ContentReadable 285461
เคยมีช่วงเวลาหนึ่ง ที่พิษร้ายแห่งเงามืดปฐมกาลและแสงเจิดจรัสแห่งปฐมกาล ได้พัวพันกันอยู่ในมุมอับสายตาของสวรรค์
ความรัก ความปรารถนาอันแรงกล้า และความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่กว่าโลกทั้งใบเพียงเล็กน้อยนั้น กำลังจะก่อกำเนิดเป็นรูปร่างขึ้น จากสถานที่ที่ไร้ผู้ใดมองเห็น
นั่นคือแนวคิดที่หากทิศทางคลาดเคลื่อนไปแม้เพียงปลายเส้นผมก็ไม่อาจเป็นจริงได้ และเป็นการทดลองที่อยู่ห่างจากความวิปลาสระดับล้างโลกเพียงแค่เส้นด้ายกั้น
ราวกับว่ามีใครบางคนกดมือแห่งโชคชะตาเอาไว้ ทำให้เหรียญพลิกออกหน้าหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะได้ผลลัพธ์นี้มา
อาจเป็นเพราะความผันผวนของเขตแดน ที่เปิดทางให้ความเป็นไปได้บางอย่างเล็ดลอดผ่านปราการจองจำอันแน่นหนา จนถูกแผนการอันบ้าบิ่นนี้คว้าเอามาทำให้เป็นจริงได้
ครั้งหนึ่งเคยมีคนกลุ่มหนึ่ง พวกเขาได้รับคำไหว้วานจากกษัตริย์แห่งแดนหิมะผู้แบกรับตราบาปและความรู้สึกผิด ให้ออกไปเสาะแสวงหา
บันไดที่ทอดสู่บัลลังก์แห่งแดนดาราที่ไร้ผู้ครอบครอง หนทางที่นำไปสู่โลกซึ่งจะไม่ถูกความโศกเศร้าเข้าครอบงำอีกต่อไป
หยาดเหงื่อแรงกายตลอดวันคืนอันนับไม่ถ้วน การลงมือกระทำที่ล่วงละเมิดข้อห้ามครั้งแล้วครั้งเล่า การออกสำรวจซากอารยธรรมบรรพกาลซ้ำแล้วซ้ำอีก
ภาพฝันลวงตาซึ่งมีต้นธารมาจากการรังสรรค์ของอาณาจักรทองคำโบราณนั้น ในที่สุดก็กำลังจะฟักตัวออกมาจากตัวอ่อนขนาดยักษ์ที่อยู่ในเงามืด
เมื่อสายตาทอดผ่านลอร์ดแห่งสเนกูรอชคา และนักเล่นแร่แปรธาตุผมยาวผู้อมทุกข์ไป Alvis โดโมวอยโบราณก็ได้หยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้สูง
ชายชราผู้มีใบหน้าปรานีแต่ไร้ซึ่งความเมตตา แกรนด์ดยุกผู้ซึ่งควบคุมกิจการเหมืองแร่ทั้งหมดตั้งแต่ยุคสถาปนา Kitezhgrad ได้ชูแก้วไวน์ขึ้นไปทางเธอ:
"ยากจะเชื่อจริง ๆ ว่าผลงานอันยิ่งใหญ่นี้ จะสำเร็จลุล่วงได้โดยมีมนุษย์เป็นแกนนำ แต่พวกเราต่างก็รู้ดี"
"การที่จะเอื้อมคว้า หรือกระทั่งก้าวข้ามทุกสิ่งที่คนรุ่นก่อนได้ทิ้งไว้ ภายใต้ช่วงชีวิตอันแสนสั้นนี้ Aksinya"
"พวกเราต่างรู้ซึ้งว่าเธอต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อและแรงใจไปมากแค่ไหน เธอ สมควรอย่างยิ่งที่จะภาคภูมิใจในสิ่งนี้"
การจะทำให้แกรนด์ดยุกโดโมวอยผู้ไม่เคยไว้หน้ามนุษย์ผู้ใด เอ่ยคำชื่นชมเช่นนี้ออกมาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
หญิงสาวนึกย้อนไปถึงยามที่เพิ่งได้สัมผัสพูดคุยกับอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก นัยน์ตาของเขานั้นซุกซ่อนความรังเกียจและหวาดกลัวต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาไว้อย่างลึกซึ้ง
ทว่านั่นแล้วจะอย่างไรเล่า เพื่อความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของราชาแห่งเหมันต์ผู้นั้น ความโกรธแค้นของภูตก็หาได้สำคัญไม่
ยิ่งไปกว่านั้น โดโมวอยผู้ปรากฏตัวในหน้าประวัติศาสตร์ของดินแดนหิมะครั้งแล้วครั้งเล่าผู้นี้ ยังได้ยอมถ่ายทอดสรรพวิชาความรู้ทั้งหมดที่มีให้อย่างหมดเปลือกอีก
ทั้งยังคอยชี้แนะแนวทางให้เธอมากมาย บางทีเขากับหญิงสาวเรือนผมสีเงินผู้นี้ อาจถักทอสายใยความผูกพันที่เป็นทั้งศิษย์อาจารย์และสหายขึ้นมาแล้วก็เป็นได้
เธอยกแก้วขึ้น ในแก้วที่ถูกรินความขมขื่นลงไปจนมากเกินพอใบนั้น หยาดสุราได้เอ่อล้นไหลรินลงมาตามขอบแก้วตามแรงสั่นไหว
โดโมวอยผู้เป็นเพื่อนร่วมงานทอดมองมาที่เธอ ในห้วงเวลานั้น แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ดั่งผู้อาวุโสที่เฝ้ามองดูอนุชนรุ่นหลัง
เคยมีช่วงเวลาหนึ่ง ที่พิษร้ายแห่งเงามืดปฐมกาลและแสงเจิดจรัสแห่งปฐมกาล ได้พัวพันกันอยู่ในมุมอับสายตาของสวรรค์ ความรัก ความปรารถนาอันแรงกล้า และความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่กว่าโลกทั้งใบเพียงเล็กน้อยนั้น กำลังจะก่อกำเนิดเป็นรูปร่างขึ้น จากสถานที่ที่ไร้ผู้ใดมองเห็น นั่นคือแนวคิดที่หากทิศทางคลาดเคลื่อนไปแม้เพียงปลายเส้นผมก็ไม่อาจเป็นจริงได้ และเป็นการทดลองที่อยู่ห่างจากความวิปลาสระดับล้างโลกเพียงแค่เส้นด้ายกั้น ราวกับว่ามีใครบางคนกดมือแห่งโชคชะตาเอาไว้ ทำให้เหรียญพลิกออกหน้าหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะได้ผลลัพธ์นี้มา อาจเป็นเพราะความผันผวนของเขตแดน ที่เปิดทางให้ความเป็นไปได้บางอย่างเล็ดลอดผ่านปราการจองจำอันแน่นหนา จนถูกแผนการอันบ้าบิ่นนี้คว้าเอามาทำให้เป็นจริงได้ ครั้งหนึ่งเคยมีคนกลุ่มหนึ่ง พวกเขาได้รับคำไหว้วานจากกษัตริย์แห่งแดนหิมะผู้แบกรับตราบาปและความรู้สึกผิด ให้ออกไปเสาะแสวงหา บันไดที่ทอดสู่บัลลังก์แห่งแดนดาราที่ไร้ผู้ครอบครอง หนทางที่นำไปสู่โลกซึ่งจะไม่ถูกความโศกเศร้าเข้าครอบงำอีกต่อไป หยาดเหงื่อแรงกายตลอดวันคืนอันนับไม่ถ้วน การลงมือกระทำที่ล่วงละเมิดข้อห้ามครั้งแล้วครั้งเล่า การออกสำรวจซากอารยธรรมบรรพกาลซ้ำแล้วซ้ำอีก ภาพฝันลวงตาซึ่งมีต้นธารมาจากการรังสรรค์ของอาณาจักรทองคำโบราณนั้น ในที่สุดก็กำลังจะฟักตัวออกมาจากตัวอ่อนขนาดยักษ์ที่อยู่ในเงามืด เมื่อสายตาทอดผ่านลอร์ดแห่งสเนกูรอชคา และนักเล่นแร่แปรธาตุผมยาวผู้อมทุกข์ไป Alvis โดโมวอยโบราณก็ได้หยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้สูง ชายชราผู้มีใบหน้าปรานีแต่ไร้ซึ่งความเมตตา แกรนด์ดยุกผู้ซึ่งควบคุมกิจการเหมืองแร่ทั้งหมดตั้งแต่ยุคสถาปนา Kitezhgrad ได้ชูแก้วไวน์ขึ้นไปทางเธอ: "ยากจะเชื่อจริง ๆ ว่าผลงานอันยิ่งใหญ่นี้ จะสำเร็จลุล่วงได้โดยมีมนุษย์เป็นแกนนำ แต่พวกเราต่างก็รู้ดี" "การที่จะเอื้อมคว้า หรือกระทั่งก้าวข้ามทุกสิ่งที่คนรุ่นก่อนได้ทิ้งไว้ ภายใต้ช่วงชีวิตอันแสนสั้นนี้ Aksinya" "พวกเราต่างรู้ซึ้งว่าเธอต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อและแรงใจไปมากแค่ไหน เธอ สมควรอย่างยิ่งที่จะภาคภูมิใจในสิ่งนี้" การจะทำให้แกรนด์ดยุกโดโมวอยผู้ไม่เคยไว้หน้ามนุษย์ผู้ใด เอ่ยคำชื่นชมเช่นนี้ออกมาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หญิงสาวนึกย้อนไปถึงยามที่เพิ่งได้สัมผัสพูดคุยกับอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก นัยน์ตาของเขานั้นซุกซ่อนความรังเกียจและหวาดกลัวต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาไว้อย่างลึกซึ้ง ทว่านั่นแล้วจะอย่างไรเล่า เพื่อความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของราชาแห่งเหมันต์ผู้นั้น ความโกรธแค้นของภูตก็หาได้สำคัญไม่ ยิ่งไปกว่านั้น โดโมวอยผู้ปรากฏตัวในหน้าประวัติศาสตร์ของดินแดนหิมะครั้งแล้วครั้งเล่าผู้นี้ ยังได้ยอมถ่ายทอดสรรพวิชาความรู้ทั้งหมดที่มีให้อย่างหมดเปลือกอีก ทั้งยังคอยชี้แนะแนวทางให้เธอมากมาย บางทีเขากับหญิงสาวเรือนผมสีเงินผู้นี้ อาจถักทอสายใยความผูกพันที่เป็นทั้งศิษย์อาจารย์และสหายขึ้นมาแล้วก็เป็นได้ เธอยกแก้วขึ้น ในแก้วที่ถูกรินความขมขื่นลงไปจนมากเกินพอใบนั้น หยาดสุราได้เอ่อล้นไหลรินลงมาตามขอบแก้วตามแรงสั่นไหว โดโมวอยผู้เป็นเพื่อนร่วมงานทอดมองมาที่เธอ ในห้วงเวลานั้น แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ดั่งผู้อาวุโสที่เฝ้ามองดูอนุชนรุ่นหลัง
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15046_1_TH.txt- JSON Pointer
/
