Ghost

TextMap entry

TextMap CardDesc_30044

Primary text

ไทย

13 Translations
"ผู้ใดได้ยินเสียงนั้น ย่อมเห็นรูปลักษณ์แห่งสัจธรรม"— แม้ว่าสัจธรรมนั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตา ที่หยิบฉวยขึ้นมาจากเสียงกระซิบก็ตาม
บางทีมันอาจเคยมีชื่อมีนาม ทว่ากลับก้าวสู่ห้องมืดแห่งหนึ่งโดยสมัครใจ ด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่อาจล่วงรู้ ถวายทั้งหู ทั้งดวงตา หรือแม้กระทั่งสมองของตน จนกลายเป็นภาชนะที่ดำรงอยู่ เพียงเพื่อถ่ายทอดเสียงบางเสียงเท่านั้น มันยึดถือเสียงกระซิบของบางสิ่งใน Hollow เป็นดั่งเทวโองการ เสมือนตนคือสื่อกลางแห่งพระประสงค์ของท่านในโลกมนุษย์ และในยามที่รอคอยให้เป้าหมายเผลอไผลอยู่นั้น "เสียงของตนเอง" ที่ทั้งชัดเจนและไม่อาจต้านทานได้นั้น ก็พลันดังขึ้นในห้วงสมอง
แต่ในช่วงเวลาที่เสียงบัญชาขาดหาย เมื่อมีผู้ใช้เจตจำนงต่อต้านเสียงกระซิบ และฉีกกระชากเสียงลวงนั้น ในสนามเสียงของมัน จะมีความเจ็บปวดที่เกิดจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ หวนคืนกลับมาบ้างหรือไม่?
ตราบจนวินาทีสุดท้าย มันก็ยังคงถ่ายทอด "สัจธรรม" ที่ไม่เคยส่งไปถึงผู้ใดอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยว ราวกับเจตจำนงที่พร้อมจะพลีชีพ จวบจนกระทั่งโน้ตตัวสุดท้าย ดับสิ้นไปพร้อมกับร่างกายของมัน

"'Covenant Guardian' งั้นเหรอ? แต่ก็จริง มันปกป้องเสียงที่น่าขยะแขยงนั่น ราวกับกำลังปกป้องกฎเกณฑ์ เหมือนกับ... คนโง่งมที่คิดว่าตัวเองพบหนทางกลับบ้าน แล้วตอกตรึงตัวเองให้กลายเป็นป้ายสุสานของเสียงนั้น" "แต่ว่า... จะเกลียดภาชนะที่คอยสะท้อนเสียงนั้นไปทำไมกัน? ถ้าจะคิดบัญชี ก็ต้องไปคิดบัญชีกับตัวการที่ส่งเสียงนั้นออกมาสิ~"
"ผู้ใดได้ยินเสียงนั้น ย่อมเห็นรูปลักษณ์แห่งสัจธรรม"— แม้ว่าสัจธรรมนั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตา ที่หยิบฉวยขึ้นมาจากเสียงกระซิบก็ตาม
บางทีมันอาจเคยมีชื่อมีนาม ทว่ากลับก้าวสู่ห้องมืดแห่งหนึ่งโดยสมัครใจ ด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่อาจล่วงรู้ ถวายทั้งหู ทั้งดวงตา หรือแม้กระทั่งสมองของตน จนกลายเป็นภาชนะที่ดำรงอยู่ เพียงเพื่อถ่ายทอดเสียงบางเสียงเท่านั้น มันยึดถือเสียงกระซิบของบางสิ่งใน Hollow เป็นดั่งเทวโองการ เสมือนตนคือสื่อกลางแห่งพระประสงค์ของท่านในโลกมนุษย์ และในยามที่รอคอยให้เป้าหมายเผลอไผลอยู่นั้น "เสียงของตนเอง" ที่ทั้งชัดเจนและไม่อาจต้านทานได้นั้น ก็พลันดังขึ้นในห้วงสมอง
แต่ในช่วงเวลาที่เสียงบัญชาขาดหาย เมื่อมีผู้ใช้เจตจำนงต่อต้านเสียงกระซิบ และฉีกกระชากเสียงลวงนั้น ในสนามเสียงของมัน จะมีความเจ็บปวดที่เกิดจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ หวนคืนกลับมาบ้างหรือไม่?
ตราบจนวินาทีสุดท้าย มันก็ยังคงถ่ายทอด "สัจธรรม" ที่ไม่เคยส่งไปถึงผู้ใดอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยว ราวกับเจตจำนงที่พร้อมจะพลีชีพ จวบจนกระทั่งโน้ตตัวสุดท้าย ดับสิ้นไปพร้อมกับร่างกายของมัน

"'Covenant Guardian' งั้นเหรอ? แต่ก็จริง มันปกป้องเสียงที่น่าขยะแขยงนั่น ราวกับกำลังปกป้องกฎเกณฑ์ เหมือนกับ... คนโง่งมที่คิดว่าตัวเองพบหนทางกลับบ้าน แล้วตอกตรึงตัวเองให้กลายเป็นป้ายสุสานของเสียงนั้น" "แต่ว่า... จะเกลียดภาชนะที่คอยสะท้อนเสียงนั้นไปทำไมกัน? ถ้าจะคิดบัญชี ก็ต้องไปคิดบัญชีกับตัวการที่ส่งเสียงนั้นออกมาสิ~"

Related context

Dialogue references

0

No task or conversation context is currently linked to this text key.

References

Entity references

1

TextMap

Translations

13

Every imported TextMap locale for this identity.

ไทยth
"ผู้ใดได้ยินเสียงนั้น ย่อมเห็นรูปลักษณ์แห่งสัจธรรม"— แม้ว่าสัจธรรมนั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตา ที่หยิบฉวยขึ้นมาจากเสียงกระซิบก็ตาม
บางทีมันอาจเคยมีชื่อมีนาม ทว่ากลับก้าวสู่ห้องมืดแห่งหนึ่งโดยสมัครใจ ด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่อาจล่วงรู้ ถวายทั้งหู ทั้งดวงตา หรือแม้กระทั่งสมองของตน จนกลายเป็นภาชนะที่ดำรงอยู่ เพียงเพื่อถ่ายทอดเสียงบางเสียงเท่านั้น มันยึดถือเสียงกระซิบของบางสิ่งใน Hollow เป็นดั่งเทวโองการ เสมือนตนคือสื่อกลางแห่งพระประสงค์ของท่านในโลกมนุษย์ และในยามที่รอคอยให้เป้าหมายเผลอไผลอยู่นั้น "เสียงของตนเอง" ที่ทั้งชัดเจนและไม่อาจต้านทานได้นั้น ก็พลันดังขึ้นในห้วงสมอง
แต่ในช่วงเวลาที่เสียงบัญชาขาดหาย เมื่อมีผู้ใช้เจตจำนงต่อต้านเสียงกระซิบ และฉีกกระชากเสียงลวงนั้น ในสนามเสียงของมัน จะมีความเจ็บปวดที่เกิดจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ หวนคืนกลับมาบ้างหรือไม่?
ตราบจนวินาทีสุดท้าย มันก็ยังคงถ่ายทอด "สัจธรรม" ที่ไม่เคยส่งไปถึงผู้ใดอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยว ราวกับเจตจำนงที่พร้อมจะพลีชีพ จวบจนกระทั่งโน้ตตัวสุดท้าย ดับสิ้นไปพร้อมกับร่างกายของมัน

"'Covenant Guardian' งั้นเหรอ? แต่ก็จริง มันปกป้องเสียงที่น่าขยะแขยงนั่น ราวกับกำลังปกป้องกฎเกณฑ์ เหมือนกับ... คนโง่งมที่คิดว่าตัวเองพบหนทางกลับบ้าน แล้วตอกตรึงตัวเองให้กลายเป็นป้ายสุสานของเสียงนั้น" "แต่ว่า... จะเกลียดภาชนะที่คอยสะท้อนเสียงนั้นไปทำไมกัน? ถ้าจะคิดบัญชี ก็ต้องไปคิดบัญชีกับตัวการที่ส่งเสียงนั้นออกมาสิ~"
"ผู้ใดได้ยินเสียงนั้น ย่อมเห็นรูปลักษณ์แห่งสัจธรรม"— แม้ว่าสัจธรรมนั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตา ที่หยิบฉวยขึ้นมาจากเสียงกระซิบก็ตาม
บางทีมันอาจเคยมีชื่อมีนาม ทว่ากลับก้าวสู่ห้องมืดแห่งหนึ่งโดยสมัครใจ ด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่อาจล่วงรู้ ถวายทั้งหู ทั้งดวงตา หรือแม้กระทั่งสมองของตน จนกลายเป็นภาชนะที่ดำรงอยู่ เพียงเพื่อถ่ายทอดเสียงบางเสียงเท่านั้น มันยึดถือเสียงกระซิบของบางสิ่งใน Hollow เป็นดั่งเทวโองการ เสมือนตนคือสื่อกลางแห่งพระประสงค์ของท่านในโลกมนุษย์ และในยามที่รอคอยให้เป้าหมายเผลอไผลอยู่นั้น "เสียงของตนเอง" ที่ทั้งชัดเจนและไม่อาจต้านทานได้นั้น ก็พลันดังขึ้นในห้วงสมอง
แต่ในช่วงเวลาที่เสียงบัญชาขาดหาย เมื่อมีผู้ใช้เจตจำนงต่อต้านเสียงกระซิบ และฉีกกระชากเสียงลวงนั้น ในสนามเสียงของมัน จะมีความเจ็บปวดที่เกิดจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ หวนคืนกลับมาบ้างหรือไม่?
ตราบจนวินาทีสุดท้าย มันก็ยังคงถ่ายทอด "สัจธรรม" ที่ไม่เคยส่งไปถึงผู้ใดอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยว ราวกับเจตจำนงที่พร้อมจะพลีชีพ จวบจนกระทั่งโน้ตตัวสุดท้าย ดับสิ้นไปพร้อมกับร่างกายของมัน

"'Covenant Guardian' งั้นเหรอ? แต่ก็จริง มันปกป้องเสียงที่น่าขยะแขยงนั่น ราวกับกำลังปกป้องกฎเกณฑ์ เหมือนกับ... คนโง่งมที่คิดว่าตัวเองพบหนทางกลับบ้าน แล้วตอกตรึงตัวเองให้กลายเป็นป้ายสุสานของเสียงนั้น" "แต่ว่า... จะเกลียดภาชนะที่คอยสะท้อนเสียงนั้นไปทำไมกัน? ถ้าจะคิดบัญชี ก็ต้องไปคิดบัญชีกับตัวการที่ส่งเสียงนั้นออกมาสิ~"
Text source
Path
TextMap/th/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Englishen
"All who hear the sound shall behold the form of truth." —Even if that truth is nothing more than an illusion dredged from delirious murmurs.
Perhaps it once had a name, a history, a self. For reasons unknown, it willingly stepped into a dark chamber one day, offering its ears, its eyes, even its mind to become a vessel existing solely to transmit a certain sound. It mistook the whispers of something within a Hollow for divine revelation, seeing itself as the voice through which "It" spoke directly to the mortal world. When its prey grows careless, that voice, eerily familiar, undeniably their own, rings within their mind, impossible to resist.
Yet in those brief pauses between its divine utterances, when the mind resists the murmurs and shatters the delusion, does it, in turn, feel a faint sting of human emotion?
To the very end, it pulsed with the remnants of an unspoken "truth." No rage, no terror — just a solemn, almost sacred determination, until the last note faded into silence along with its lifeless shell.

"The 'Covenant Guardian'? It clings to that disgusting voice as if upholding divine law. Like some idiot convinced they'd found their way home, only to become a tombstone carved from sound." "But really... what's the use in despising the vessel? If there's blame to be had, it belongs to whatever makes the sound."
"All who hear the sound shall behold the form of truth." —Even if that truth is nothing more than an illusion dredged from delirious murmurs.
Perhaps it once had a name, a history, a self. For reasons unknown, it willingly stepped into a dark chamber one day, offering its ears, its eyes, even its mind to become a vessel existing solely to transmit a certain sound. It mistook the whispers of something within a Hollow for divine revelation, seeing itself as the voice through which "It" spoke directly to the mortal world. When its prey grows careless, that voice, eerily familiar, undeniably their own, rings within their mind, impossible to resist.
Yet in those brief pauses between its divine utterances, when the mind resists the murmurs and shatters the delusion, does it, in turn, feel a faint sting of human emotion?
To the very end, it pulsed with the remnants of an unspoken "truth." No rage, no terror — just a solemn, almost sacred determination, until the last note faded into silence along with its lifeless shell.

"The 'Covenant Guardian'? It clings to that disgusting voice as if upholding divine law. Like some idiot convinced they'd found their way home, only to become a tombstone carved from sound." "But really... what's the use in despising the vessel? If there's blame to be had, it belongs to whatever makes the sound."
Text source
Path
TextMap/en/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
简体中文zh-CN
「凡闻声者,必见真理之形。」——哪怕那真理是自呓语中打捞的幻象。
或许也曾有名有姓,因不知名的原因在某天自愿走入某间暗室,献上双耳、双目乃至大脑,成为一具纯粹为传递某种声音而存在的容器。将那空洞中某种存在的低语视为神启,仿佛将自己看作祂的意志在人世最直接的声之通道,等待目标松懈之际脑海中响起清晰可闻、无法抗拒的「自己的声音」。
可在那传导的谕言间隙,当有人以意志抗衡低语、撕裂幻听时,它的声场中是否也反馈回一丝属于人类情感的刺痛?
直到最后一刻,它仍在持续振荡着未被送达的「真理」。没有愤怒,没有恐惧,只有一种近乎殉道般的决绝,直到最后一个音符与躯壳一同归于死寂。

「『卫律使者』?它确实像捍卫律法那样捍卫着那种恶心的声音。就像是——一个自以为寻到归途的傻子,将自己钉成了声音的墓碑。」「不过…憎恶一个回声的容器做什么?要找,也是找发出声音的那个东西算账吧~」
「凡闻声者,必见真理之形。」——哪怕那真理是自呓语中打捞的幻象。
或许也曾有名有姓,因不知名的原因在某天自愿走入某间暗室,献上双耳、双目乃至大脑,成为一具纯粹为传递某种声音而存在的容器。将那空洞中某种存在的低语视为神启,仿佛将自己看作祂的意志在人世最直接的声之通道,等待目标松懈之际脑海中响起清晰可闻、无法抗拒的「自己的声音」。
可在那传导的谕言间隙,当有人以意志抗衡低语、撕裂幻听时,它的声场中是否也反馈回一丝属于人类情感的刺痛?
直到最后一刻,它仍在持续振荡着未被送达的「真理」。没有愤怒,没有恐惧,只有一种近乎殉道般的决绝,直到最后一个音符与躯壳一同归于死寂。

「『卫律使者』?它确实像捍卫律法那样捍卫着那种恶心的声音。就像是——一个自以为寻到归途的傻子,将自己钉成了声音的墓碑。」「不过…憎恶一个回声的容器做什么?要找,也是找发出声音的那个东西算账吧~」
Text source
Path
TextMap/zh-cn/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Deutschde
„Wer den Klang vernimmt, erblickt die Gestalt der Wahrheit“ ... selbst dann, wenn jene Wahrheit nur eine Illusion ist, aus dem eigenen Gemurmel gefischt.
Vielleicht trug er einst einen Namen. Aus unbekannten Gründen betrat er eines Tages freiwillig eine dunkle Kammer, gab Ohren, Augen, ja sogar sein Gehirn hin und wurde zu einem Gefäß, das einzig dazu diente, eine bestimmte Stimme zu übertragen. Das Flüstern eines Etwas aus der Höhle galt ihm als Offenbarung. Er sah sich selbst als unmittelbarster Sprachkanal von Seinem Willen in dieser Welt – und wartete auf den Moment, in dem sein Ziel unachtsam wurde, damit in dessen Kopf eine klar vernehmbare, unwiderstehliche „eigene Stimme“ ertönte.
Doch in den Zwischenräumen dieser übermittelten Orakel – wenn jemand dem Flüstern mit eigenem Willen widerstand und die Halluzinationen zerriss – kehrte dann nicht auch ein leiser, stechender Widerhall menschlicher Empfindung in sein Klangfeld zurück?
Bis zur letzten Sekunde vibrierte er weiter mit einer „Wahrheit“, die niemals ankam. Keine Wut, keine Furcht, nur ein beinahe märtyrerhafter Entschluss – bis die letzte Note zusammen mit der Hülle in Stille verfiel.

„‚Hüter der Ordnung‘? Er verteidigt diese widerliche Stimme tatsächlich, als wäre sie Gesetz. Wie ein Narr, der sich einbildet, endlich heimgefunden zu haben, und sich selbst zum Grabstein einer Stimme macht.“
„Aber ... warum Hass auf ein bloßes Echo-Gefäß? Wenn du Rechenschaft fordern willst, dann von dem Ding, das diese Stimme überhaupt erst aussendet~“
„Wer den Klang vernimmt, erblickt die Gestalt der Wahrheit“ ... selbst dann, wenn jene Wahrheit nur eine Illusion ist, aus dem eigenen Gemurmel gefischt.
Vielleicht trug er einst einen Namen. Aus unbekannten Gründen betrat er eines Tages freiwillig eine dunkle Kammer, gab Ohren, Augen, ja sogar sein Gehirn hin und wurde zu einem Gefäß, das einzig dazu diente, eine bestimmte Stimme zu übertragen. Das Flüstern eines Etwas aus der Höhle galt ihm als Offenbarung. Er sah sich selbst als unmittelbarster Sprachkanal von Seinem Willen in dieser Welt – und wartete auf den Moment, in dem sein Ziel unachtsam wurde, damit in dessen Kopf eine klar vernehmbare, unwiderstehliche „eigene Stimme“ ertönte.
Doch in den Zwischenräumen dieser übermittelten Orakel – wenn jemand dem Flüstern mit eigenem Willen widerstand und die Halluzinationen zerriss – kehrte dann nicht auch ein leiser, stechender Widerhall menschlicher Empfindung in sein Klangfeld zurück?
Bis zur letzten Sekunde vibrierte er weiter mit einer „Wahrheit“, die niemals ankam. Keine Wut, keine Furcht, nur ein beinahe märtyrerhafter Entschluss – bis die letzte Note zusammen mit der Hülle in Stille verfiel.

„‚Hüter der Ordnung‘? Er verteidigt diese widerliche Stimme tatsächlich, als wäre sie Gesetz. Wie ein Narr, der sich einbildet, endlich heimgefunden zu haben, und sich selbst zum Grabstein einer Stimme macht.“
„Aber ... warum Hass auf ein bloßes Echo-Gefäß? Wenn du Rechenschaft fordern willst, dann von dem Ding, das diese Stimme überhaupt erst aussendet~“
Text source
Path
TextMap/de/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Españoles
«Todo aquel que oiga la voz, contemplará la forma de la verdad». Aunque esa verdad no sea más que una ilusión rescatada del delirio.
Quizás tuvo nombre y apellido alguna vez, pero por razones desconocidas, decidió entrar voluntariamente en una habitación oscura para ofrecer sus oídos, sus ojos e incluso su mente y convertirse en un recipiente que existe únicamente para transmitir cierta voz. Tomó los susurros de aquella existencia en la Cavidad como una revelación divina, como si se tratara de un canal directo de su voluntad en el mundo terrenal, a la espera de que, cuando el objetivo bajase la guardia, resonase en su mente una «voz propia» clara e irresistible.
Pero entre los intervalos de las transmisiones de sus mandamientos, cuando alguien se resiste a los susurros de la voluntad y desgarra las alucinaciones auditivas, se escucha el eco punzante de las emociones humanas, en las cuales sigue reverberando una verdad sin difundir hasta el último momento.
Sin ira, sin miedo, solo con una determinación devota, hasta que el último murmullo se desvanece en el silencio junto con su cuerpo.

«¿"Emisaria del mandato"? Ciertamente, defendía esa voz detestable como si fuera la ley misma, cual necia que cree haber encontrado el camino a casa para terminar convirtiéndose en la lápida de esa voz. Pero ¿qué sentido tiene odiar a un recipiente de voces? Si hay que ajustar cuentas, habrá que buscar el origen de esa voz.»
«Todo aquel que oiga la voz, contemplará la forma de la verdad». Aunque esa verdad no sea más que una ilusión rescatada del delirio.
Quizás tuvo nombre y apellido alguna vez, pero por razones desconocidas, decidió entrar voluntariamente en una habitación oscura para ofrecer sus oídos, sus ojos e incluso su mente y convertirse en un recipiente que existe únicamente para transmitir cierta voz. Tomó los susurros de aquella existencia en la Cavidad como una revelación divina, como si se tratara de un canal directo de <i>su</i> voluntad en el mundo terrenal, a la espera de que, cuando el objetivo bajase la guardia, resonase en su mente una «voz propia» clara e irresistible.
Pero entre los intervalos de las transmisiones de sus mandamientos, cuando alguien se resiste a los susurros de la voluntad y desgarra las alucinaciones auditivas, se escucha el eco punzante de las emociones humanas, en las cuales sigue reverberando una verdad sin difundir hasta el último momento.
Sin ira, sin miedo, solo con una determinación devota, hasta que el último murmullo se desvanece en el silencio junto con su cuerpo.

«¿"Emisaria del mandato"? Ciertamente, defendía esa voz detestable como si fuera la ley misma, cual necia que cree haber encontrado el camino a casa para terminar convirtiéndose en la lápida de esa voz. Pero ¿qué sentido tiene odiar a un recipiente de voces? Si hay que ajustar cuentas, habrá que buscar el origen de esa voz.»
Text source
Path
TextMap/es/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Françaisfr
« Tous ceux qui entendent le son contempleront la forme de la vérité. » Même si cette vérité n'est qu'une simple illusion venant de murmures délirants.
Il avait peut-être autrefois un nom, une histoire, une identité. Mais pour des raisons inconnues, il est entré un jour de son plein gré dans une chambre obscure, offrant ses oreilles, ses yeux, et même son esprit pour devenir un réceptacle n'existant que pour transmettre un certain son. Il a confondu les chuchotements de quelque chose dans une Néantre avec une révélation divine, se voyant comme la voix à travers laquelle « Il » parlait directement au monde mortel. Lorsque sa proie baisse sa garde, cette voix, étrangement familière qui est indéniablement la sienne, résonne dans son esprit sans pouvoir lui résister.
Pourtant, lors de ces brèves pauses entrecoupant ses paroles divines, quand l'esprit résiste aux murmures et brise l'illusion, ressent-il à son tour une once d'émotion humaine ?
Jusqu'à la fin, il a vacillé des vestiges d'une « vérité » indicible. Pas rage ou de terreur, juste une détermination solennelle, presque sacrée, jusqu'à ce que la dernière note s'évanouisse dans le silence avec son enveloppe sans vie.

« Le "Gardien des Commandements" ? Il s'accroche à cette voix répugnante comme s'il défendait une loi divine. Comme un idiot persuadé d'avoir trouvé le chemin de la maison, pour finir en pierre tombale sculptée dans le son. » « Mais sincèrement... à quoi bon mépriser le réceptacle ? S'il y a une chose à blâmer, c'est ce qui produit le son. »
« Tous ceux qui entendent le son contempleront la forme de la vérité. » Même si cette vérité n'est qu'une simple illusion venant de murmures délirants.
Il avait peut-être autrefois un nom, une histoire, une identité. Mais pour des raisons inconnues, il est entré un jour de son plein gré dans une chambre obscure, offrant ses oreilles, ses yeux, et même son esprit pour devenir un réceptacle n'existant que pour transmettre un certain son. Il a confondu les chuchotements de quelque chose dans une Néantre avec une révélation divine, se voyant comme la voix à travers laquelle « Il » parlait directement au monde mortel. Lorsque sa proie baisse sa garde, cette voix, étrangement familière qui est indéniablement la sienne, résonne dans son esprit sans pouvoir lui résister.
Pourtant, lors de ces brèves pauses entrecoupant ses paroles divines, quand l'esprit résiste aux murmures et brise l'illusion, ressent-il à son tour une once d'émotion humaine ?
Jusqu'à la fin, il a vacillé des vestiges d'une « vérité » indicible. Pas rage ou de terreur, juste une détermination solennelle, presque sacrée, jusqu'à ce que la dernière note s'évanouisse dans le silence avec son enveloppe sans vie.

« Le "Gardien des Commandements" ? Il s'accroche à cette voix répugnante comme s'il défendait une loi divine. Comme un idiot persuadé d'avoir trouvé le chemin de la maison, pour finir en pierre tombale sculptée dans le son. » « Mais sincèrement... à quoi bon mépriser le réceptacle ? S'il y a une chose à blâmer, c'est ce qui produit le son. »
Text source
Path
TextMap/fr/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Bahasa Indonesiaid
"Siapa pun yang mendengar suara itu akan melihat wujud kebenaran." —Meskipun kebenaran itu tak lebih dari sekadar ilusi dari gumaman tak jelas.
Mungkin ia pernah memiliki nama, sejarah, dan jati diri. Entah kenapa, suatu hari ia melangkah ke dalam ruang gelap dengan sukarela, menawarkan telinga, mata, bahkan pikirannya untuk menjadi wadah yang hanya ada untuk menyampaikan suara tertentu. Ia mengira bisikan dari kekosongan itu sebagai wahyu ilahi—seolah dirinya menjadi saluran paling langsung bagi suara kehendak-Nya di dunia fana. Dan ketika target lengah, suara yang begitu familier, suara mereka sendiri, bergema di benak mereka dan tak terhindarkan.
Namun, dalam jeda singkat di antara ucapan-ucapan ilahinya, ketika pikiran menolak gumaman-gumaman itu dan menghancurkan delusi, apakah pada gilirannya, ia merasakan sedikit emosi manusia?
Hingga saat-saat terakhir, ia berdenyut dengan sisa-sisa "kebenaran" yang tak terucapkan. Tak ada amarah, tak ada teror—hanya keteguhan, nyaris seperti pengorbanan suci, hingga nada terakhir memudar bersama raganya dalam kesunyian.

"'Covenant Guardian'? Ia melekat pada suara menjijikkan itu seolah sedang menegakkan hukum, seperti orang bodoh yang yakin telah menemukan jalan pulang, hanya untuk berakhir sebagai batu nisan yang diukir bagi suara itu."
"Tapi sungguh... apa gunanya membenci wadah itu? Jika memang ada yang patut disalahkan, bukankah itu sumber suara tersebut?"
"Siapa pun yang mendengar suara itu akan melihat wujud kebenaran." —Meskipun kebenaran itu tak lebih dari sekadar ilusi dari gumaman tak jelas.
Mungkin ia pernah memiliki nama, sejarah, dan jati diri. Entah kenapa, suatu hari ia melangkah ke dalam ruang gelap dengan sukarela, menawarkan telinga, mata, bahkan pikirannya untuk menjadi wadah yang hanya ada untuk menyampaikan suara tertentu. Ia mengira bisikan dari kekosongan itu sebagai wahyu ilahi—seolah dirinya menjadi saluran paling langsung bagi suara kehendak-Nya di dunia fana. Dan ketika target lengah, suara yang begitu familier, suara mereka sendiri, bergema di benak mereka dan tak terhindarkan.
Namun, dalam jeda singkat di antara ucapan-ucapan ilahinya, ketika pikiran menolak gumaman-gumaman itu dan menghancurkan delusi, apakah pada gilirannya, ia merasakan sedikit emosi manusia?
Hingga saat-saat terakhir, ia berdenyut dengan sisa-sisa "kebenaran" yang tak terucapkan. Tak ada amarah, tak ada teror—hanya keteguhan, nyaris seperti pengorbanan suci, hingga nada terakhir memudar bersama raganya dalam kesunyian.

"'Covenant Guardian'? Ia melekat pada suara menjijikkan itu seolah sedang menegakkan hukum, seperti orang bodoh yang yakin telah menemukan jalan pulang, hanya untuk berakhir sebagai batu nisan yang diukir bagi suara itu."
"Tapi sungguh... apa gunanya membenci wadah itu? Jika memang ada yang patut disalahkan, bukankah itu sumber suara tersebut?"
Text source
Path
TextMap/id/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
日本語ja
「その声を聞けば、必ず真理の形を目にする」——たとえその真理が、囁きの中から掬い上げた幻象に過ぎなくとも。
かつて、それにも名があったのかもしれない。だがある日、それはどういうわけか、自らとある暗室に足を踏み入れ、両耳、両目、そして脳までも捧げ、ある種の音を伝えるためだけの、純粋な器と化した。そして、ホロウに存在する何者かの囁きを導きの声とし、まるで自身はこの世における其の意志を、最も直接的に人の世に伝える「声の通り道」であるかのように振る舞う。そして相手が油断すると、その隙を狙い、脳内に明瞭で抗いようのない「己の声」を響かせる。
だが、そのお告げを伝える合間に、誰かが己の意志で囁きに抗い、幻聴を引き裂いたとして、それの作り出す音場は少しでも、人の情がもたらす痛みを感じるのだろうか?
最後の瞬間まで、それは届けられることのない「真理」の音波を響かせ続けた。そこには怒りも恐れもなく、ただ殉教にも似た決意だけがあった。最後の音符が、肉体と共に静寂に帰すまで。

「『コヴェナント・ガーディアン』?まあ確かに、法律を守ってるみたいにあの気味悪い音を守ってますね。まるで——帰り道を見つけたと勘違いした愚か者が、自分を音の墓石に打ち付けたみたいです」「でも…音を反響させるだけの器を憎んだって、どうしようもなくないですか?落とし前をつけさせるとして、その音を発してるやつを探すべきだって思いません?」
「その声を聞けば、必ず真理の形を目にする」——たとえその真理が、囁きの中から掬い上げた幻象に過ぎなくとも。
かつて、それにも名があったのかもしれない。だがある日、それはどういうわけか、自らとある暗室に足を踏み入れ、両耳、両目、そして脳までも捧げ、ある種の音を伝えるためだけの、純粋な器と化した。そして、ホロウに存在する何者かの囁きを導きの声とし、まるで自身はこの世における其の意志を、最も直接的に人の世に伝える「声の通り道」であるかのように振る舞う。そして相手が油断すると、その隙を狙い、脳内に明瞭で抗いようのない「己の声」を響かせる。
だが、そのお告げを伝える合間に、誰かが己の意志で囁きに抗い、幻聴を引き裂いたとして、それの作り出す音場は少しでも、人の情がもたらす痛みを感じるのだろうか?
最後の瞬間まで、それは届けられることのない「真理」の音波を響かせ続けた。そこには怒りも恐れもなく、ただ殉教にも似た決意だけがあった。最後の音符が、肉体と共に静寂に帰すまで。

「『コヴェナント・ガーディアン』?まあ確かに、法律を守ってるみたいにあの気味悪い音を守ってますね。まるで——帰り道を見つけたと勘違いした愚か者が、自分を音の墓石に打ち付けたみたいです」「でも…音を反響させるだけの器を憎んだって、どうしようもなくないですか?落とし前をつけさせるとして、その音を発してるやつを探すべきだって思いません?」
Text source
Path
TextMap/ja/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
한국어ko
「소리를 듣는 자, 진리의 형상을 보리라」—— 설령 그 진리가 속삭임 속에서 건져 올린 환영일지라도.
그에게도 한때 이름이 있었을 것이다. 이유를 알 수 없는 어떤 계기로, 어느 날 스스로 어두운 방으로 들어가 두 귀와 두 눈, 심지어 두뇌까지 바치며, 오직 어떤 소리를 전하기 위한 그릇이 되기 전까지는 말이다. 그는 공동에서 들려오는 어떤 존재의 속삭임을 신의 계시로 받아들이며, 그분의 의지를 세상에 퍼뜨리는 가장 직접적인 통로가 자신이라 믿었고, 목표가 방심하는 순간에 머릿속에서 울려 퍼지는 또렷하고 피할 수 없는 「자신의 목소리」를 기다렸다.
그렇다면, 계시가 전해지는 틈새에서 누군가가 의지로 맞서 환청을 찢어발기려고 할 때, 그도 인간이 느끼는 통증을 느끼는 걸까?
그는 마지막 순간까지 전달되지 못한 「진리」를 전한다. 분노도 공포도 없다. 오직 순교자와 같은 결연함만이 남아, 마지막 음절이 육체와 함께 적막 속으로 사라질 때까지, 울리고 또 울린다.

「『약속의 수호자』? 이름에 걸맞게 그 역겨운 소리를 끝까지 지켜냈죠. 마치 집으로 가는 길을 찾았다고 착각하는 바보처럼, 목소리라는 묘비에 자신을 가둬버렸어요」
「그렇지만… 소리를 전하는 그릇을 미워하면 뭐 해요? 따지려면, 그 소리의 주인을 찾아서 따져야죠」
「소리를 듣는 자, 진리의 형상을 보리라」—— 설령 그 진리가 속삭임 속에서 건져 올린 환영일지라도.
그에게도 한때 이름이 있었을 것이다. 이유를 알 수 없는 어떤 계기로, 어느 날 스스로 어두운 방으로 들어가 두 귀와 두 눈, 심지어 두뇌까지 바치며, 오직 어떤 소리를 전하기 위한 그릇이 되기 전까지는 말이다. 그는 공동에서 들려오는 어떤 존재의 속삭임을 신의 계시로 받아들이며, 그분의 의지를 세상에 퍼뜨리는 가장 직접적인 통로가 자신이라 믿었고, 목표가 방심하는 순간에 머릿속에서 울려 퍼지는 또렷하고 피할 수 없는 「자신의 목소리」를 기다렸다.
그렇다면, 계시가 전해지는 틈새에서 누군가가 의지로 맞서 환청을 찢어발기려고 할 때, 그도 인간이 느끼는 통증을 느끼는 걸까?
그는 마지막 순간까지 전달되지 못한 「진리」를 전한다. 분노도 공포도 없다. 오직 순교자와 같은 결연함만이 남아, 마지막 음절이 육체와 함께 적막 속으로 사라질 때까지, 울리고 또 울린다.

「『약속의 수호자』? 이름에 걸맞게 그 역겨운 소리를 끝까지 지켜냈죠. 마치 집으로 가는 길을 찾았다고 착각하는 바보처럼, 목소리라는 묘비에 자신을 가둬버렸어요」
「그렇지만… 소리를 전하는 그릇을 미워하면 뭐 해요? 따지려면, 그 소리의 주인을 찾아서 따져야죠」
Text source
Path
TextMap/ko/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Portuguêspt
"Todos que ouvirem essa voz verão a forma da verdade", mesmo que seja uma ilusão resgatada de mentiras.
Por razões desconhecidas, ele abandonou seu nome e se tornou voluntariamente um recipiente na escuridão, vivendo apenas para transmitir uma voz específica. Ele aceitou os sussurros da Esfera Negra como uma revelação divina, agindo como um canal direto de sua vontade. Seu propósito: ressoar na mente do alvo uma voz clara e irresistível, esperando que ele baixe a guarda.
Contudo, nos raros intervalos em que alguém resiste, é possível ouvir o eco pulsante das emoções humanas por trás da transmissão, onde a verdade ainda não corrompida persiste. Não há raiva nem medo em seu ato, apenas uma determinação devota até que o último murmúrio desapareça junto com seu corpo.
Conhecido como 'emissário do pacto', ele defende essa voz detestável como se fosse a própria lei, acreditando ter encontrado o caminho de volta para casa e se transformando em uma lápide para essa voz.

"Mas por que odiar tanto o transmissor? Se quisermos acertar as contas, temos que encontrar a origem da voz."
"Todos que ouvirem essa voz verão a forma da verdade", mesmo que seja uma ilusão resgatada de mentiras.
Por razões desconhecidas, ele abandonou seu nome e se tornou voluntariamente um recipiente na escuridão, vivendo apenas para transmitir uma voz específica. Ele aceitou os sussurros da Esfera Negra como uma revelação divina, agindo como um canal direto de sua vontade. Seu propósito: ressoar na mente do alvo uma voz clara e irresistível, esperando que ele baixe a guarda.
Contudo, nos raros intervalos em que alguém resiste, é possível ouvir o eco pulsante das emoções humanas por trás da transmissão, onde a verdade ainda não corrompida persiste. Não há raiva nem medo em seu ato, apenas uma determinação devota até que o último murmúrio desapareça junto com seu corpo.
Conhecido como 'emissário do pacto', ele defende essa voz detestável como se fosse a própria lei, acreditando ter encontrado o caminho de volta para casa e se transformando em uma lápide para essa voz.

"Mas por que odiar tanto o transmissor? Se quisermos acertar as contas, temos que encontrar a origem da voz."
Text source
Path
TextMap/pt/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Русскийru
«Всякий, кто слышит этот голос, узрит истину во плоти». Пусть даже истина эта — лишь мираж среди туманных грёз.

Возможно, когда-то у него было имя, но однажды по неизвестной причине он добровольно вошёл в тёмную комнату, где принёс в жертву свой слух, зрение и даже разум, став сосудом для некого голоса. Шёпот из каверны он принял за божественное откровение, возомнив себя прямым проводником воли этого существа в мире людей. Теперь он ждёт, когда цель утратит бдительность, чтобы в нужный момент в её сознании зазвучал отчётливый, неоспоримый, «истинный» голос.

Но когда шёпот встречает сопротивление, когда гипнотическое пение заглушается силой воли — пронзает ли его звуковое поле хоть толика человеческих чувств?

До самого конца он продолжал транслировать непереданную «истину». Без гнева, без страха — лишь с жертвенным упорством — до самой последней ноты, пока тишина не поглотила «сосуд».

«Страж закона? Он и правда защищал этот омерзительный голос, словно верил в его законность, как... глупец, решивший, что нашёл путь домой, а сам лишь возложил себя к надгробию этого голоса».

«Но... в чём толк ненавидеть сосуд, всего лишь отражающий звуки? Если уж и сводить счёты, то с тем, кому этот голос действительно принадлежит».
«Всякий, кто слышит этот голос, узрит истину во плоти». Пусть даже истина эта — лишь мираж среди туманных грёз.

Возможно, когда-то у него было имя, но однажды по неизвестной причине он добровольно вошёл в тёмную комнату, где принёс в жертву свой слух, зрение и даже разум, став сосудом для некого голоса. Шёпот из каверны он принял за божественное откровение, возомнив себя прямым проводником воли этого существа в мире людей. Теперь он ждёт, когда цель утратит бдительность, чтобы в нужный момент в её сознании зазвучал отчётливый, неоспоримый, «истинный» голос.

Но когда шёпот встречает сопротивление, когда гипнотическое пение заглушается силой воли — пронзает ли его звуковое поле хоть толика человеческих чувств?

До самого конца он продолжал транслировать непереданную «истину». Без гнева, без страха — лишь с жертвенным упорством — до самой последней ноты, пока тишина не поглотила «сосуд».

«Страж закона? Он и правда защищал этот омерзительный голос, словно верил в его законность, как... глупец, решивший, что нашёл путь домой, а сам лишь возложил себя к надгробию этого голоса».

«Но... в чём толк ненавидеть сосуд, всего лишь отражающий звуки? Если уж и сводить счёты, то с тем, кому этот голос действительно принадлежит».
Text source
Path
TextMap/ru/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
Tiếng Việtvi
"Kẻ nghe được âm thanh, ắt sẽ thấy được hình hài của chân lý." - Dù cho chân lý ấy chỉ là ảo ảnh được vớt lên từ những lời thì thầm mê sảng.

Có lẽ cũng từng có họ có tên, một ngày nọ vì một lý do không rõ nào đó mà tự nguyện bước vào căn phòng tối, dâng hiến đôi tai, đôi mắt, thậm chí cả bộ não, để trở thành một vật chứa thuần túy tồn tại để truyền tải một loại âm thanh nào đó. Coi lời thì thầm của sự tồn tại nào đó trong Lỗ Hổng như mặc khải của thần, dường như tự coi mình là kênh truyền đạt ý chí của Ngài trực tiếp nhất trên thế gian, chờ đợi đến khi mục tiêu lơi lỏng để "giọng nói của chính mình" vang vọng trong tâm trí một cách rõ ràng, không thể cưỡng lại được.

Nhưng trong khoảng lặng giữa những lời sấm truyền ấy, khi có người dùng ý chí để chống lại tiếng thì thầm, xé toạc ảo tưởng, liệu trong trường âm thanh ấy có phản hồi lại một chút đau đớn thuộc về cảm xúc của con người?

Cho đến phút cuối cùng, nó vẫn tiếp tục rung động với chân lý chưa được truyền đạt. Không giận dữ, không sợ hãi, chỉ có một sự quyết liệt gần như tử vì đạo, cho đến khi nốt nhạc cuối cùng cùng với thể xác trở về với tĩnh lặng.

Sứ Giả Luật Lệ? Nó quả thực bảo vệ thứ âm thanh ghê tởm đó như bảo vệ luật pháp vậy. Giống như - một kẻ ngốc tự cho rằng mình đã tìm thấy đường về, rồi tự đóng đinh mình thành bia mộ của âm thanh. Nhưng mà... ghét bỏ một vật chứa tiếng vọng thì có ích gì? Nếu muốn tính sổ thì phải tìm thứ đã phát ra âm thanh đó chứ~
"Kẻ nghe được âm thanh, ắt sẽ thấy được hình hài của chân lý." - Dù cho chân lý ấy chỉ là ảo ảnh được vớt lên từ những lời thì thầm mê sảng.

Có lẽ cũng từng có họ có tên, một ngày nọ vì một lý do không rõ nào đó mà tự nguyện bước vào căn phòng tối, dâng hiến đôi tai, đôi mắt, thậm chí cả bộ não, để trở thành một vật chứa thuần túy tồn tại để truyền tải một loại âm thanh nào đó. Coi lời thì thầm của sự tồn tại nào đó trong Lỗ Hổng như mặc khải của thần, dường như tự coi mình là kênh truyền đạt ý chí của Ngài trực tiếp nhất trên thế gian, chờ đợi đến khi mục tiêu lơi lỏng để "giọng nói của chính mình" vang vọng trong tâm trí một cách rõ ràng, không thể cưỡng lại được.

Nhưng trong khoảng lặng giữa những lời sấm truyền ấy, khi có người dùng ý chí để chống lại tiếng thì thầm, xé toạc ảo tưởng, liệu trong trường âm thanh ấy có phản hồi lại một chút đau đớn thuộc về cảm xúc của con người?

Cho đến phút cuối cùng, nó vẫn tiếp tục rung động với chân lý chưa được truyền đạt. Không giận dữ, không sợ hãi, chỉ có một sự quyết liệt gần như tử vì đạo, cho đến khi nốt nhạc cuối cùng cùng với thể xác trở về với tĩnh lặng.

Sứ Giả Luật Lệ? Nó quả thực bảo vệ thứ âm thanh ghê tởm đó như bảo vệ luật pháp vậy. Giống như - một kẻ ngốc tự cho rằng mình đã tìm thấy đường về, rồi tự đóng đinh mình thành bia mộ của âm thanh. Nhưng mà... ghét bỏ một vật chứa tiếng vọng thì có ích gì? Nếu muốn tính sổ thì phải tìm thứ đã phát ra âm thanh đó chứ~
Text source
Path
TextMap/vi/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044
繁體中文zh-TW
「凡聞聲者,必見真理之形。」——哪怕那真理是自囈語中打撈的幻象。
或許也曾有名有姓,因不知名的原因在某天自願走入某間暗室,獻上雙耳、雙目乃至大腦,成為一具純粹為傳遞某種聲音而存在的容器。將那空洞中某種存在的低語視為神啟,彷彿將自己看作祂的意志在人世最直接的聲之通道,等待目標鬆懈之際,腦海中響起清晰可聞、無法抗拒的「自己的聲音」。
可在那傳導的諭言間隙,當有人以意志抗衡低語、撕裂幻聽時,它的聲場中是否也迴響一絲屬於人類情感的刺痛?
直到最後一刻,它仍在持續振盪著未被送達的「真理」。沒有憤怒,沒有恐懼,只有一種近乎殉道般的決絕,直到最後一個音符與軀殼一同歸於死寂。

「『衛律使者』?它確實像捍衛律法那樣捍衛著那種噁心的聲音。就像是——一個自以為尋到歸途的傻子,將自己釘成了聲音的墓碑。」
「不過……憎惡一個回聲的容器做什麼?要找,也是找發出聲音的那個東西算帳吧~」
「凡聞聲者,必見真理之形。」——哪怕那真理是自囈語中打撈的幻象。
或許也曾有名有姓,因不知名的原因在某天自願走入某間暗室,獻上雙耳、雙目乃至大腦,成為一具純粹為傳遞某種聲音而存在的容器。將那空洞中某種存在的低語視為神啟,彷彿將自己看作祂的意志在人世最直接的聲之通道,等待目標鬆懈之際,腦海中響起清晰可聞、無法抗拒的「自己的聲音」。
可在那傳導的諭言間隙,當有人以意志抗衡低語、撕裂幻聽時,它的聲場中是否也迴響一絲屬於人類情感的刺痛?
直到最後一刻,它仍在持續振盪著未被送達的「真理」。沒有憤怒,沒有恐懼,只有一種近乎殉道般的決絕,直到最後一個音符與軀殼一同歸於死寂。

「『衛律使者』?它確實像捍衛律法那樣捍衛著那種噁心的聲音。就像是——一個自以為尋到歸途的傻子,將自己釘成了聲音的墓碑。」
「不過……憎惡一個回聲的容器做什麼?要找,也是找發出聲音的那個東西算帳吧~」
Text source
Path
TextMap/zh-tw/main.json
JSON Pointer
/CardDesc_30044