Ghost

Message attachments

"จดหมายจาก Remielle"

message_attachment4000213

Localized evidence

Text fields

3 fields
คุณผู้สมรู้ร่วมคิดสุดที่รัก/คุณผู้สมรู้ร่วมคิดสุดที่รัก ไม่รู้ว่าคุณจะเห็นจดหมายที่ฉันทิ้งไว้ฉบับนี้รึเปล่า น่าจะเห็นแหละมั้ง? เพราะคนที่จะแวะเวียนเข้ามาในห้องนี้ ก็มีแค่คุณกับ Sigrid เท่านั้น แต่ฉันไม่คิดว่า Sigrid จะเป็นคนไม่รู้ประสีประสาขนาดนั้น แล้วฉันก็ไม่เชื่อด้วยว่า คุณจะไม่ยอมเหยียบย่างเข้ามาในห้องนี้เลยสักครั้ง... คุณคงไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำ ถึงขนาดที่ไม่คิดถึงฉันเลยสักนิดหรอกใช่มั้ยล่ะ?

ก่อนที่จะออกเดินทางไป Vyrium ฉันกลับมาที่ห้องนี้เพื่อจัดกระเป๋าเดินทาง แล้วจู่ๆ ก็นึกอยากเขียนอะไรบางอย่างถึงคุณขึ้นมา ตอนที่มาค้นหาคำตอบที่ Roscaelifer เป็นครั้งแรก ฉันเคยพักอยู่ในห้องนี้ระยะหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นที่นี่ก็ยังไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ตอนที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความเจ็บปวด จากการกลายสภาพเป็นต้นตอแห่งพันธนาการ ฉันก็มองออกไปนอกห้อง แสงจันทร์มันดูราวกับว่าจะสูบฉันเข้าไปในอีกโลกหนึ่งเลยล่ะ หลังจากคืนนั้น ฉันก็ไหว้วานให้พวก Bangboo ไปหาตู้เกมมาให้สักสองสามตู้ แล้วก็ตกแต่งเตียงของตัวเองซะใหม่... ความโดดเดี่ยวกัดกินหัวใจของฉันเหมือนกับเงามืด ฉันจึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้คอยย้ำเตือนตัวเองว่า ฉันยังเป็นมนุษย์อยู่

สำหรับ New Eridu ในตอนนี้แล้ว ฉันก็เป็นแค่คนต่างถิ่นที่ไม่เป็นที่ต้อนรับ ไม่มีที่ให้กลับไป ไม่มีอะไรให้ผูกผัน และไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะต้องกลมกลืนไปกับโลกใบนี้เลย ในตอนแรก ฉันคิดว่าแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้ฉันคิดแค่เรื่องภารกิจ ที่ตัวเองต้องไปทำให้สำเร็จ และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ในการชดใช้บาปที่ตัวเองเคยก่อไว้

แต่หลังจากได้พบกับคุณ ฉันก็ดูเหมือนจะอ่อนแอลงไปซะอย่างนั้น คำว่า "ผู้สมรู้ร่วมคิด" เนี่ย เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกดีนะ... คุณว่ามั้ยล่ะ? ต่างคนต่างก็เคยโอบกอดความเย่อหยิ่ง และความฝันเอาไว้เหมือนกัน ต่างก็เคยสูญเสียเพื่อนรักไปตลอดกาล เพราะความอวดดีนี้เหมือนกัน ต่างก็หวาดกลัวว่า พลังจะสูญเสียการควบคุมอีกครั้งเหมือนๆ กัน... พวกเราเหมือนกันมาก มากซะจนทุกครั้งที่เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในคำพูดและการกระทำของอีกฝ่าย ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะคอยจิกกัดใส่กันเล็กๆ น้อยๆ อยู่เสมอ แต่ก็เป็นคุณนี่แหละ ที่ทำให้ฉันสัมผัสถึงการได้มีชีวิตอยู่อีกครั้ง แล้วก็เป็นคุณนี่แหละ ที่เลือกจะโอบรับฉันเอาไว้ ในตอนที่ฉันกำลังร่วงหล่นลงมา ในขณะที่ฉันกำลังพยายามแบกรับความผิดทั้งหมด เพื่อสะสางปัญหาทุกอย่าง

ขอบคุณนะ ที่ตอนนั้นคุณไม่ปล่อยให้ใครอื่นนอกจากคุณ ได้เห็นสภาพของฉันที่กลายสภาพเป็นต้นตอแห่งพันธนาการ เป็นเพราะคุณนั่นแหละ ที่ทำให้ฉันเริ่มหวาดกลัวความตาย และเริ่มผูกพันกับโลกใบใหม่นี้ขึ้นมาทีละนิด จงภูมิใจซะเถอะนะ ที่อาชญากรระดับ S ต้องมาตกม้าตายด้วยน้ำมือคุณแบบนี้ และก็เพราะว่ามีคุณอยู่ ฉันเลยคิดว่า ก่อนที่การกลายสภาพเป็นต้นตอแห่งพันธนาการนี้ จะลุกลามจนกู่ไม่กลับแล้ว ฉันก็อยากจะลองใช้ชีวิตให้เต็มที่ดูสักครั้ง ยังไงมันก็ต้องมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้างแหละ ว่ามั้ยล่ะ?

เอาล่ะ ต่อไปก็ถึงตาฉันเป็นคนตั้งคำถามบ้างแล้ว หวังว่าตอนที่เจอกันคราวหน้า ฉันจะได้ยินคำตอบจากคุณนะ ตอนนั้นคุณคงต้องพูดแน่ๆ ว่า "ฉันไปถามคุณตอนไหน" หรือไม่ก็ "ใครถามคุณกัน" แต่ฉันคิดว่า ขอแค่ในหัวคุณมีเคยมีความคิดถึง หรือเป็นห่วงความเป็นอยู่ของฉันขึ้นมาสักแว็บเดียว ก็นับว่าเป็นคำถามได้แล้วล่ะมั้ง? ซึ่งจดหมายฉบับนี้ ก็คือคำตอบที่ฉันอยากจะมอบให้คุณนี่แหละ เอาล่ะ คำถามของฉันก็คือ...

จงใช้ชีวิตต่อไปอย่างสดใสและกล้าหาญ อย่าได้ละทิ้งความหวัง แล้วก็อย่าลืมว่า คุณยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดคนนี้ ที่พร้อมจะช่วยแบ่งเบาความสับสน และความอ่อนแอของคุณอยู่เสมอ คำขอเล็กๆ น้อยๆ จากฉันเหล่านี้ คุณยินดีจะตอบรับมันไว้ทั้งหมดรึเปล่า?
{F#คุณผู้สมรู้ร่วมคิดสุดที่รัก}{M#คุณผู้สมรู้ร่วมคิดสุดที่รัก} ไม่รู้ว่าคุณจะเห็นจดหมายที่ฉันทิ้งไว้ฉบับนี้รึเปล่า น่าจะเห็นแหละมั้ง? เพราะคนที่จะแวะเวียนเข้ามาในห้องนี้ ก็มีแค่คุณกับ Sigrid เท่านั้น แต่ฉันไม่คิดว่า Sigrid จะเป็นคนไม่รู้ประสีประสาขนาดนั้น แล้วฉันก็ไม่เชื่อด้วยว่า คุณจะไม่ยอมเหยียบย่างเข้ามาในห้องนี้เลยสักครั้ง... คุณคงไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำ ถึงขนาดที่ไม่คิดถึงฉันเลยสักนิดหรอกใช่มั้ยล่ะ?

ก่อนที่จะออกเดินทางไป Vyrium ฉันกลับมาที่ห้องนี้เพื่อจัดกระเป๋าเดินทาง แล้วจู่ๆ ก็นึกอยากเขียนอะไรบางอย่างถึงคุณขึ้นมา ตอนที่มาค้นหาคำตอบที่ Roscaelifer เป็นครั้งแรก ฉันเคยพักอยู่ในห้องนี้ระยะหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นที่นี่ก็ยังไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ตอนที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความเจ็บปวด จากการกลายสภาพเป็นต้นตอแห่งพันธนาการ ฉันก็มองออกไปนอกห้อง แสงจันทร์มันดูราวกับว่าจะสูบฉันเข้าไปในอีกโลกหนึ่งเลยล่ะ หลังจากคืนนั้น ฉันก็ไหว้วานให้พวก Bangboo ไปหาตู้เกมมาให้สักสองสามตู้ แล้วก็ตกแต่งเตียงของตัวเองซะใหม่... ความโดดเดี่ยวกัดกินหัวใจของฉันเหมือนกับเงามืด ฉันจึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้คอยย้ำเตือนตัวเองว่า ฉันยังเป็นมนุษย์อยู่

สำหรับ New Eridu ในตอนนี้แล้ว ฉันก็เป็นแค่คนต่างถิ่นที่ไม่เป็นที่ต้อนรับ ไม่มีที่ให้กลับไป ไม่มีอะไรให้ผูกผัน และไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะต้องกลมกลืนไปกับโลกใบนี้เลย ในตอนแรก ฉันคิดว่าแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้ฉันคิดแค่เรื่องภารกิจ ที่ตัวเองต้องไปทำให้สำเร็จ และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ในการชดใช้บาปที่ตัวเองเคยก่อไว้

แต่หลังจากได้พบกับคุณ ฉันก็ดูเหมือนจะอ่อนแอลงไปซะอย่างนั้น คำว่า "ผู้สมรู้ร่วมคิด" เนี่ย เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกดีนะ... คุณว่ามั้ยล่ะ? ต่างคนต่างก็เคยโอบกอดความเย่อหยิ่ง และความฝันเอาไว้เหมือนกัน ต่างก็เคยสูญเสียเพื่อนรักไปตลอดกาล เพราะความอวดดีนี้เหมือนกัน ต่างก็หวาดกลัวว่า พลังจะสูญเสียการควบคุมอีกครั้งเหมือนๆ กัน... พวกเราเหมือนกันมาก มากซะจนทุกครั้งที่เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในคำพูดและการกระทำของอีกฝ่าย ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะคอยจิกกัดใส่กันเล็กๆ น้อยๆ อยู่เสมอ แต่ก็เป็นคุณนี่แหละ ที่ทำให้ฉันสัมผัสถึงการได้มีชีวิตอยู่อีกครั้ง แล้วก็เป็นคุณนี่แหละ ที่เลือกจะโอบรับฉันเอาไว้ ในตอนที่ฉันกำลังร่วงหล่นลงมา ในขณะที่ฉันกำลังพยายามแบกรับความผิดทั้งหมด เพื่อสะสางปัญหาทุกอย่าง

ขอบคุณนะ ที่ตอนนั้นคุณไม่ปล่อยให้ใครอื่นนอกจากคุณ ได้เห็นสภาพของฉันที่กลายสภาพเป็นต้นตอแห่งพันธนาการ เป็นเพราะคุณนั่นแหละ ที่ทำให้ฉันเริ่มหวาดกลัวความตาย และเริ่มผูกพันกับโลกใบใหม่นี้ขึ้นมาทีละนิด จงภูมิใจซะเถอะนะ ที่อาชญากรระดับ S ต้องมาตกม้าตายด้วยน้ำมือคุณแบบนี้ และก็เพราะว่ามีคุณอยู่ ฉันเลยคิดว่า ก่อนที่การกลายสภาพเป็นต้นตอแห่งพันธนาการนี้ จะลุกลามจนกู่ไม่กลับแล้ว ฉันก็อยากจะลองใช้ชีวิตให้เต็มที่ดูสักครั้ง ยังไงมันก็ต้องมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้างแหละ ว่ามั้ยล่ะ?

เอาล่ะ ต่อไปก็ถึงตาฉันเป็นคนตั้งคำถามบ้างแล้ว หวังว่าตอนที่เจอกันคราวหน้า ฉันจะได้ยินคำตอบจากคุณนะ ตอนนั้นคุณคงต้องพูดแน่ๆ ว่า "ฉันไปถามคุณตอนไหน" หรือไม่ก็ "ใครถามคุณกัน" แต่ฉันคิดว่า ขอแค่ในหัวคุณมีเคยมีความคิดถึง หรือเป็นห่วงความเป็นอยู่ของฉันขึ้นมาสักแว็บเดียว ก็นับว่าเป็นคำถามได้แล้วล่ะมั้ง? ซึ่งจดหมายฉบับนี้ ก็คือคำตอบที่ฉันอยากจะมอบให้คุณนี่แหละ เอาล่ะ คำถามของฉันก็คือ...

จงใช้ชีวิตต่อไปอย่างสดใสและกล้าหาญ อย่าได้ละทิ้งความหวัง แล้วก็อย่าลืมว่า คุณยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดคนนี้ ที่พร้อมจะช่วยแบ่งเบาความสับสน และความอ่อนแอของคุณอยู่เสมอ คำขอเล็กๆ น้อยๆ จากฉันเหล่านี้ คุณยินดีจะตอบรับมันไว้ทั้งหมดรึเปล่า?

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/th/main.json
JSON Pointer
/MessageItem_4000213_detail
Discovered text referenceTextMap MessageItem_Common_toptitle
รายละเอียด
รายละเอียด

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/th/main.json
JSON Pointer
/MessageItem_Common_toptitle
"จดหมายจาก Remielle"
"จดหมายจาก Remielle"

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/th/main.json
JSON Pointer
/MessageItem_4000213_title

Relationships

1 links

Properties

8
Source evidence
Path
Assets/NapResources/FileCfg/MessageItemConfigTemplate.json
JSON Pointer
/records/66
field_0
4000213
field_1
MessageItem_4000213_title
field_2
MessageItem_4000213_detail
field_3
null
field_4
MessageItem_Common_toptitle
field_5
null
tableName
MessageItemConfigTemplate
tableIdentity
15410003658996142807