ContentReadable 285463
นั่นคือของขวัญที่บุรุษร่างสูงใหญ่ผู้ประทับบนบัลลังก์มอบให้แก่เธอ เพื่อเป็นของขวัญวันคล้ายวันเกิด
สำหรับราชาแห่งเหมันต์ผู้มีอายุขัยยืนยาวชั่วนิรันดร์ การเติบโตของมนุษย์นั้นช่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตา
เขายังจำได้ถึงตอนที่ตนเองร่อนเร่ไปในโลกแห่งเงามืด ที่แห่งนั้น
มาตุภูมิสีทองที่พังทลายลงคือมารดาที่เขาไม่เคยพบหน้า
ณ ที่แห่งนั้น เขาได้รับรู้ถึงอดีต ความลับที่ถูกฝังลึกที่สุดของเหล่าสรรพชีวิตแห่ง Hyperborea
และคำตอบเกี่ยวกับตัวตนของเขาที่เขาเพียรเฝ้าค้นหาและโหยหามานานนับพันปี
เพียงแต่สิ่งที่รับรู้นั้น ไม่อาจทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานและความสับสนอันยาวนานได้
เพราะในหลาย ๆ ครั้ง สติปัญญาก็เป็นเพียงคำสาปที่ปรากฏขึ้นในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น
นับแต่นั้นมา เขาย่างกรายไปท่ามกลางซากปรักหักพังในเงามืดนับครั้งไม่ถ้วน เฝ้าครุ่นคิดว่าควรจะแบกรับไว้หรือไม่...
ในยุคสมัยนี้ อันที่จริงไม่มีใครเรียกร้องให้เขาต้องแบกรับภาระและความรับผิดชอบใด ๆ อีกแล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเดินผ่านกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่พังทลาย ซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์ประคองชีพจากยุคเก่า
เขาสันนิษฐานว่านั่นคงเป็นวิธีการที่บรรพชนยุคโบราณฝากฝังความหวังไว้กับอนาคต โดยคาดการณ์ว่าในเวลานั้นคมดาบของราชาแห่งสวรรค์คงใกล้เข้ามาเต็มที
อุปกรณ์เช่นนี้เขาเคยพบเห็นมาบ้างแล้วในช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา
เพียงแต่มันล้วนเสื่อมสภาพหรือพังทลายไปจนไม่สามารถใช้การได้แม้แต่น้อย
แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป ท่ามกลางเครื่องมือที่ดับสนิทมืดมิด มีเครื่องหนึ่งพลันสว่างขึ้นจากการตอบสนอง
ประหนึ่งตัวเลขสุ่มที่ปรากฏขึ้นในการคำนวณอันเย็นเยียบ ความน่าจะเป็นอันน้อยนิดที่จู่ ๆ ก็ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น
เขาเปิดประตูห้องโดยสารที่ใกล้จะพังนั้นออกราวกับเปิดหีบสมบัติ
สิ่งที่นอนอยู่ภายในนั้นคือร่างที่ไร้สติสัมปชัญญะ หากแต่ยังมีลมหายใจอยู่...
ทารกน้อยผู้มีเรือนผมสีเงิน
"ขอบคุณสำหรับของขวัญเพคะ" หญิงสาวนั่งตัวตรงอย่างสำรวม และใช้มือสัมผัสติ่งหูที่เพิ่งเจาะมาใหม่และยังคงร้อนผ่าว
ราชาแห่งแดนเหนือได้สติกลับคืนมา หญิงสาวที่บัดนี้เติบโตขึ้นแล้วกำลังกล่าวคำขอบคุณแก่เขาด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววหยั่งเชิง
"หม่อมฉันจะให้อะไรเป็นการตอบแทนได้บ้าง?" เธอเอ่ยถาม
เดิมทีเขาไม่ควรจะเอ่ยสิ่งใดออกมา ทว่าในฉับพลันนั้น
ความโศกเศร้าอันยาวนานก็แผ่ซ่านเข้าปกคลุมห้วงความคิดของเขาราวกับเกล็ดน้ำค้างแข็ง
ท้ายที่สุดเขาก็เปิดปากพูด บอกเล่าถึงความปรารถนาที่เขาเคยวาดหวัง หรืออาจจะเฝ้าหวังมาเนิ่นนานจนเกินไปให้หญิงสาวฟัง...
นั่นคือของขวัญที่บุรุษร่างสูงใหญ่ผู้ประทับบนบัลลังก์มอบให้แก่เธอ เพื่อเป็นของขวัญวันคล้ายวันเกิด สำหรับราชาแห่งเหมันต์ผู้มีอายุขัยยืนยาวชั่วนิรันดร์ การเติบโตของมนุษย์นั้นช่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตา เขายังจำได้ถึงตอนที่ตนเองร่อนเร่ไปในโลกแห่งเงามืด ที่แห่งนั้น มาตุภูมิสีทองที่พังทลายลงคือมารดาที่เขาไม่เคยพบหน้า ณ ที่แห่งนั้น เขาได้รับรู้ถึงอดีต ความลับที่ถูกฝังลึกที่สุดของเหล่าสรรพชีวิตแห่ง Hyperborea และคำตอบเกี่ยวกับตัวตนของเขาที่เขาเพียรเฝ้าค้นหาและโหยหามานานนับพันปี เพียงแต่สิ่งที่รับรู้นั้น ไม่อาจทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานและความสับสนอันยาวนานได้ เพราะในหลาย ๆ ครั้ง สติปัญญาก็เป็นเพียงคำสาปที่ปรากฏขึ้นในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น นับแต่นั้นมา เขาย่างกรายไปท่ามกลางซากปรักหักพังในเงามืดนับครั้งไม่ถ้วน เฝ้าครุ่นคิดว่าควรจะแบกรับไว้หรือไม่... ในยุคสมัยนี้ อันที่จริงไม่มีใครเรียกร้องให้เขาต้องแบกรับภาระและความรับผิดชอบใด ๆ อีกแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเดินผ่านกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่พังทลาย ซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์ประคองชีพจากยุคเก่า เขาสันนิษฐานว่านั่นคงเป็นวิธีการที่บรรพชนยุคโบราณฝากฝังความหวังไว้กับอนาคต โดยคาดการณ์ว่าในเวลานั้นคมดาบของราชาแห่งสวรรค์คงใกล้เข้ามาเต็มที อุปกรณ์เช่นนี้เขาเคยพบเห็นมาบ้างแล้วในช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา เพียงแต่มันล้วนเสื่อมสภาพหรือพังทลายไปจนไม่สามารถใช้การได้แม้แต่น้อย แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป ท่ามกลางเครื่องมือที่ดับสนิทมืดมิด มีเครื่องหนึ่งพลันสว่างขึ้นจากการตอบสนอง ประหนึ่งตัวเลขสุ่มที่ปรากฏขึ้นในการคำนวณอันเย็นเยียบ ความน่าจะเป็นอันน้อยนิดที่จู่ ๆ ก็ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น เขาเปิดประตูห้องโดยสารที่ใกล้จะพังนั้นออกราวกับเปิดหีบสมบัติ สิ่งที่นอนอยู่ภายในนั้นคือร่างที่ไร้สติสัมปชัญญะ หากแต่ยังมีลมหายใจอยู่... ทารกน้อยผู้มีเรือนผมสีเงิน "ขอบคุณสำหรับของขวัญเพคะ" หญิงสาวนั่งตัวตรงอย่างสำรวม และใช้มือสัมผัสติ่งหูที่เพิ่งเจาะมาใหม่และยังคงร้อนผ่าว ราชาแห่งแดนเหนือได้สติกลับคืนมา หญิงสาวที่บัดนี้เติบโตขึ้นแล้วกำลังกล่าวคำขอบคุณแก่เขาด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววหยั่งเชิง "หม่อมฉันจะให้อะไรเป็นการตอบแทนได้บ้าง?" เธอเอ่ยถาม เดิมทีเขาไม่ควรจะเอ่ยสิ่งใดออกมา ทว่าในฉับพลันนั้น ความโศกเศร้าอันยาวนานก็แผ่ซ่านเข้าปกคลุมห้วงความคิดของเขาราวกับเกล็ดน้ำค้างแข็ง ท้ายที่สุดเขาก็เปิดปากพูด บอกเล่าถึงความปรารถนาที่เขาเคยวาดหวัง หรืออาจจะเฝ้าหวังมาเนิ่นนานจนเกินไปให้หญิงสาวฟัง...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15046_3_TH.txt- JSON Pointer
/
