อฟังดูดีๆ เสียงนั้นก็คล้ายกับเสียงร้องไห้ของผู้หญิง..."
Text source
- Path
TextMap/th/overwrite.json- JSON Pointer
/CardDesc_30056