ContentReadable 400027
เมื่อครั้งที่มาถึง Fontaine ใหม่ ๆ Neuvillette ได้เลือกที่พักในพระราชวัง Mermonia อย่างพิถีพิถัน
เขาไม่ชอบที่ที่สูงเกินไป เพราะมันใกล้ท้องฟ้า และอยู่ไกลจากผิวน้ำ ส่วนการอยู่ชั้นที่ต่ำเกินไปก็ไม่สะดวกเหมือนกัน เพราะทัศนวิสัยจะไม่กว้างไกลพอที่จะมองเห็นวิวทะเลที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจได้
ในที่สุดเขาก็เลือกตำแหน่งกึ่งกลาง และจัดวางของใช้ส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นของเขา ในโลกมนุษย์ใบนี้ที่ไม่ได้เป็นของเขา และก็ไม่ได้ครอบครองเขา การเลือกห้องพักจึงนับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญครั้งแรกที่เขาทำ
เขาเคยคิดว่าความกังวลใจแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก จนกระทั่งเหล่าเมลูซีนเริ่มทยอยเข้าร่วมหน่วยล่าเงา โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เป็นมนุษย์ซึ่งมีที่พักอาศัยอยู่ไกลจากนครว่าการ Fontaine สามารถเลือกพักในหอพักพนักงานที่พระราชวัง Mermonia จัดเตรียมไว้ให้ได้ ซึ่งเมลูซีนที่มาทำงานที่นี่ก็ได้รับสิทธิ์นั้นเช่นเดียวกัน
ด้วยเจตนาที่อยากจะปกป้อง แน่นอนว่า Neuvillette ย่อมหวังให้พวกเธอพักอยู่ชั้นที่ติดกับเขา หากจัดให้อยู่ชั้นบนถัดไปพอดี เขาก็จะสามารถรับรู้การเข้าออกของเหล่าเมลูซีนได้จากเสียงฝีเท้าเวลาขึ้นลงบันได
แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันทีว่า บางทีเหล่าเมลูซีนอาจไม่ได้ต้องการการเอาใจใส่ที่ใกล้ชิดถึงขนาดนี้ และคดีความบางคดีที่เขาเคยพิจารณาก็บ่งชี้ว่า ความหวังดีที่มากเกินไปอาจนำปัญหามาให้ได้
ท้ายที่สุด เขาจึงตัดสินใจให้เหล่าเมลูซีนเลือกด้วยตัวเอง เหมือนกับที่เขาเคยทำเมื่อครั้งแรกที่มาถึงนครว่าการ Fontaine
เหล่าเมลูซีนเลือกชั้นที่อยู่ถัดลงไปจากเขาด้วยความดีใจ เพราะ "อยู่ไม่ไกลจากที่พักของท่าน Neuvillette และเพื่อนร่วมงานมนุษย์ แถมยังตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินได้เร็วกว่า สะดวกมาก ๆ เลย!"
หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย ในส่วนลึกของจิตใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจหยั่งถึง บางทีเขาอาจจะโทษตัวเองมาโดยตลอด โทษตัวเองในเรื่องที่เขาไม่สามารถควบคุมได้
ในฐานะมังกรวารี เขามักรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองมีพันธะหน้าที่ต่อโลกบรรพกาลแห่งนี้ไม่มากก็น้อย และในยามที่โลกใบนี้ค่อย ๆ คลี่กางออกมายังเบื้องหน้า จนกระทั่งเขาได้น้อมรับสถานะที่ตนดำรงอยู่ในปัจจุบันอย่างแท้จริง คำว่าความรับผิดชอบจึงไม่ใช่อุดมคติอันยิ่งใหญ่ที่เป็นเพียงนามธรรมอีกต่อไป หากแต่เป็นกิจธุระการงานที่จับต้องได้ และจำต้องลงมือสะสางให้ลุล่วง
หรือหากจะกล่าวกันอย่างไม่อ้อมค้อม เขาผู้ถือกำเนิดมาในรูปลักษณ์เช่นนี้ ต่อให้ใจจริงไม่อยากยอมรับสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ต้องก้าวเข้าสู่ยุคสมัยนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง และเริ่มเกิดความปรารถนาที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นมาอยู่ดี
ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ Neuvillette คิดว่า ในเมื่อเขาได้รวมเมลูซีนและเผ่าพันธุ์ Pahsiv เข้ามาอยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของตัวเองแล้ว ถ้าอย่างนั้น "การทำให้ความปรารถนาของพวกเธอเป็นจริง" ก็สมควรถูกระบุไว้ในบันทึกช่วยจำ และถือเป็นกิจธุระสำคัญที่ต้องใส่ใจลงมือทำอย่างจริงจัง ในขณะที่เวลายังเอื้ออำนวย
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เปลี่ยนชุดใหม่ และก้าวออกจากห้องทำงานด้วยฝีเท้าที่แน่วแน่
แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นกลับควบคุมไม่ได้อีกครั้ง การได้พบกับ Sigewinne และ Wriothesley ที่หุบเขา Chenyu นับเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ เขาเดินเล่นพูดคุยไปกับทั้งสองคนตลอดทาง ไปยังสถานที่บางแห่งที่ไม่ได้คาดการณ์ไว้ และซื้อของบางอย่างที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะซื้อ
ไม่รู้ว่าถ้านำเรื่องราวการเดินทางแบบนี้กลับไปเล่าให้เมลูซีนและ Pahsiv ฟัง พวกเธอจะพอใจมั้ยนะ? Neuvillette อดเป็นกังวลไม่ได้ กลัวว่าการเดินทางตามใจชอบแบบนี้จะไร้ซึ่งแบบแผน และทำให้ความหวังดีของพวกเธอต้องสูญเปล่า
"...หัวหน้าพยาบาลคิดมั้ยว่า การมีความรับผิดชอบที่สูงเกินไป บางครั้งก็เป็นการแสดงออกถึงความ 'อวดดี' อย่างหนึ่ง?" ในระหว่างที่เขากำลังเหม่อลอย ไม่รู้ว่า Wriothesley คุยกันไปถึงเรื่องไหนทำไมถึงได้พูดขึ้นมาแบบนั้น บางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง แต่ตอนที่ดยุกถามประโยคนี้กับ Sigewinne ดยุกกลับเหลือบมองมาทางเขาแทน
Neuvillette สะดุ้งในใจ เขาเป็นคนแบบนี้แหละ หากอีกฝ่ายเอาแต่ชื่นชม เขาก็จะถือว่าเป็นเพียงมารยาททางสังคมที่จำเป็นของมนุษย์ และรับฟังไว้เฉย ๆ แต่ถ้าเป็น "คำวิจารณ์" ทำนองนี้ เขาจะเริ่มลนลาน และกลับมาทบทวนตัวเองว่าเผลอไปทำเรื่องแปลก ๆ อย่างการยืนตากฝนจนเปียกโชกอีกแล้วหรือเปล่า
"ถ้าอย่างนั้นฉันว่าท่านดยุกควรจะ 'อวดดี' ให้มากกว่านี้หน่อยนะ ไม่ใช่ออกมาข้างนอกตั้งเดือนนึงแล้วไม่สนงานสนการเลย" Sigewinne ตอบอย่างไม่พอใจ "ส่วนท่าน Neuvillette ต่างหากที่ควรจะเรียนรู้ความ 'ถ่อมตัว' จากเขาบ้าง... อ๊ะ มาถึงทางแยกอีกแล้ว"
Sigewinne หันไปหา Neuvillette ที่เงียบไป และเผยรอยยิ้มบนใบหน้าทันที: "ท่าน Neuvillette พวกเราจะไปทางไหนกันดี?"
"นั่นสินะ" Wriothesley หันมาถามเขาเช่นกัน ดูเหมือนจะดีใจที่ได้เปลี่ยนเรื่องคุย หรือไม่ก็อาจจะมีความนัยแฝงอยู่ "Neuvillette เร็วเข้า ให้เวลาสามวินาที คุณอยากไปทางไหน?"
Neuvillette จ้องมองทางแยกที่ดูธรรมดานั้น ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาในอดีตที่ต้องตัดสินใจเลือกนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าครั้งนี้ จิตใจของเขากลับไม่มีความหนักอึ้งเลยแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะสายลมยามค่ำคืนที่อ่อนโยนของต่างแดน ทำให้เขารู้สึกว่าคำว่า "ความรับผิดชอบ" นั้นช่างห่างไกลออกไปเหลือเกิน ไม่เกี่ยวกับสถานะอันเก่าแก่ของเขา ไม่เกี่ยวกับความคาดหวังของผู้อื่น และไม่เกี่ยวกับปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ใด ๆ บางทีเรื่องบางเรื่องอาจจะเรียบง่ายเพียงแค่นั้น แค่เกี่ยวกับว่าตัวเขาเอง "ต้องการ" อะไร
"ไปทางที่มีคนเยอะกว่ากันเถอะ"
...แน่นอนว่า ความรับผิดชอบง่าย ๆ บางอย่างก็ยังคงละทิ้งไม่ได้
"แต่ถ้าทางนี้ไม่มีโคม Xiao ขาย ก็ต้องเดินย้อนกลับมาหานะ ฉันรับปากพวกเมลูซีนไว้แล้ว"
"ได้เลย ไม่มีปัญหา"
เขาไม่ชอบที่ที่สูงเกินไป เพราะมันใกล้ท้องฟ้า และอยู่ไกลจากผิวน้ำ ส่วนการอยู่ชั้นที่ต่ำเกินไปก็ไม่สะดวกเหมือนกัน เพราะทัศนวิสัยจะไม่กว้างไกลพอที่จะมองเห็นวิวทะเลที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจได้
ในที่สุดเขาก็เลือกตำแหน่งกึ่งกลาง และจัดวางของใช้ส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นของเขา ในโลกมนุษย์ใบนี้ที่ไม่ได้เป็นของเขา และก็ไม่ได้ครอบครองเขา การเลือกห้องพักจึงนับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญครั้งแรกที่เขาทำ
เขาเคยคิดว่าความกังวลใจแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก จนกระทั่งเหล่าเมลูซีนเริ่มทยอยเข้าร่วมหน่วยล่าเงา โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เป็นมนุษย์ซึ่งมีที่พักอาศัยอยู่ไกลจากนครว่าการ Fontaine สามารถเลือกพักในหอพักพนักงานที่พระราชวัง Mermonia จัดเตรียมไว้ให้ได้ ซึ่งเมลูซีนที่มาทำงานที่นี่ก็ได้รับสิทธิ์นั้นเช่นเดียวกัน
ด้วยเจตนาที่อยากจะปกป้อง แน่นอนว่า Neuvillette ย่อมหวังให้พวกเธอพักอยู่ชั้นที่ติดกับเขา หากจัดให้อยู่ชั้นบนถัดไปพอดี เขาก็จะสามารถรับรู้การเข้าออกของเหล่าเมลูซีนได้จากเสียงฝีเท้าเวลาขึ้นลงบันได
แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันทีว่า บางทีเหล่าเมลูซีนอาจไม่ได้ต้องการการเอาใจใส่ที่ใกล้ชิดถึงขนาดนี้ และคดีความบางคดีที่เขาเคยพิจารณาก็บ่งชี้ว่า ความหวังดีที่มากเกินไปอาจนำปัญหามาให้ได้
ท้ายที่สุด เขาจึงตัดสินใจให้เหล่าเมลูซีนเลือกด้วยตัวเอง เหมือนกับที่เขาเคยทำเมื่อครั้งแรกที่มาถึงนครว่าการ Fontaine
เหล่าเมลูซีนเลือกชั้นที่อยู่ถัดลงไปจากเขาด้วยความดีใจ เพราะ "อยู่ไม่ไกลจากที่พักของท่าน Neuvillette และเพื่อนร่วมงานมนุษย์ แถมยังตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินได้เร็วกว่า สะดวกมาก ๆ เลย!"
หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย ในส่วนลึกของจิตใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจหยั่งถึง บางทีเขาอาจจะโทษตัวเองมาโดยตลอด โทษตัวเองในเรื่องที่เขาไม่สามารถควบคุมได้
ในฐานะมังกรวารี เขามักรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองมีพันธะหน้าที่ต่อโลกบรรพกาลแห่งนี้ไม่มากก็น้อย และในยามที่โลกใบนี้ค่อย ๆ คลี่กางออกมายังเบื้องหน้า จนกระทั่งเขาได้น้อมรับสถานะที่ตนดำรงอยู่ในปัจจุบันอย่างแท้จริง คำว่าความรับผิดชอบจึงไม่ใช่อุดมคติอันยิ่งใหญ่ที่เป็นเพียงนามธรรมอีกต่อไป หากแต่เป็นกิจธุระการงานที่จับต้องได้ และจำต้องลงมือสะสางให้ลุล่วง
หรือหากจะกล่าวกันอย่างไม่อ้อมค้อม เขาผู้ถือกำเนิดมาในรูปลักษณ์เช่นนี้ ต่อให้ใจจริงไม่อยากยอมรับสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ต้องก้าวเข้าสู่ยุคสมัยนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง และเริ่มเกิดความปรารถนาที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นมาอยู่ดี
ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ Neuvillette คิดว่า ในเมื่อเขาได้รวมเมลูซีนและเผ่าพันธุ์ Pahsiv เข้ามาอยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของตัวเองแล้ว ถ้าอย่างนั้น "การทำให้ความปรารถนาของพวกเธอเป็นจริง" ก็สมควรถูกระบุไว้ในบันทึกช่วยจำ และถือเป็นกิจธุระสำคัญที่ต้องใส่ใจลงมือทำอย่างจริงจัง ในขณะที่เวลายังเอื้ออำนวย
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เปลี่ยนชุดใหม่ และก้าวออกจากห้องทำงานด้วยฝีเท้าที่แน่วแน่
แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นกลับควบคุมไม่ได้อีกครั้ง การได้พบกับ Sigewinne และ Wriothesley ที่หุบเขา Chenyu นับเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ เขาเดินเล่นพูดคุยไปกับทั้งสองคนตลอดทาง ไปยังสถานที่บางแห่งที่ไม่ได้คาดการณ์ไว้ และซื้อของบางอย่างที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะซื้อ
ไม่รู้ว่าถ้านำเรื่องราวการเดินทางแบบนี้กลับไปเล่าให้เมลูซีนและ Pahsiv ฟัง พวกเธอจะพอใจมั้ยนะ? Neuvillette อดเป็นกังวลไม่ได้ กลัวว่าการเดินทางตามใจชอบแบบนี้จะไร้ซึ่งแบบแผน และทำให้ความหวังดีของพวกเธอต้องสูญเปล่า
"...หัวหน้าพยาบาลคิดมั้ยว่า การมีความรับผิดชอบที่สูงเกินไป บางครั้งก็เป็นการแสดงออกถึงความ 'อวดดี' อย่างหนึ่ง?" ในระหว่างที่เขากำลังเหม่อลอย ไม่รู้ว่า Wriothesley คุยกันไปถึงเรื่องไหนทำไมถึงได้พูดขึ้นมาแบบนั้น บางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง แต่ตอนที่ดยุกถามประโยคนี้กับ Sigewinne ดยุกกลับเหลือบมองมาทางเขาแทน
Neuvillette สะดุ้งในใจ เขาเป็นคนแบบนี้แหละ หากอีกฝ่ายเอาแต่ชื่นชม เขาก็จะถือว่าเป็นเพียงมารยาททางสังคมที่จำเป็นของมนุษย์ และรับฟังไว้เฉย ๆ แต่ถ้าเป็น "คำวิจารณ์" ทำนองนี้ เขาจะเริ่มลนลาน และกลับมาทบทวนตัวเองว่าเผลอไปทำเรื่องแปลก ๆ อย่างการยืนตากฝนจนเปียกโชกอีกแล้วหรือเปล่า
"ถ้าอย่างนั้นฉันว่าท่านดยุกควรจะ 'อวดดี' ให้มากกว่านี้หน่อยนะ ไม่ใช่ออกมาข้างนอกตั้งเดือนนึงแล้วไม่สนงานสนการเลย" Sigewinne ตอบอย่างไม่พอใจ "ส่วนท่าน Neuvillette ต่างหากที่ควรจะเรียนรู้ความ 'ถ่อมตัว' จากเขาบ้าง... อ๊ะ มาถึงทางแยกอีกแล้ว"
Sigewinne หันไปหา Neuvillette ที่เงียบไป และเผยรอยยิ้มบนใบหน้าทันที: "ท่าน Neuvillette พวกเราจะไปทางไหนกันดี?"
"นั่นสินะ" Wriothesley หันมาถามเขาเช่นกัน ดูเหมือนจะดีใจที่ได้เปลี่ยนเรื่องคุย หรือไม่ก็อาจจะมีความนัยแฝงอยู่ "Neuvillette เร็วเข้า ให้เวลาสามวินาที คุณอยากไปทางไหน?"
Neuvillette จ้องมองทางแยกที่ดูธรรมดานั้น ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาในอดีตที่ต้องตัดสินใจเลือกนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าครั้งนี้ จิตใจของเขากลับไม่มีความหนักอึ้งเลยแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะสายลมยามค่ำคืนที่อ่อนโยนของต่างแดน ทำให้เขารู้สึกว่าคำว่า "ความรับผิดชอบ" นั้นช่างห่างไกลออกไปเหลือเกิน ไม่เกี่ยวกับสถานะอันเก่าแก่ของเขา ไม่เกี่ยวกับความคาดหวังของผู้อื่น และไม่เกี่ยวกับปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ใด ๆ บางทีเรื่องบางเรื่องอาจจะเรียบง่ายเพียงแค่นั้น แค่เกี่ยวกับว่าตัวเขาเอง "ต้องการ" อะไร
"ไปทางที่มีคนเยอะกว่ากันเถอะ"
...แน่นอนว่า ความรับผิดชอบง่าย ๆ บางอย่างก็ยังคงละทิ้งไม่ได้
"แต่ถ้าทางนี้ไม่มีโคม Xiao ขาย ก็ต้องเดินย้อนกลับมาหานะ ฉันรับปากพวกเมลูซีนไว้แล้ว"
"ได้เลย ไม่มีปัญหา"
เมื่อครั้งที่มาถึง Fontaine ใหม่ ๆ Neuvillette ได้เลือกที่พักในพระราชวัง Mermonia อย่างพิถีพิถัน เขาไม่ชอบที่ที่สูงเกินไป เพราะมันใกล้ท้องฟ้า และอยู่ไกลจากผิวน้ำ ส่วนการอยู่ชั้นที่ต่ำเกินไปก็ไม่สะดวกเหมือนกัน เพราะทัศนวิสัยจะไม่กว้างไกลพอที่จะมองเห็นวิวทะเลที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจได้ ในที่สุดเขาก็เลือกตำแหน่งกึ่งกลาง และจัดวางของใช้ส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นของเขา ในโลกมนุษย์ใบนี้ที่ไม่ได้เป็นของเขา และก็ไม่ได้ครอบครองเขา การเลือกห้องพักจึงนับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญครั้งแรกที่เขาทำ เขาเคยคิดว่าความกังวลใจแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก จนกระทั่งเหล่าเมลูซีนเริ่มทยอยเข้าร่วมหน่วยล่าเงา โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เป็นมนุษย์ซึ่งมีที่พักอาศัยอยู่ไกลจากนครว่าการ Fontaine สามารถเลือกพักในหอพักพนักงานที่พระราชวัง Mermonia จัดเตรียมไว้ให้ได้ ซึ่งเมลูซีนที่มาทำงานที่นี่ก็ได้รับสิทธิ์นั้นเช่นเดียวกัน ด้วยเจตนาที่อยากจะปกป้อง แน่นอนว่า Neuvillette ย่อมหวังให้พวกเธอพักอยู่ชั้นที่ติดกับเขา หากจัดให้อยู่ชั้นบนถัดไปพอดี เขาก็จะสามารถรับรู้การเข้าออกของเหล่าเมลูซีนได้จากเสียงฝีเท้าเวลาขึ้นลงบันได แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันทีว่า บางทีเหล่าเมลูซีนอาจไม่ได้ต้องการการเอาใจใส่ที่ใกล้ชิดถึงขนาดนี้ และคดีความบางคดีที่เขาเคยพิจารณาก็บ่งชี้ว่า ความหวังดีที่มากเกินไปอาจนำปัญหามาให้ได้ ท้ายที่สุด เขาจึงตัดสินใจให้เหล่าเมลูซีนเลือกด้วยตัวเอง เหมือนกับที่เขาเคยทำเมื่อครั้งแรกที่มาถึงนครว่าการ Fontaine เหล่าเมลูซีนเลือกชั้นที่อยู่ถัดลงไปจากเขาด้วยความดีใจ เพราะ "อยู่ไม่ไกลจากที่พักของท่าน Neuvillette และเพื่อนร่วมงานมนุษย์ แถมยังตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินได้เร็วกว่า สะดวกมาก ๆ เลย!" หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย ในส่วนลึกของจิตใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจหยั่งถึง บางทีเขาอาจจะโทษตัวเองมาโดยตลอด โทษตัวเองในเรื่องที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ ในฐานะมังกรวารี เขามักรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองมีพันธะหน้าที่ต่อโลกบรรพกาลแห่งนี้ไม่มากก็น้อย และในยามที่โลกใบนี้ค่อย ๆ คลี่กางออกมายังเบื้องหน้า จนกระทั่งเขาได้น้อมรับสถานะที่ตนดำรงอยู่ในปัจจุบันอย่างแท้จริง คำว่าความรับผิดชอบจึงไม่ใช่อุดมคติอันยิ่งใหญ่ที่เป็นเพียงนามธรรมอีกต่อไป หากแต่เป็นกิจธุระการงานที่จับต้องได้ และจำต้องลงมือสะสางให้ลุล่วง หรือหากจะกล่าวกันอย่างไม่อ้อมค้อม เขาผู้ถือกำเนิดมาในรูปลักษณ์เช่นนี้ ต่อให้ใจจริงไม่อยากยอมรับสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ต้องก้าวเข้าสู่ยุคสมัยนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง และเริ่มเกิดความปรารถนาที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นมาอยู่ดี ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ Neuvillette คิดว่า ในเมื่อเขาได้รวมเมลูซีนและเผ่าพันธุ์ Pahsiv เข้ามาอยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของตัวเองแล้ว ถ้าอย่างนั้น "การทำให้ความปรารถนาของพวกเธอเป็นจริง" ก็สมควรถูกระบุไว้ในบันทึกช่วยจำ และถือเป็นกิจธุระสำคัญที่ต้องใส่ใจลงมือทำอย่างจริงจัง ในขณะที่เวลายังเอื้ออำนวย เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เปลี่ยนชุดใหม่ และก้าวออกจากห้องทำงานด้วยฝีเท้าที่แน่วแน่ แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นกลับควบคุมไม่ได้อีกครั้ง การได้พบกับ Sigewinne และ Wriothesley ที่หุบเขา Chenyu นับเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ เขาเดินเล่นพูดคุยไปกับทั้งสองคนตลอดทาง ไปยังสถานที่บางแห่งที่ไม่ได้คาดการณ์ไว้ และซื้อของบางอย่างที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะซื้อ ไม่รู้ว่าถ้านำเรื่องราวการเดินทางแบบนี้กลับไปเล่าให้เมลูซีนและ Pahsiv ฟัง พวกเธอจะพอใจมั้ยนะ? Neuvillette อดเป็นกังวลไม่ได้ กลัวว่าการเดินทางตามใจชอบแบบนี้จะไร้ซึ่งแบบแผน และทำให้ความหวังดีของพวกเธอต้องสูญเปล่า "...หัวหน้าพยาบาลคิดมั้ยว่า การมีความรับผิดชอบที่สูงเกินไป บางครั้งก็เป็นการแสดงออกถึงความ 'อวดดี' อย่างหนึ่ง?" ในระหว่างที่เขากำลังเหม่อลอย ไม่รู้ว่า Wriothesley คุยกันไปถึงเรื่องไหนทำไมถึงได้พูดขึ้นมาแบบนั้น บางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง แต่ตอนที่ดยุกถามประโยคนี้กับ Sigewinne ดยุกกลับเหลือบมองมาทางเขาแทน Neuvillette สะดุ้งในใจ เขาเป็นคนแบบนี้แหละ หากอีกฝ่ายเอาแต่ชื่นชม เขาก็จะถือว่าเป็นเพียงมารยาททางสังคมที่จำเป็นของมนุษย์ และรับฟังไว้เฉย ๆ แต่ถ้าเป็น "คำวิจารณ์" ทำนองนี้ เขาจะเริ่มลนลาน และกลับมาทบทวนตัวเองว่าเผลอไปทำเรื่องแปลก ๆ อย่างการยืนตากฝนจนเปียกโชกอีกแล้วหรือเปล่า "ถ้าอย่างนั้นฉันว่าท่านดยุกควรจะ 'อวดดี' ให้มากกว่านี้หน่อยนะ ไม่ใช่ออกมาข้างนอกตั้งเดือนนึงแล้วไม่สนงานสนการเลย" Sigewinne ตอบอย่างไม่พอใจ "ส่วนท่าน Neuvillette ต่างหากที่ควรจะเรียนรู้ความ 'ถ่อมตัว' จากเขาบ้าง... อ๊ะ มาถึงทางแยกอีกแล้ว" Sigewinne หันไปหา Neuvillette ที่เงียบไป และเผยรอยยิ้มบนใบหน้าทันที: "ท่าน Neuvillette พวกเราจะไปทางไหนกันดี?" "นั่นสินะ" Wriothesley หันมาถามเขาเช่นกัน ดูเหมือนจะดีใจที่ได้เปลี่ยนเรื่องคุย หรือไม่ก็อาจจะมีความนัยแฝงอยู่ "Neuvillette เร็วเข้า ให้เวลาสามวินาที คุณอยากไปทางไหน?" Neuvillette จ้องมองทางแยกที่ดูธรรมดานั้น ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาในอดีตที่ต้องตัดสินใจเลือกนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าครั้งนี้ จิตใจของเขากลับไม่มีความหนักอึ้งเลยแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะสายลมยามค่ำคืนที่อ่อนโยนของต่างแดน ทำให้เขารู้สึกว่าคำว่า "ความรับผิดชอบ" นั้นช่างห่างไกลออกไปเหลือเกิน ไม่เกี่ยวกับสถานะอันเก่าแก่ของเขา ไม่เกี่ยวกับความคาดหวังของผู้อื่น และไม่เกี่ยวกับปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ใด ๆ บางทีเรื่องบางเรื่องอาจจะเรียบง่ายเพียงแค่นั้น แค่เกี่ยวกับว่าตัวเขาเอง "ต้องการ" อะไร "ไปทางที่มีคนเยอะกว่ากันเถอะ" ...แน่นอนว่า ความรับผิดชอบง่าย ๆ บางอย่างก็ยังคงละทิ้งไม่ได้ "แต่ถ้าทางนี้ไม่มีโคม Xiao ขาย ก็ต้องเดินย้อนกลับมาหานะ ฉันรับปากพวกเมลูซีนไว้แล้ว" "ได้เลย ไม่มีปัญหา"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Costume340026_TH.txt- JSON Pointer
/
