thมอนสเตอร์ที่ถือกำเนิดจาก Miasma และความทรงจำของผู้ฝึกตนบางคน ทุกห้วงอดีตอันเลวร้ายที่ไม่อยากหวนนึกถึง ล้วนถูกหลอมรวมไว้ในร่างแห่งความโกลาหลนี้
สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ของเลียนแบบ ไม่เคยมีความกล้าที่จะลุกขึ้นสู้ และไม่เคยเด็ดขาดพอที่จะจากไปโดยไม่บอกลา แต่สำหรับผู้สร้างนั้น แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว... ในฐานะหมากตัวหนึ่ง ความทรงจำที่เจ็บปวดเหล่านั้น คือเชื้อเพลิงที่แข็งแกร่ง เพียงพอที่จะพลิก Hollow ให้กลับด้าน และเปิดเผยความลับทั้งหมดต่อสายตาของคนทั้งโลก
ภายใต้แรงผลักดันจากความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเหล่านั้น Miasma ที่ให้กำเนิดมันทำให้มันรู้สึกกระสับกระส่าย Ethereal ที่เข้าใกล้ก็ทำให้มันรู้สึกเดือดดาล แม้จะวนเวียนอยู่ในถิ่นของตัวเอง แต่มันก็ไม่เคยรู้สึกสงบเลยแม้แต่วินาทีเดียว
มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อมันไล่ตามมนุษย์ผู้หนึ่งไปจนถึงสุดขอบของ Hollow และได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของเหยื่อ จู่ๆ สัญชาตญาณนักล่าของมันก็ถูกกดทับ ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่างที่แปลกประหลาด มันหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเงาร่างของผู้โชคร้ายหายไป มันก็รู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันคือความรู้สึกที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นความพึงพอใจ
แต่ความพึงพอใจนี้ไม่ได้อยู่นานนัก มนุษย์ในชุดเกราะสีดำเริ่มบุกเข้ามาในถิ่นของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่หวาดหวั่นต่อภัยคุกคามใดๆ ความหงุดหงิดและความเหนื่อยล้าค่อยๆ บดขยี้มัน มันแค่อยากให้ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า หายไปอย่างสมบูรณ์ หายไป! หายไปให้หมด!!!
...
"...ต่อไปก็... มา... ตัดสินกันเถอะ"
แปลกจัง นั่นเสียงอะไรน่ะ?
"...มีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง... ผู้ที่ผูกปม ก็ต้องเป็นคนแก้ปมด้วยตัวเอง!"
ความทรงจำที่ถูกความบ้าคลั่งกลบฝังไว้ค่อยๆ ฟื้นคืน ใช่แล้ว... ใช่ นั่นคือเสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ! สัญชาตญาณยังคงเร่งเร้าให้มันลงมือ แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับช้าลงโดยไม่รู้ตัว สายตาของมันจับจ้องเส้นผมสีเงินที่ละม้ายคล้ายตนเอง เพียงเพื่อต้องการที่จะยืนยันว่า ผู้ที่ส่งเสียงนี้ออกมา ใช่เงาร่างที่ปรากฏในความทรงจำของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือไม่
มันถูกโจมตีเข้าที่กลางหลังในระยะเผาขน ความเจ็บปวดรุนแรงที่ส่งมาจากแกนกลาง แทบจะทำให้มันแหลกสลายไปจนหมดสิ้น แต่มันยังคงได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบานั้นเอ่ยว่า
"ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้..."
แม้มันจะไม่เข้าใจความหมายของถ้อยคำนั้นเลยสักนิด แต่ความรู้สึกที่คล้ายจะพึงพอใจกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง มันตระหนักได้ว่ามีบางอย่างที่น่ากลัวมากกำลังครอบงำมัน และสิ่งนั้นอาจนำมันไปสู่ความตาย แต่มันกลับไม่อยากหลบหนีเลยแม้แต่น้อย
สุดท้ายพลังของมันก็หมดลง แต่ในวินาทีสุดท้ายนั้น ในที่สุดมันก็มองเห็นร่างนั้นได้อย่างชัดเจน เธอดูต่างไปจากในความทรงจำ ณ ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกเปลี่ยวเหงาก็พลันถาโถมเข้ามา แต่เมื่อเทียบกับการร่ำร้องปานใจจะขาดแล้ว มันกลับชอบตัวเธอในตอนนี้เสียมากกว่า
"'Miasmic Fiend'... อืม ถึงแม้ว่าพวกลูกน้องของ Ferox จะเป็นคนเรียกชื่อนี้ขึ้นมาก่อน แต่ดูจากสภาพอำมหิตของมันแล้ว ชื่อนี้ก็เหมาะสมกับมันดี เรากะว่าจะลงทะเบียนมันด้วยชื่อนี้ อาจารย์ Yixuan คิดว่ายังไง?"
"ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยได้ยินวลีโบราณนี้รึเปล่า? 'ชื่อที่สามารถเรียกขานได้ ย่อมมิใช่ชื่อที่แท้จริง' ก็แค่ชื่อเรียกเท่านั้น เน้นเรียกง่ายก็พอแล้ว"
สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ของเลียนแบบ ไม่เคยมีความกล้าที่จะลุกขึ้นสู้ และไม่เคยเด็ดขาดพอที่จะจากไปโดยไม่บอกลา แต่สำหรับผู้สร้างนั้น แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว... ในฐานะหมากตัวหนึ่ง ความทรงจำที่เจ็บปวดเหล่านั้น คือเชื้อเพลิงที่แข็งแกร่ง เพียงพอที่จะพลิก Hollow ให้กลับด้าน และเปิดเผยความลับทั้งหมดต่อสายตาของคนทั้งโลก
ภายใต้แรงผลักดันจากความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเหล่านั้น Miasma ที่ให้กำเนิดมันทำให้มันรู้สึกกระสับกระส่าย Ethereal ที่เข้าใกล้ก็ทำให้มันรู้สึกเดือดดาล แม้จะวนเวียนอยู่ในถิ่นของตัวเอง แต่มันก็ไม่เคยรู้สึกสงบเลยแม้แต่วินาทีเดียว
มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อมันไล่ตามมนุษย์ผู้หนึ่งไปจนถึงสุดขอบของ Hollow และได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของเหยื่อ จู่ๆ สัญชาตญาณนักล่าของมันก็ถูกกดทับ ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่างที่แปลกประหลาด มันหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเงาร่างของผู้โชคร้ายหายไป มันก็รู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันคือความรู้สึกที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นความพึงพอใจ
แต่ความพึงพอใจนี้ไม่ได้อยู่นานนัก มนุษย์ในชุดเกราะสีดำเริ่มบุกเข้ามาในถิ่นของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่หวาดหวั่นต่อภัยคุกคามใดๆ ความหงุดหงิดและความเหนื่อยล้าค่อยๆ บดขยี้มัน มันแค่อยากให้ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า หายไปอย่างสมบูรณ์ หายไป! หายไปให้หมด!!!
...
"...ต่อไปก็... มา... ตัดสินกันเถอะ"
แปลกจัง นั่นเสียงอะไรน่ะ?
"...มีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง... ผู้ที่ผูกปม ก็ต้องเป็นคนแก้ปมด้วยตัวเอง!"
ความทรงจำที่ถูกความบ้าคลั่งกลบฝังไว้ค่อยๆ ฟื้นคืน ใช่แล้ว... ใช่ นั่นคือเสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ! สัญชาตญาณยังคงเร่งเร้าให้มันลงมือ แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับช้าลงโดยไม่รู้ตัว สายตาของมันจับจ้องเส้นผมสีเงินที่ละม้ายคล้ายตนเอง เพียงเพื่อต้องการที่จะยืนยันว่า ผู้ที่ส่งเสียงนี้ออกมา ใช่เงาร่างที่ปรากฏในความทรงจำของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือไม่
มันถูกโจมตีเข้าที่กลางหลังในระยะเผาขน ความเจ็บปวดรุนแรงที่ส่งมาจากแกนกลาง แทบจะทำให้มันแหลกสลายไปจนหมดสิ้น แต่มันยังคงได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบานั้นเอ่ยว่า
"ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้..."
แม้มันจะไม่เข้าใจความหมายของถ้อยคำนั้นเลยสักนิด แต่ความรู้สึกที่คล้ายจะพึงพอใจกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง มันตระหนักได้ว่ามีบางอย่างที่น่ากลัวมากกำลังครอบงำมัน และสิ่งนั้นอาจนำมันไปสู่ความตาย แต่มันกลับไม่อยากหลบหนีเลยแม้แต่น้อย
สุดท้ายพลังของมันก็หมดลง แต่ในวินาทีสุดท้ายนั้น ในที่สุดมันก็มองเห็นร่างนั้นได้อย่างชัดเจน เธอดูต่างไปจากในความทรงจำ ณ ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกเปลี่ยวเหงาก็พลันถาโถมเข้ามา แต่เมื่อเทียบกับการร่ำร้องปานใจจะขาดแล้ว มันกลับชอบตัวเธอในตอนนี้เสียมากกว่า
"'Miasmic Fiend'... อืม ถึงแม้ว่าพวกลูกน้องของ Ferox จะเป็นคนเรียกชื่อนี้ขึ้นมาก่อน แต่ดูจากสภาพอำมหิตของมันแล้ว ชื่อนี้ก็เหมาะสมกับมันดี เรากะว่าจะลงทะเบียนมันด้วยชื่อนี้ อาจารย์ Yixuan คิดว่ายังไง?"
"ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยได้ยินวลีโบราณนี้รึเปล่า? 'ชื่อที่สามารถเรียกขานได้ ย่อมมิใช่ชื่อที่แท้จริง' ก็แค่ชื่อเรียกเท่านั้น เน้นเรียกง่ายก็พอแล้ว"
มอนสเตอร์ที่ถือกำเนิดจาก Miasma และความทรงจำของผู้ฝึกตนบางคน ทุกห้วงอดีตอันเลวร้ายที่ไม่อยากหวนนึกถึง ล้วนถูกหลอมรวมไว้ในร่างแห่งความโกลาหลนี้ สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ของเลียนแบบ ไม่เคยมีความกล้าที่จะลุกขึ้นสู้ และไม่เคยเด็ดขาดพอที่จะจากไปโดยไม่บอกลา แต่สำหรับผู้สร้างนั้น แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว... ในฐานะหมากตัวหนึ่ง ความทรงจำที่เจ็บปวดเหล่านั้น คือเชื้อเพลิงที่แข็งแกร่ง เพียงพอที่จะพลิก Hollow ให้กลับด้าน และเปิดเผยความลับทั้งหมดต่อสายตาของคนทั้งโลก ภายใต้แรงผลักดันจากความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเหล่านั้น Miasma ที่ให้กำเนิดมันทำให้มันรู้สึกกระสับกระส่าย Ethereal ที่เข้าใกล้ก็ทำให้มันรู้สึกเดือดดาล แม้จะวนเวียนอยู่ในถิ่นของตัวเอง แต่มันก็ไม่เคยรู้สึกสงบเลยแม้แต่วินาทีเดียว มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อมันไล่ตามมนุษย์ผู้หนึ่งไปจนถึงสุดขอบของ Hollow และได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของเหยื่อ จู่ๆ สัญชาตญาณนักล่าของมันก็ถูกกดทับ ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่างที่แปลกประหลาด มันหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเงาร่างของผู้โชคร้ายหายไป มันก็รู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันคือความรู้สึกที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นความพึงพอใจ แต่ความพึงพอใจนี้ไม่ได้อยู่นานนัก มนุษย์ในชุดเกราะสีดำเริ่มบุกเข้ามาในถิ่นของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่หวาดหวั่นต่อภัยคุกคามใดๆ ความหงุดหงิดและความเหนื่อยล้าค่อยๆ บดขยี้มัน มันแค่อยากให้ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า หายไปอย่างสมบูรณ์ หายไป! หายไปให้หมด!!! ... "...ต่อไปก็... มา... ตัดสินกันเถอะ" แปลกจัง นั่นเสียงอะไรน่ะ? "...มีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง... ผู้ที่ผูกปม ก็ต้องเป็นคนแก้ปมด้วยตัวเอง!" ความทรงจำที่ถูกความบ้าคลั่งกลบฝังไว้ค่อยๆ ฟื้นคืน ใช่แล้ว... ใช่ นั่นคือเสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ! สัญชาตญาณยังคงเร่งเร้าให้มันลงมือ แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับช้าลงโดยไม่รู้ตัว สายตาของมันจับจ้องเส้นผมสีเงินที่ละม้ายคล้ายตนเอง เพียงเพื่อต้องการที่จะยืนยันว่า ผู้ที่ส่งเสียงนี้ออกมา ใช่เงาร่างที่ปรากฏในความทรงจำของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือไม่ มันถูกโจมตีเข้าที่กลางหลังในระยะเผาขน ความเจ็บปวดรุนแรงที่ส่งมาจากแกนกลาง แทบจะทำให้มันแหลกสลายไปจนหมดสิ้น แต่มันยังคงได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบานั้นเอ่ยว่า "ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้..." แม้มันจะไม่เข้าใจความหมายของถ้อยคำนั้นเลยสักนิด แต่ความรู้สึกที่คล้ายจะพึงพอใจกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง มันตระหนักได้ว่ามีบางอย่างที่น่ากลัวมากกำลังครอบงำมัน และสิ่งนั้นอาจนำมันไปสู่ความตาย แต่มันกลับไม่อยากหลบหนีเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายพลังของมันก็หมดลง แต่ในวินาทีสุดท้ายนั้น ในที่สุดมันก็มองเห็นร่างนั้นได้อย่างชัดเจน เธอดูต่างไปจากในความทรงจำ ณ ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกเปลี่ยวเหงาก็พลันถาโถมเข้ามา แต่เมื่อเทียบกับการร่ำร้องปานใจจะขาดแล้ว มันกลับชอบตัวเธอในตอนนี้เสียมากกว่า "'Miasmic Fiend'... อืม ถึงแม้ว่าพวกลูกน้องของ Ferox จะเป็นคนเรียกชื่อนี้ขึ้นมาก่อน แต่ดูจากสภาพอำมหิตของมันแล้ว ชื่อนี้ก็เหมาะสมกับมันดี เรากะว่าจะลงทะเบียนมันด้วยชื่อนี้ อาจารย์ Yixuan คิดว่ายังไง?" "ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยได้ยินวลีโบราณนี้รึเปล่า? 'ชื่อที่สามารถเรียกขานได้ ย่อมมิใช่ชื่อที่แท้จริง' ก็แค่ชื่อเรียกเท่านั้น เน้นเรียกง่ายก็พอแล้ว"
Text source
- Path
TextMap/th/main.json- JSON Pointer
/CardDesc_30034