ContentReadable 295503
"ลมตะวันออกพัดพากลิ่นไวน์ไปแล้ว"
"ลมแห่งภูเขานำข่าวของชัยชนะมาให้"
"ลมจากทางไกลทำให้หัวใจฉันหวั่นไหว"
"มันร้องเพลงความปรารถนาของฉันที่มีต่อคุณ"
ในอดีต มีอัศวินผู้หนึ่งที่โศกเศร้าอยู่เสมอ
มีเพียงเพลงนี้เท่านั้นที่ทำให้เขาคลายความเศร้าไปได้บ้าง
และก็มีเพียงสาวน้อยคนนั้นที่ร้องเพลง ๆ นี้อยู่ที่จัตุรัส
ถึงจะสามารถช่วยให้เขาลืมหน้าที่อันหนักอึ้งที่เขาแบกรับไว้ได้ชั่วคราว
แต่ในที่สุด ความหายนะก็มาเยือนดินแดนนี้
เสียงเพลงที่เคยปลิวไปกับสายลมอย่างมีความสุขได้ถูกเสียงคำรามของมังกรพิษกลืนกิน
รอยเท้าของมันสั่นสะเทือนทั่วทั้งแผ่นดิน แม้แต่เสียงร้องและเปลวไฟยังถูกตัดขาดสะบั้น
เทพแห่งลมที่ไม่อยากเป็นราชาก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญนี้
เพื่อปกป้องความฝันของเพื่อนเก่าของเขา และปกป้องทุ่งหญ้าอันเขียวขจี
เขาตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน และบินไปต่อสู้กับมังกรร้ายบนฟ้า...
นอกจากนี้ เหล่าอัศวินและกองอัศวินของเขาก็ต่อสู้เพื่อแผ่นดินของพวกเขา
เมื่อมังกรร้ายสิ้นชีวิตบนยอดเขาน้ำแข็ง มังกรฟ้าก็หลับใหลอยู่ในหอคอยโบราณ
แต่อัศวินที่กำลังหลั่งเลือดอยู่ในหุบเขา เมื่อเขาล้มลง เขาก็คิดว่า:
"เธอกำลังเรียนอยู่ทางไกล เธอน่าจะปลอดภัย อยากได้ยินเสียงของเธอเป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ "
"อย่างน้อย Arundolyn กับ Roland ก็พูดถูก เมื่อเธอกลับมา หายนะเหล่านี้ก็คงจบลงแล้ว"
บทเพลงสรรเสริญเทพแห่งลมและบทเพลงที่บันทึกการต่อสู้ของมังกรสองตัวนั้นมีอยู่มากมาย แต่บทเพลงทั้งหมดก็ค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา
บทเพลงที่เธอเคยชอบร้องก็ได้เปลี่ยนไปหลังจากเธอกลับมา
"ดอกแดนดิไลออนปลิวไปกับสายลมร้อน"
"ฤดูใบไม้ร่วงหอบเอากลิ่นหอมของเมล็ดพืชมาด้วย"
"แต่ไม่มีฤดูกาลใดในโลกนี้"
"สามารถทำให้คุณมองมาที่ฉันอีกครั้ง"
และหลังจากเสียงของเธอแหบพร่าและน้ำตาของเธอแห้งลง เด็กสาวสาบานว่าจะใช้เปลวไฟในชีวิตของเธอเพื่อชำระล้างความชั่วร้ายในโลกไปให้หมด ...
"ลมตะวันออกพัดพากลิ่นไวน์ไปแล้ว" "ลมแห่งภูเขานำข่าวของชัยชนะมาให้" "ลมจากทางไกลทำให้หัวใจฉันหวั่นไหว" "มันร้องเพลงความปรารถนาของฉันที่มีต่อคุณ" ในอดีต มีอัศวินผู้หนึ่งที่โศกเศร้าอยู่เสมอ มีเพียงเพลงนี้เท่านั้นที่ทำให้เขาคลายความเศร้าไปได้บ้าง และก็มีเพียงสาวน้อยคนนั้นที่ร้องเพลง ๆ นี้อยู่ที่จัตุรัส ถึงจะสามารถช่วยให้เขาลืมหน้าที่อันหนักอึ้งที่เขาแบกรับไว้ได้ชั่วคราว แต่ในที่สุด ความหายนะก็มาเยือนดินแดนนี้ เสียงเพลงที่เคยปลิวไปกับสายลมอย่างมีความสุขได้ถูกเสียงคำรามของมังกรพิษกลืนกิน รอยเท้าของมันสั่นสะเทือนทั่วทั้งแผ่นดิน แม้แต่เสียงร้องและเปลวไฟยังถูกตัดขาดสะบั้น เทพแห่งลมที่ไม่อยากเป็นราชาก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญนี้ เพื่อปกป้องความฝันของเพื่อนเก่าของเขา และปกป้องทุ่งหญ้าอันเขียวขจี เขาตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน และบินไปต่อสู้กับมังกรร้ายบนฟ้า... นอกจากนี้ เหล่าอัศวินและกองอัศวินของเขาก็ต่อสู้เพื่อแผ่นดินของพวกเขา เมื่อมังกรร้ายสิ้นชีวิตบนยอดเขาน้ำแข็ง มังกรฟ้าก็หลับใหลอยู่ในหอคอยโบราณ แต่อัศวินที่กำลังหลั่งเลือดอยู่ในหุบเขา เมื่อเขาล้มลง เขาก็คิดว่า: "เธอกำลังเรียนอยู่ทางไกล เธอน่าจะปลอดภัย อยากได้ยินเสียงของเธอเป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ " "อย่างน้อย Arundolyn กับ Roland ก็พูดถูก เมื่อเธอกลับมา หายนะเหล่านี้ก็คงจบลงแล้ว" บทเพลงสรรเสริญเทพแห่งลมและบทเพลงที่บันทึกการต่อสู้ของมังกรสองตัวนั้นมีอยู่มากมาย แต่บทเพลงทั้งหมดก็ค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา บทเพลงที่เธอเคยชอบร้องก็ได้เปลี่ยนไปหลังจากเธอกลับมา "ดอกแดนดิไลออนปลิวไปกับสายลมร้อน" "ฤดูใบไม้ร่วงหอบเอากลิ่นหอมของเมล็ดพืชมาด้วย" "แต่ไม่มีฤดูกาลใดในโลกนี้" "สามารถทำให้คุณมองมาที่ฉันอีกครั้ง" และหลังจากเสียงของเธอแหบพร่าและน้ำตาของเธอแห้งลง เด็กสาวสาบานว่าจะใช้เปลวไฟในชีวิตของเธอเพื่อชำระล้างความชั่วร้ายในโลกไปให้หมด ...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon15503_TH.txt- JSON Pointer
/
