ContentReadable 295431
นั่นคืออดีตอันไกลโพ้นที่ถูกเรียกขานว่าตำนานในปัจจุบัน ในยุคสมัยที่มังกรยักษ์ยังคงก้าวเดินอยู่ในป่าทึบ
เด็กสาวที่ถูกทิ้ง ได้ถูกมารดาของเหล่ามังกรรับเลี้ยงไว้ และเติบโตขึ้นท่ามกลางสายลมอันเขียวชอุ่ม และเสียงนกขับขาน
"Lianca ลูกสาวที่ข้ารักและภาคภูมิใจที่สุดเอ๋ย"
"จงไปตามหาเส้นทางของเจ้า เหมือนพี่น้องของเจ้าเถอะ"
"แม้ว่าเจ้าจะไม่มีเกล็ดที่แข็งแกร่ง และไม่มีเขี้ยวอันแหลมคมดั่งใบมีด"
"แต่จงจำไว้เสมอว่า เจ้าเป็นลูกสาวของมารดาแห่งมังกร และเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ตลอดไป"
"ไม่ว่ามนุษย์หรือมังกร บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดทำให้เจ้าต้องยอมคุกเข่าได้"
"จงเลือกเส้นทางของเจ้าเองด้วยความภาคภูมิ เหมือนกับมังกรยักษ์ที่แท้จริง"
ด้วยเหตุนี้ เด็กสาวที่ชื่อ Lianca จึงได้รับธนูยาวมาจากมารดา ตามธรรมเนียมของเหล่ามังกร
เธอก้าวเข้าสู่การเดินทางที่เรียกว่า "เส้นทางแห่งการแสวงหา" ตามลำพัง โดยมีมวลบุปผาและนกกระเต็นคอยอยู่เคียงข้าง
จนกระทั่งเดินผ่านดินแดนที่เป็นของมนุษย์และมังกรหลายแห่ง เด็กสาวที่คุ้นเคยกับป่าลึกมานานถึงได้รู้ว่า
แม้โลกจะกว้างใหญ่เพียงนี้ แต่การได้โบยบินอย่างอิสระเหมือนนกกระจอกป่า แทบจะเรียกว่าเป็นความหรูหราได้เลยด้วยซ้ำ
กฎหมายควบคุมมนุษย์ ส่วนความหลงผิดจะกักขังฝูงมังกร สิ่งที่เรียกว่าอิสรภาพนั้น แต่ไรมามักจะก้มหัวให้กับผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น
—ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ยิงโซ่ตรวนทั้งหลายที่ขัดขวางไม่ให้ผู้อ่อนแอได้โผบิน ลงมาจากบนฟากฟ้าเสีย
ในตอนแรก มีเด็กกำพร้าเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รั้งอยู่ข้างกายเธอ หลังจากที่ได้เธอช่วยเอาไว้
จากนั้นก็เป็นนักรบพเนจรที่ไม่ยอมถูกหัวหน้าเผ่าผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์ ที่เลือกติดตามเสียงเพลงของเธอมา
และหลังจากนั้น ฝูงมังกรที่ถูกเนรเทศเหล่านั้นก็มาที่ป่า เพื่อขอให้เธอช่วยคุ้มครอง
เจ้าหญิงผู้ไร้มงกุฎนั้นอ้าแขนต้อนรับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือมังกร จะเป็นศัตรูหรือมิตรในอดีตก็ตาม
ด้วยคทายาวเพียงอันเดียว เธอสามารถสยบโจรร่างสูงใหญ่ที่คอยดักปล้นตามทางลงได้ ความแค้นในอดีตสลายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า
มังกรชั่วร้ายผู้เย่อหยิ่งถูกยิงตกลงมาสามครั้ง แล้วเธอก็รักษามันทั้งสามครั้ง จากนั้นก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
นี่ก็คือจุดเริ่มต้นของชนเผ่าที่ได้ชื่อว่า "วงศ์ปีกบุปผา" ในอีกพันปีต่อมา
แม้แต่คนอ่อนแอที่ไร้ที่พักพิง ก็ไม่ต้องกลัวลมและท้องฟ้าอีกต่อไปแล้ว
"ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจอะไรผิดแล้ว คนต่างแดนที่ถูกเรียกว่าผู้กล้าเอ๋ย ข้าไม่ใช่ราชาของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องยอมจำนนให้ใคร"
"ไม่มีใครสามารถเรียกตนว่าราชาได้ เพราะทุกคนต่างเป็นราชาที่ไร้มงกุฎ ทิ้งพิธีการที่ยุ่งยากไปซะ สิ่งเดียวที่จะสามารถทำให้พวกเราพอใจได้ มีเพียง เสียงเพลงเท่านั้น"
"แต่ว่า หากเจ้าจริงใจเหมือนคำพูดที่เจ้ากล่าว หากเจ้าปรารถนาที่จะปัดเป่าสายลมร้อนแรง ที่แผดเผาพันธนาการมาแต่โบราณกาลอย่างแท้จริง"
"หากเจ้าสามารถมอบที่พักพิงที่เท่าเทียมให้แก่ผู้อ่อนแอได้จริง ๆ คนต่างแดนที่ถูกเรียกขานว่าผู้กล้าเอ๋ย ข้าก็ยินดีที่จะร่วมทางไปกับเจ้า"
นั่นคืออดีตอันไกลโพ้นที่ถูกเรียกขานว่าตำนานในปัจจุบัน ในยุคสมัยที่มังกรยักษ์ยังคงก้าวเดินอยู่ในป่าทึบ เด็กสาวที่ถูกทิ้ง ได้ถูกมารดาของเหล่ามังกรรับเลี้ยงไว้ และเติบโตขึ้นท่ามกลางสายลมอันเขียวชอุ่ม และเสียงนกขับขาน "Lianca ลูกสาวที่ข้ารักและภาคภูมิใจที่สุดเอ๋ย" "จงไปตามหาเส้นทางของเจ้า เหมือนพี่น้องของเจ้าเถอะ" "แม้ว่าเจ้าจะไม่มีเกล็ดที่แข็งแกร่ง และไม่มีเขี้ยวอันแหลมคมดั่งใบมีด" "แต่จงจำไว้เสมอว่า เจ้าเป็นลูกสาวของมารดาแห่งมังกร และเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ตลอดไป" "ไม่ว่ามนุษย์หรือมังกร บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดทำให้เจ้าต้องยอมคุกเข่าได้" "จงเลือกเส้นทางของเจ้าเองด้วยความภาคภูมิ เหมือนกับมังกรยักษ์ที่แท้จริง" ด้วยเหตุนี้ เด็กสาวที่ชื่อ Lianca จึงได้รับธนูยาวมาจากมารดา ตามธรรมเนียมของเหล่ามังกร เธอก้าวเข้าสู่การเดินทางที่เรียกว่า "เส้นทางแห่งการแสวงหา" ตามลำพัง โดยมีมวลบุปผาและนกกระเต็นคอยอยู่เคียงข้าง จนกระทั่งเดินผ่านดินแดนที่เป็นของมนุษย์และมังกรหลายแห่ง เด็กสาวที่คุ้นเคยกับป่าลึกมานานถึงได้รู้ว่า แม้โลกจะกว้างใหญ่เพียงนี้ แต่การได้โบยบินอย่างอิสระเหมือนนกกระจอกป่า แทบจะเรียกว่าเป็นความหรูหราได้เลยด้วยซ้ำ กฎหมายควบคุมมนุษย์ ส่วนความหลงผิดจะกักขังฝูงมังกร สิ่งที่เรียกว่าอิสรภาพนั้น แต่ไรมามักจะก้มหัวให้กับผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น —ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ยิงโซ่ตรวนทั้งหลายที่ขัดขวางไม่ให้ผู้อ่อนแอได้โผบิน ลงมาจากบนฟากฟ้าเสีย ในตอนแรก มีเด็กกำพร้าเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รั้งอยู่ข้างกายเธอ หลังจากที่ได้เธอช่วยเอาไว้ จากนั้นก็เป็นนักรบพเนจรที่ไม่ยอมถูกหัวหน้าเผ่าผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์ ที่เลือกติดตามเสียงเพลงของเธอมา และหลังจากนั้น ฝูงมังกรที่ถูกเนรเทศเหล่านั้นก็มาที่ป่า เพื่อขอให้เธอช่วยคุ้มครอง เจ้าหญิงผู้ไร้มงกุฎนั้นอ้าแขนต้อนรับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือมังกร จะเป็นศัตรูหรือมิตรในอดีตก็ตาม ด้วยคทายาวเพียงอันเดียว เธอสามารถสยบโจรร่างสูงใหญ่ที่คอยดักปล้นตามทางลงได้ ความแค้นในอดีตสลายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า มังกรชั่วร้ายผู้เย่อหยิ่งถูกยิงตกลงมาสามครั้ง แล้วเธอก็รักษามันทั้งสามครั้ง จากนั้นก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน นี่ก็คือจุดเริ่มต้นของชนเผ่าที่ได้ชื่อว่า "วงศ์ปีกบุปผา" ในอีกพันปีต่อมา แม้แต่คนอ่อนแอที่ไร้ที่พักพิง ก็ไม่ต้องกลัวลมและท้องฟ้าอีกต่อไปแล้ว "ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจอะไรผิดแล้ว คนต่างแดนที่ถูกเรียกว่าผู้กล้าเอ๋ย ข้าไม่ใช่ราชาของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องยอมจำนนให้ใคร" "ไม่มีใครสามารถเรียกตนว่าราชาได้ เพราะทุกคนต่างเป็นราชาที่ไร้มงกุฎ ทิ้งพิธีการที่ยุ่งยากไปซะ สิ่งเดียวที่จะสามารถทำให้พวกเราพอใจได้ มีเพียง เสียงเพลงเท่านั้น" "แต่ว่า หากเจ้าจริงใจเหมือนคำพูดที่เจ้ากล่าว หากเจ้าปรารถนาที่จะปัดเป่าสายลมร้อนแรง ที่แผดเผาพันธนาการมาแต่โบราณกาลอย่างแท้จริง" "หากเจ้าสามารถมอบที่พักพิงที่เท่าเทียมให้แก่ผู้อ่อนแอได้จริง ๆ คนต่างแดนที่ถูกเรียกขานว่าผู้กล้าเอ๋ย ข้าก็ยินดีที่จะร่วมทางไปกับเจ้า"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon15431_1_TH.txt- JSON Pointer
/
