ContentReadable 292512
"ฟังให้ดีนะ Leticia ที่รัก จำไว้ว่าลูกเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล Randolph"
"ลูกต้องเข้าใจว่า เมื่อพวกเราชนชั้นสูงนั่งลง ประเทศชาติก็จะเอนเอียงมาหาพวกเรา"
"เมื่อพวกเราล้มลง จะเป็นการบดขยี้บ้านเรือนนับไม่ถ้วน และพลเรือนที่อาศัยอยู่ในนั้น"
"เพราะฉะนั้น ฟังให้ดีเถิด Leticia ที่รัก"
"ลูกจะต้องรักษากิริยาอันสูงส่ง และรูปลักษณ์ภายนอกให้บริสุทธิ์ อย่าได้แสดงความโกรธ ความโศกเศร้า และความสุขออกมาง่าย ๆ"
"เพราะชื่อตระกูลของพวกเราสามารถมอบความมั่งคั่งและเกียรติยศให้กับคนทั่วไปได้ หรือส่งพวกเขาลงสู่ Fleuve Cendre ก็ได้"
แม้ว่าพ่อจะพูดเช่นนั้น สาวน้อยก็ยังคงเป็นสาวน้อย จนกระทั่งกลายเป็นชนชั้นสูง:
เมื่อในมือปราศจากคราบเขม่าและน้ำมันเป็นพันธนาการ ในใจก็จะมีความปรารถนาที่จะ "ผจญภัย"
เธอปิดบังความลับไม่ให้พ่อ พี่น้อง และคนรับใช้รู้ แล้วปลอมตัวก้าวเข้าไปในเมืองใต้ดินที่ไม่มีทั้งแสงแดดหรือสายฝน
เพียงเพราะแค่อยากจะดูชีวิตของคนต่ำต้อย ที่ไม่สามารถควบคุมได้แม้แต่ชะตากรรมของตัวเอง
นี่อาจจะน่าสนใจมากกว่ามายากลของ Parsifal ซะอีก! สาวน้อยแอบตื่นเต้นอย่างเงียบ ๆ
แต่การผจญภัยนั้นแตกต่างจากสิ่งที่เธอคาดหวังไว้ ก็เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่มีการเตรียมการเอาไว้
เรื่องที่เธอได้ประสบนั้น ไม่ใช่เรื่องที่สามารถพูดคุยกับเพื่อนของชนชั้นสูงในวัยเดียวกันในงานเลี้ยงได้เลย
ในขณะที่อันตรายที่มองไม่เห็นอย่าง ดนตรี คำโกหก หรือไวน์องุ่นอาบยาพิษพร้อมที่จะโชว์คมดาบออกมา...
"วี๊ดวิ้ว คุณหนูบ้านไหนกันที่กรุณามาเยี่ยมเยือน Fleuve Cendre ของพวกเรา"
สิ่งที่ขับไล่เงาอันน่าสะพรึงกลัวที่โผล่ออกมาจากทั่วทั้งทิศ คือแสงที่อ่อนโยนและคุ้นเคย
"นายคือ..."
ชื่อของเขาอยู่ติดอยู่บนริมฝีปาก แต่สิ่งที่ออกมาจากปากคือ เขาดูออกได้ยังไงทั้ง ๆ ที่เธอปลอมตัวอยู่
"คุณดูไม่คุ้นชินกับการโกหกแม้แต่น้อย แค่นี้ก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคนจากภายนอกไม่ใช่เหรอ?"
"...ยังไงซะ เสื้อผ้าของคุณก็ไม่เปื้อนคราบเขม่าควัน ไม่มีน้ำมันเครื่อง และไม่เคยเปื้อนเลือดเลย"
"จริงสิ ดูจากท่าทางการเดินของคุณแล้ว คุณคงไม่ชินกับการใส่กางเกงล่ะสิท่า"
เมื่อถามว่าทำไม Reed ที่เธอรู้จักถึงได้สามารถเดินเหินได้อย่างอิสระใน Fleuve Cendre ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า:
"หวังว่าคุณจะเห็นตรงกันว่า เรื่องราวของที่นี่ ทั้งพ่อ, พี่น้อง และคนรับใช้ของคุณไม่จำเป็นต้องรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
"อย่างที่ลูกพี่บอก สิ่งที่อยู่ใต้แสงอาทิตย์เป็นของพวกเขา สิ่งที่อยู่ใน Fleuve Cendre เป็นของพวกเรา"
"Leticia ที่รัก โปรดลืมว่าตัวเองเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล Randolph ชั่วคราวเถอะ"
"ในฐานะที่เธอเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ตามฉันมาเถอะ ใช้ดวงตาอันสดใสที่ไม่เคยปกคลุมไปด้วยฝุ่นคู่นั้น"
"มองดูโลกที่พี่น้องมีเลือดสีแดงแบบเดียวกันไหลเวียนอยู่ มีความหลงใหลและความรัก"
นี่มันไม่เหมือนกับการผจญภัยที่เธอคาดหวังไว้ ก็เพราะมันอยู่ภายใต้การวางแผนของโชคชะตา
เธอได้สัมผัสกับเรื่องราวที่ไม่สามารถพูดคุยกับเพื่อนชนชั้นสูงวัยเดียวกัน และคนรับใช้ในงานเลี้ยงได้...
"Leticia ฉันชื่นชมจิตวิญญาณอันสูงส่งของเธอ"
"พวกเราจะไม่เป็นขวานที่คอยตัดต้นไม้อีกต่อไป"
"หากมีวันหนึ่ง ฉันหลงละเลิงอยู่ในความรุ่งโรจน์ของโลกนี้"
"ในตอนนั้น ก็ให้เธอเป็นคนตัดสินโชคชะตาของฉันละกัน..."
...
หลายปีต่อมา เมื่อได้เจอกับพ่ออีกครั้ง เธอก็ได้ใช้นามแฝงว่ากุหลาบ
ไม่คุ้นเคยกับเสื้อผ้าหรูหราที่ถูกบังคับให้สวมใส่อีกต่อไป แต่กลับคุ้นเคยกับน้ำหนักอันหนักอึ้งของขวานรบ
แต่เธอก็ไม่ชินกับรูปลักษณ์ที่เปราะบาง และแก่ชราของพ่อผู้สง่างาม และอ่อนโยนของเธอในความทรงจำของเธอ
"คุณพ่อที่รัก หนูได้ให้คำมั่นสัญญากับคนที่หนูรัก และเหล่าคนที่หนูรักไว้แล้ว"
"การที่หนูยังมีชีวิตอยู่ก็หมายความว่าเลือดของตระกูลพวกเรายังไหลเวียนอยู่"
"และหนูก็ไม่ยอมให้ชื่อตระกูล Randolph แปดเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรกที่ล้างไม่ออกเพราะหนู"
"Leticia ที่รัก ไม่มีวันไหนที่พ่อจะไม่จุดเทียนให้ลูกเลยสักวัน"
"แม้ว่าก่อนหน้านี้ลูกต้องการที่จะละทิ้งชื่อของตระกูล Randolph แต่พวกเราก็ยังคงเป็นพ่อลูกกัน"
"ตอนนี้เกมไร้ค่านี้จบลงแล้ว กลับบ้านของเรากันเถอะ"
"ลูกของลูกไร้ความผิด พ่อจะไม่ละทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของลูกโดยไร้ความหมาย"
"แต่เรื่องสามีของลูก พ่อพอจะใช้เวทมนตร์ของตระกูล Randolph ได้นิดหน่อย..."
...
แต่ในที่สุดเธอก็จำมันได้ในความฝัน การทิ้งระเบิดของปืนนาวีในตอนนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเราเลยสักนิด
เส้นทางอันมืดมิดที่สุนัขนักล่าแทรกซึมเข้าไปนั้น ไม่น่าจะมีคนนอกรู้
"ฟังให้ดีนะ Leticia ที่รัก จำไว้ว่าลูกเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล Randolph" "ลูกต้องเข้าใจว่า เมื่อพวกเราชนชั้นสูงนั่งลง ประเทศชาติก็จะเอนเอียงมาหาพวกเรา" "เมื่อพวกเราล้มลง จะเป็นการบดขยี้บ้านเรือนนับไม่ถ้วน และพลเรือนที่อาศัยอยู่ในนั้น" "เพราะฉะนั้น ฟังให้ดีเถิด Leticia ที่รัก" "ลูกจะต้องรักษากิริยาอันสูงส่ง และรูปลักษณ์ภายนอกให้บริสุทธิ์ อย่าได้แสดงความโกรธ ความโศกเศร้า และความสุขออกมาง่าย ๆ" "เพราะชื่อตระกูลของพวกเราสามารถมอบความมั่งคั่งและเกียรติยศให้กับคนทั่วไปได้ หรือส่งพวกเขาลงสู่ Fleuve Cendre ก็ได้" แม้ว่าพ่อจะพูดเช่นนั้น สาวน้อยก็ยังคงเป็นสาวน้อย จนกระทั่งกลายเป็นชนชั้นสูง: เมื่อในมือปราศจากคราบเขม่าและน้ำมันเป็นพันธนาการ ในใจก็จะมีความปรารถนาที่จะ "ผจญภัย" เธอปิดบังความลับไม่ให้พ่อ พี่น้อง และคนรับใช้รู้ แล้วปลอมตัวก้าวเข้าไปในเมืองใต้ดินที่ไม่มีทั้งแสงแดดหรือสายฝน เพียงเพราะแค่อยากจะดูชีวิตของคนต่ำต้อย ที่ไม่สามารถควบคุมได้แม้แต่ชะตากรรมของตัวเอง นี่อาจจะน่าสนใจมากกว่ามายากลของ Parsifal ซะอีก! สาวน้อยแอบตื่นเต้นอย่างเงียบ ๆ แต่การผจญภัยนั้นแตกต่างจากสิ่งที่เธอคาดหวังไว้ ก็เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่มีการเตรียมการเอาไว้ เรื่องที่เธอได้ประสบนั้น ไม่ใช่เรื่องที่สามารถพูดคุยกับเพื่อนของชนชั้นสูงในวัยเดียวกันในงานเลี้ยงได้เลย ในขณะที่อันตรายที่มองไม่เห็นอย่าง ดนตรี คำโกหก หรือไวน์องุ่นอาบยาพิษพร้อมที่จะโชว์คมดาบออกมา... "วี๊ดวิ้ว คุณหนูบ้านไหนกันที่กรุณามาเยี่ยมเยือน Fleuve Cendre ของพวกเรา" สิ่งที่ขับไล่เงาอันน่าสะพรึงกลัวที่โผล่ออกมาจากทั่วทั้งทิศ คือแสงที่อ่อนโยนและคุ้นเคย "นายคือ..." ชื่อของเขาอยู่ติดอยู่บนริมฝีปาก แต่สิ่งที่ออกมาจากปากคือ เขาดูออกได้ยังไงทั้ง ๆ ที่เธอปลอมตัวอยู่ "คุณดูไม่คุ้นชินกับการโกหกแม้แต่น้อย แค่นี้ก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคนจากภายนอกไม่ใช่เหรอ?" "...ยังไงซะ เสื้อผ้าของคุณก็ไม่เปื้อนคราบเขม่าควัน ไม่มีน้ำมันเครื่อง และไม่เคยเปื้อนเลือดเลย" "จริงสิ ดูจากท่าทางการเดินของคุณแล้ว คุณคงไม่ชินกับการใส่กางเกงล่ะสิท่า" เมื่อถามว่าทำไม Reed ที่เธอรู้จักถึงได้สามารถเดินเหินได้อย่างอิสระใน Fleuve Cendre ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า: "หวังว่าคุณจะเห็นตรงกันว่า เรื่องราวของที่นี่ ทั้งพ่อ, พี่น้อง และคนรับใช้ของคุณไม่จำเป็นต้องรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" "อย่างที่ลูกพี่บอก สิ่งที่อยู่ใต้แสงอาทิตย์เป็นของพวกเขา สิ่งที่อยู่ใน Fleuve Cendre เป็นของพวกเรา" "Leticia ที่รัก โปรดลืมว่าตัวเองเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล Randolph ชั่วคราวเถอะ" "ในฐานะที่เธอเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ตามฉันมาเถอะ ใช้ดวงตาอันสดใสที่ไม่เคยปกคลุมไปด้วยฝุ่นคู่นั้น" "มองดูโลกที่พี่น้องมีเลือดสีแดงแบบเดียวกันไหลเวียนอยู่ มีความหลงใหลและความรัก" นี่มันไม่เหมือนกับการผจญภัยที่เธอคาดหวังไว้ ก็เพราะมันอยู่ภายใต้การวางแผนของโชคชะตา เธอได้สัมผัสกับเรื่องราวที่ไม่สามารถพูดคุยกับเพื่อนชนชั้นสูงวัยเดียวกัน และคนรับใช้ในงานเลี้ยงได้... "Leticia ฉันชื่นชมจิตวิญญาณอันสูงส่งของเธอ" "พวกเราจะไม่เป็นขวานที่คอยตัดต้นไม้อีกต่อไป" "หากมีวันหนึ่ง ฉันหลงละเลิงอยู่ในความรุ่งโรจน์ของโลกนี้" "ในตอนนั้น ก็ให้เธอเป็นคนตัดสินโชคชะตาของฉันละกัน..." ... หลายปีต่อมา เมื่อได้เจอกับพ่ออีกครั้ง เธอก็ได้ใช้นามแฝงว่ากุหลาบ ไม่คุ้นเคยกับเสื้อผ้าหรูหราที่ถูกบังคับให้สวมใส่อีกต่อไป แต่กลับคุ้นเคยกับน้ำหนักอันหนักอึ้งของขวานรบ แต่เธอก็ไม่ชินกับรูปลักษณ์ที่เปราะบาง และแก่ชราของพ่อผู้สง่างาม และอ่อนโยนของเธอในความทรงจำของเธอ "คุณพ่อที่รัก หนูได้ให้คำมั่นสัญญากับคนที่หนูรัก และเหล่าคนที่หนูรักไว้แล้ว" "การที่หนูยังมีชีวิตอยู่ก็หมายความว่าเลือดของตระกูลพวกเรายังไหลเวียนอยู่" "และหนูก็ไม่ยอมให้ชื่อตระกูล Randolph แปดเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรกที่ล้างไม่ออกเพราะหนู" "Leticia ที่รัก ไม่มีวันไหนที่พ่อจะไม่จุดเทียนให้ลูกเลยสักวัน" "แม้ว่าก่อนหน้านี้ลูกต้องการที่จะละทิ้งชื่อของตระกูล Randolph แต่พวกเราก็ยังคงเป็นพ่อลูกกัน" "ตอนนี้เกมไร้ค่านี้จบลงแล้ว กลับบ้านของเรากันเถอะ" "ลูกของลูกไร้ความผิด พ่อจะไม่ละทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของลูกโดยไร้ความหมาย" "แต่เรื่องสามีของลูก พ่อพอจะใช้เวทมนตร์ของตระกูล Randolph ได้นิดหน่อย..." ... แต่ในที่สุดเธอก็จำมันได้ในความฝัน การทิ้งระเบิดของปืนนาวีในตอนนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเราเลยสักนิด เส้นทางอันมืดมิดที่สุนัขนักล่าแทรกซึมเข้าไปนั้น ไม่น่าจะมีคนนอกรู้
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon12512_TH.txt- JSON Pointer
/
