ContentReadable 293517
นักรบจากต่างแดนแบกรับความเศร้าโศกจากมาตุภูมิ ฝังความหวังที่ไม่มีวันออกผลไว้ ในเมืองที่ปกคลุมด้วยหิมะที่มองไม่เห็นแสงจันทร์
ความคิดถึงที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย และภาพบนฝาผนังชิ้นสุดท้ายถูกฝุ่นปกคลุมไปพร้อมกัน ทิ้งให้คนผู้นั้นต้องเดินเตร็ดเตร่อยู่บนทุ่งน้ำแข็งเพียงลำพัง
เดิมทีเขาคิดว่าหากทิ้งดาบใหญ่ในอดีต ไว้ในความหนาวเหน็บอันมืดมิดดุจความตาย ก็จะสามารถลืมเลือนความอ่อนแอที่ผ่านพ้นไปแล้วได้
สามารถอุทิศตนให้กับความขัดแย้ง รวมถึงการต่อสู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดได้ และได้พบกับความสงบและความสุข ท่ามกลางเหล็กกล้าและโลหิต
ทว่าในยามที่จันทราลาลับเป็นครั้งแรก หลังออกจากท้องพระโรงของอาณาจักรบนภูเขา เขาก็ได้ละทิ้งการหลอกตัวเอง และการทอดทิ้งตนเองไป
มันเป็นเพียงความสับสนที่เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ เป็นเพียงความคิดตามสัญชาตญาณ ที่อยากจะปกป้องเด็กสาวแปลกหน้าที่ถูกโจมตี
เขาเพียงไม่อยากเห็นใบหน้า และเรือนผมสีเงินอันบริสุทธิ์เช่นเดียวกับแสงจันทร์นั้น ถูกฝังกลบอยู่ใต้หิมะและน้ำแข็งอีก
ชายผู้ยอมรับว่าตนได้ละทิ้งคำสาบานของนักรบไปนานแล้ว และปรารถนาเพียงให้เลือดสาดกระเซ็น เพื่อความขัดแย้งและความสำราญนั้น
ขว้างหอก Astral silver ที่ยังไม่เคยแปดเปื้อนสีแดงฉานนั้น ใส่ฝูงอสูรร้ายที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นทมิฬอย่างสุดกำลัง
...นั่นคือการโจมตีที่มีชื่อว่า "บาปวิบัติ" ที่นักวิชาการและกวีพเนจรในยุคต่อมาเล่าขานกัน
ในบทเพลงโบราณ คนต่างแดนที่ร่อนเร่ไปตามทุ่งน้ำแข็งอย่างไร้จุดหมาย ได้นำพาหายนะมาสู่ดินแดนอันเงียบสงบ
เพื่อความสำราญของความขัดแย้ง คมศัสตราอันเย็นเยียบของ Astral silver นั้นได้เจาะทะลวงลมและหิมะ ฉีกกระชากขุนเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ
อาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองทั้งสามแห่งถูกทำลายล้าง ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์แปรเปลี่ยนเป็นผืนดินรกร้าง ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องเร่ร่อนสูญถิ่นอาศัย
ไม่ว่าจะเดินทางไปแห่งหนใด ก็ล้วนได้ยินเสียงร่ำไห้ของผู้บริสุทธิ์ คร่ำครวญถึงหายนะที่เกิดจากการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้น
แต่ถึงอย่างไรบทเพลงก็เป็นเพียงบทเพลง ในยามที่เลือดโสมมซึ่งจับตัวเป็นก้อน ยังไม่ถูกถักทอให้กลายเป็นตำนาน
ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น คนต่างแดนยืนนิ่งด้วยสีหน้าว่างเปล่า สิ่งที่เห็นมีเพียงลมและหิมะที่แตกสลาย
หอกที่พลาดเป้าแทงทะลุหินเครื่องรางที่ค้ำจุนแผ่นดิน
หญิงสาวที่เดิมทีควรได้รับการปกป้องพลอยสิ้นชีพลง ท่ามกลางความมืดมิดที่ท่วมท้น
ผู้รอดชีวิตจากหายนะมองว่า เขาเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ทำลายล้างเผ่าพันธุ์
ดังนั้นจึงตามไล่ล่าชายผู้มีนามว่า Imunlaukr อย่างไม่ลดละ
นักรบผู้ซึ่งอ้างว่า ตนปรารถนาจะขับขานบทเพลงแห่งความขัดแย้งและการนองเลือด แด่ทวยเทพเพื่อความสำราญ
นักรบที่ละทิ้งตนเองแต่ก็ไม่ยอมแพ้ ผู้ที่วาดหวังถึงการไถ่บาปแต่กลับนำมาซึ่งความโศกเศร้า
นับแต่วินาทีนี้ไป เขาจะไม่โหยหาการไถ่บาป และจะไม่เป็นนักรบอีกต่อไปแล้ว
นักรบจากต่างแดนแบกรับความเศร้าโศกจากมาตุภูมิ ฝังความหวังที่ไม่มีวันออกผลไว้ ในเมืองที่ปกคลุมด้วยหิมะที่มองไม่เห็นแสงจันทร์ ความคิดถึงที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย และภาพบนฝาผนังชิ้นสุดท้ายถูกฝุ่นปกคลุมไปพร้อมกัน ทิ้งให้คนผู้นั้นต้องเดินเตร็ดเตร่อยู่บนทุ่งน้ำแข็งเพียงลำพัง เดิมทีเขาคิดว่าหากทิ้งดาบใหญ่ในอดีต ไว้ในความหนาวเหน็บอันมืดมิดดุจความตาย ก็จะสามารถลืมเลือนความอ่อนแอที่ผ่านพ้นไปแล้วได้ สามารถอุทิศตนให้กับความขัดแย้ง รวมถึงการต่อสู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดได้ และได้พบกับความสงบและความสุข ท่ามกลางเหล็กกล้าและโลหิต ทว่าในยามที่จันทราลาลับเป็นครั้งแรก หลังออกจากท้องพระโรงของอาณาจักรบนภูเขา เขาก็ได้ละทิ้งการหลอกตัวเอง และการทอดทิ้งตนเองไป มันเป็นเพียงความสับสนที่เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ เป็นเพียงความคิดตามสัญชาตญาณ ที่อยากจะปกป้องเด็กสาวแปลกหน้าที่ถูกโจมตี เขาเพียงไม่อยากเห็นใบหน้า และเรือนผมสีเงินอันบริสุทธิ์เช่นเดียวกับแสงจันทร์นั้น ถูกฝังกลบอยู่ใต้หิมะและน้ำแข็งอีก ชายผู้ยอมรับว่าตนได้ละทิ้งคำสาบานของนักรบไปนานแล้ว และปรารถนาเพียงให้เลือดสาดกระเซ็น เพื่อความขัดแย้งและความสำราญนั้น ขว้างหอก Astral silver ที่ยังไม่เคยแปดเปื้อนสีแดงฉานนั้น ใส่ฝูงอสูรร้ายที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นทมิฬอย่างสุดกำลัง ...นั่นคือการโจมตีที่มีชื่อว่า "บาปวิบัติ" ที่นักวิชาการและกวีพเนจรในยุคต่อมาเล่าขานกัน ในบทเพลงโบราณ คนต่างแดนที่ร่อนเร่ไปตามทุ่งน้ำแข็งอย่างไร้จุดหมาย ได้นำพาหายนะมาสู่ดินแดนอันเงียบสงบ เพื่อความสำราญของความขัดแย้ง คมศัสตราอันเย็นเยียบของ Astral silver นั้นได้เจาะทะลวงลมและหิมะ ฉีกกระชากขุนเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ อาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองทั้งสามแห่งถูกทำลายล้าง ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์แปรเปลี่ยนเป็นผืนดินรกร้าง ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องเร่ร่อนสูญถิ่นอาศัย ไม่ว่าจะเดินทางไปแห่งหนใด ก็ล้วนได้ยินเสียงร่ำไห้ของผู้บริสุทธิ์ คร่ำครวญถึงหายนะที่เกิดจากการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้น แต่ถึงอย่างไรบทเพลงก็เป็นเพียงบทเพลง ในยามที่เลือดโสมมซึ่งจับตัวเป็นก้อน ยังไม่ถูกถักทอให้กลายเป็นตำนาน ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น คนต่างแดนยืนนิ่งด้วยสีหน้าว่างเปล่า สิ่งที่เห็นมีเพียงลมและหิมะที่แตกสลาย หอกที่พลาดเป้าแทงทะลุหินเครื่องรางที่ค้ำจุนแผ่นดิน หญิงสาวที่เดิมทีควรได้รับการปกป้องพลอยสิ้นชีพลง ท่ามกลางความมืดมิดที่ท่วมท้น ผู้รอดชีวิตจากหายนะมองว่า เขาเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ทำลายล้างเผ่าพันธุ์ ดังนั้นจึงตามไล่ล่าชายผู้มีนามว่า Imunlaukr อย่างไม่ลดละ นักรบผู้ซึ่งอ้างว่า ตนปรารถนาจะขับขานบทเพลงแห่งความขัดแย้งและการนองเลือด แด่ทวยเทพเพื่อความสำราญ นักรบที่ละทิ้งตนเองแต่ก็ไม่ยอมแพ้ ผู้ที่วาดหวังถึงการไถ่บาปแต่กลับนำมาซึ่งความโศกเศร้า นับแต่วินาทีนี้ไป เขาจะไม่โหยหาการไถ่บาป และจะไม่เป็นนักรบอีกต่อไปแล้ว
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon13517_TH.txt- JSON Pointer
/
