Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Song of the Vigil

world_document193436

Localized evidence

Text fields

2 fields

"Manechka ผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย พรุ่งนี้จะไปท้าทายใครอีกล่ะ?"
"Manechka ผู้ดื้อรั้นเอ๋ย ทำไมวันนี้ไม่ยิ้มซะแล้วล่ะ?"
"Manechka ผู้น่านับถือเอ๋ย เมื่อวานนี้ทำให้เธอเสียใจรึเปล่า?"
"Manechka เอ๋ย ดินแดนนี้เคยได้รับการดูแลจากเธอ"
เด็กน้อยในดินแดนแห่งเถ้าถ่าน พวกเขายังคงขับขานเพลงพื้นบ้านอันเก่าแก่นั้นอยู่เสมอ
เด็ก ๆ จินตนาการในระหว่างที่ขับขาน พลางฝึกกวัดแกว่งหอกเหมือนกับผู้คุ้มกัน

เด็กสาวในตอนแรกเอ๋ย ไม่รู้ว่าอะไรคือการปกป้อง ยังคงเป็นหมาป่าน้อยที่โดดเดี่ยวเดียวดาย
แอบอ้างชื่อของผู้นำทาง แสร้งอวดดี เพื่อปกปิดความหิวโหยและความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
"ถ้ารู้จักหอกเล่มนี้ ก็คงรู้ว่า Manechka แห่งนี้ได้รับการคุ้มครองจากใคร!"
"ยังไม่รีบเอาของมาถวายอีก! ขนมปังข้าวไรย์ชิ้นนึง เพิ่มเนยกับแยมสองเท่า"
เธอทำสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งไปเจอเจ้าของชื่อที่ถูกแอบอ้าง ซึ่งจ้องมองเธออย่างแสร้งไม่พอใจ
เด็กสาวรีบร้อนขอโทษและจะแบ่งขนมปังครึ่งนึงเพื่อขออภัย ทำให้คนคนนั้นหัวเราะลั่น
"เจ้าหมาป่าน้อยในทุ่งหิมะเอ๋ย เพลิดเพลินกับเหยื่อของเธอให้เต็มที่เถอะ"
"ไม่ต้องกลัว เพราะจากนี้ไปเธอจะได้รับการดูแลอย่างที่สมควรได้รับ"

เด็กสาวในตอนหลัง ติดตามผู้นำทาง กำจัดคนพาลอภิบาลคนดี กวัดแกว่งหอก
บางครั้งก็นำฝูงหมาป่า ปกป้องความยุติธรรมแห่งเถ้าถ่านตามคำชี้นำอย่างใสซื่อ
กระทั่งความโหดร้ายของผู้ผลาญนครจะแผดเผาดินแดนแห่งนี้ ทำลายบ้านเกิดของทุกคน
เมื่อการต่อสู้ครั้งสุดท้ายมาถึง เธอติดตามผู้นำทางออกเดินทางไกล ก่อนจากลาก็ได้เตือนทุกคนว่า
"ห้ามทำเรื่องชั่วร้าย อย่าคิดใช้อำนาจรังแกผู้อื่น ถ้าคิดจะทำเรื่องผิดศีลธรรม"
"ถ้าพวกเรารู้เข้า กลับมาแล้ว รับรองว่าพวกเธอจะไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่"

เด็กสาวที่กลับมาลำพังเอ๋ย เรียนรู้ที่จะเป็นจ่าฝูงผู้สุขุม เพื่อความสงบสุขที่ได้มาอย่างยากลำบาก
เพื่อคำสั่งเสียสุดท้ายของผู้นำทาง จดจำคำสาบานใส่ใจ แล้วแบกรับภาระอันหนักอึ้งในการปกป้องไว้เพียงลำพังนับแต่นั้นมา
"ขาดทุนชะมัด! ตอนแรกใช้แค่ขนมปังครึ่งเดียวก็หายกันแล้ว Manechka กลับถูกความเอาใจใส่ของพี่ชายซื้อตัวไปซะได้"
"เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าจริง ๆ ต้องเล่าเรื่องนี้ เพื่อให้คนรุ่นหลังจดจำหนี้ของผู้นำทางตลอดไป"
วันเวลาแห่งการปกป้องก็ล่วงเลยมานานเช่นนี้ นานจนอาณาจักรที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ไม่เต็มไปด้วยบาดแผลอีกต่อไป
นานจนเด็ก ๆ เติบโต แล้วเด็ก ๆ ของพวกเขา ก็นำพาเรื่องราวมาหยั่งรากแตกหน่อบนแผ่นดิน

"Manechka ผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย พรุ่งนี้จะไปท้าทายใครอีกล่ะ?"
"Manechka ผู้ดื้อรั้นเอ๋ย ทำไมวันนี้ไม่ยิ้มซะแล้วล่ะ?"
"Manechka ผู้น่านับถือเอ๋ย เมื่อวานนี้ทำให้เธอเสียใจรึเปล่า?"
"Manechka เอ๋ย ดินแดนแห่งเถ้าถ่านจะเป็นบ้านเกิดของเธอตลอดไป"
เด็ก ๆ จินตนาการในระหว่างที่ขับขาน พลางฝึกกวัดแกว่งหอกเหมือนกับผู้คุ้มกัน
เด็กน้อยในดินแดนแห่งเถ้าถ่าน พวกเขายังคงขับขานเพลงพื้นบ้านอันเก่าแก่นั้นอยู่เสมอ
"Manechka ผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย พรุ่งนี้จะไปท้าทายใครอีกล่ะ?"
"Manechka ผู้ดื้อรั้นเอ๋ย ทำไมวันนี้ไม่ยิ้มซะแล้วล่ะ?"
"Manechka ผู้น่านับถือเอ๋ย เมื่อวานนี้ทำให้เธอเสียใจรึเปล่า?"
"Manechka เอ๋ย ดินแดนนี้เคยได้รับการดูแลจากเธอ"
เด็กน้อยในดินแดนแห่งเถ้าถ่าน พวกเขายังคงขับขานเพลงพื้นบ้านอันเก่าแก่นั้นอยู่เสมอ
เด็ก ๆ จินตนาการในระหว่างที่ขับขาน พลางฝึกกวัดแกว่งหอกเหมือนกับผู้คุ้มกัน

เด็กสาวในตอนแรกเอ๋ย ไม่รู้ว่าอะไรคือการปกป้อง ยังคงเป็นหมาป่าน้อยที่โดดเดี่ยวเดียวดาย
แอบอ้างชื่อของผู้นำทาง แสร้งอวดดี เพื่อปกปิดความหิวโหยและความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
"ถ้ารู้จักหอกเล่มนี้ ก็คงรู้ว่า Manechka แห่งนี้ได้รับการคุ้มครองจากใคร!"
"ยังไม่รีบเอาของมาถวายอีก! ขนมปังข้าวไรย์ชิ้นนึง เพิ่มเนยกับแยมสองเท่า"
เธอทำสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งไปเจอเจ้าของชื่อที่ถูกแอบอ้าง ซึ่งจ้องมองเธออย่างแสร้งไม่พอใจ
เด็กสาวรีบร้อนขอโทษและจะแบ่งขนมปังครึ่งนึงเพื่อขออภัย ทำให้คนคนนั้นหัวเราะลั่น
"เจ้าหมาป่าน้อยในทุ่งหิมะเอ๋ย เพลิดเพลินกับเหยื่อของเธอให้เต็มที่เถอะ"
"ไม่ต้องกลัว เพราะจากนี้ไปเธอจะได้รับการดูแลอย่างที่สมควรได้รับ"

เด็กสาวในตอนหลัง ติดตามผู้นำทาง กำจัดคนพาลอภิบาลคนดี กวัดแกว่งหอก
บางครั้งก็นำฝูงหมาป่า ปกป้องความยุติธรรมแห่งเถ้าถ่านตามคำชี้นำอย่างใสซื่อ
กระทั่งความโหดร้ายของผู้ผลาญนครจะแผดเผาดินแดนแห่งนี้ ทำลายบ้านเกิดของทุกคน
เมื่อการต่อสู้ครั้งสุดท้ายมาถึง เธอติดตามผู้นำทางออกเดินทางไกล ก่อนจากลาก็ได้เตือนทุกคนว่า
"ห้ามทำเรื่องชั่วร้าย อย่าคิดใช้อำนาจรังแกผู้อื่น ถ้าคิดจะทำเรื่องผิดศีลธรรม"
"ถ้าพวกเรารู้เข้า กลับมาแล้ว รับรองว่าพวกเธอจะไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่"

เด็กสาวที่กลับมาลำพังเอ๋ย เรียนรู้ที่จะเป็นจ่าฝูงผู้สุขุม เพื่อความสงบสุขที่ได้มาอย่างยากลำบาก
เพื่อคำสั่งเสียสุดท้ายของผู้นำทาง จดจำคำสาบานใส่ใจ แล้วแบกรับภาระอันหนักอึ้งในการปกป้องไว้เพียงลำพังนับแต่นั้นมา
"ขาดทุนชะมัด! ตอนแรกใช้แค่ขนมปังครึ่งเดียวก็หายกันแล้ว Manechka กลับถูกความเอาใจใส่ของพี่ชายซื้อตัวไปซะได้"
"เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าจริง ๆ ต้องเล่าเรื่องนี้ เพื่อให้คนรุ่นหลังจดจำหนี้ของผู้นำทางตลอดไป"
วันเวลาแห่งการปกป้องก็ล่วงเลยมานานเช่นนี้ นานจนอาณาจักรที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ไม่เต็มไปด้วยบาดแผลอีกต่อไป
นานจนเด็ก ๆ เติบโต แล้วเด็ก ๆ ของพวกเขา ก็นำพาเรื่องราวมาหยั่งรากแตกหน่อบนแผ่นดิน

"Manechka ผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย พรุ่งนี้จะไปท้าทายใครอีกล่ะ?"
"Manechka ผู้ดื้อรั้นเอ๋ย ทำไมวันนี้ไม่ยิ้มซะแล้วล่ะ?"
"Manechka ผู้น่านับถือเอ๋ย เมื่อวานนี้ทำให้เธอเสียใจรึเปล่า?"
"Manechka เอ๋ย ดินแดนแห่งเถ้าถ่านจะเป็นบ้านเกิดของเธอตลอดไป"
เด็ก ๆ จินตนาการในระหว่างที่ขับขาน พลางฝึกกวัดแกว่งหอกเหมือนกับผู้คุ้มกัน
เด็กน้อยในดินแดนแห่งเถ้าถ่าน พวกเขายังคงขับขานเพลงพื้นบ้านอันเก่าแก่นั้นอยู่เสมอ

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon13436_TH.txt
JSON Pointer
/
Song of the Vigil
Song of the Vigil

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/1408894215

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1682
id
193436
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  293436
]