Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Equip

World Documents

A Note in Spring's Leich

world_document185445

Localized evidence

Text fields

2 fields

"เหล็กไม่อาจตัดมันได้ และกำแพงหินของเรือนจำ ก็ไม่สามารถขังมันได้"
"สายลมย่อมไม่หวั่นเกรงต่ออนาคต และยังคงพัดพาสู่วันพรุ่งนี้"
"ทรราชผู้น่าเวทนาเอ๋ย ไม่ว่าโลหิตจะย้อมมือของท่านจนแดงฉานเพียงใด"
"ตราบใดที่สายลมยังคงพัดผ่าน ท่านก็มิอาจช่วงชิงอิสรภาพในการขับขานบทเพลงไปได้"

ในยามที่พายุคลั่ง ม้วนตัวขึ้นเบื้องหน้าบัลลังก์เทพที่กำลังพินาศลง เด็กหนุ่มร่างบางได้ดีดสายพิณขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
บทเพลงที่เดิมทีเป็นเพียงท่วงทำนองในเงามืดของตรอกซอย เพื่อช่วยปลุกปลอบความกล้าแก่ผู้ถูกกดขี่
บัดนี้ได้รับการขัดเกลาท่ามกลางการต่อสู้อันยาวนาน จนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกู่ร้องของมวลชน ที่แม้แต่สายลมอันเกรี้ยวกราด ก็ไม่อาจฉีกกระชากให้ขาดสะบั้น

ในเมื่อกายเนื้อของปุถุชนไม่อาจก้าวล่วงบัลลังก์เทพ ในเมื่อบทเพลงใน "ขณะนี้" ไม่อาจหยุดยั้งภัยพิบัติได้
เช่นนั้น ก็จงใช้ปณิธานของ "ขณะนี้" ที่มีอยู่นับไม่ถ้วน ร้อยเรียงเข้ากับความโหยหาอิสรภาพ อันไร้ที่สิ้นสุดจากทุกยุคสมัย
เปลี่ยนความเคียดแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูกในชั่วพริบตานั้น ให้เจือจางลงไปในกาลเวลาอันยาวนาน ประหนึ่งดั่งละอองเกสรที่ปลิดปลิว

เด็กหนุ่มผู้ใช้เรือนร่างเป็นดั่งพิณ กลับดีดบรรเลงสาย ที่เดิมทีเป็นของจ้าวแห่งกาลเวลาได้ในชั่วพริบตา
ก่อนที่มารดาแห่งสายลมทั้งพันจะทันประหลาดใจ และทอดสายตามองลงมายังแดนเหนือที่รกร้างเพียงชั่วครู่
พายุคลั่งอันเกรี้ยวกราดในชั่วขณะนั้น ก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นบทกวีแห่งสายลมอันอ่อนโยน ที่พัดผ่านนานนับพันปี
กลายเป็นสายลมแผ่ว ที่พัดผ่านน้ำพุใสและไวน์ผลไม้ กลายเป็นเสียงสนลู่ลม และบทเพลงในทุ่งหญ้าเขียวขจีอันไกลโพ้น
กลายเป็นคมดาบ ที่ทิ่มแทงเหล่าราชวงศ์และมังกรพิษ กลายเป็นคำสัตย์สาบานอันเก่าแก่ และเสียงทอดถอนใจของคู่รัก
จุดเริ่มต้นของแสงรุ่งอรุณ คือชั่วขณะที่มหาดุริยางคศิลป์แห่งพันปี ได้เริ่มบรรเลงบทเพลงแรก
บทเพลงนั้นมีนามว่า Mondstadt ผู้ใดที่หัวใจรักในอิสระล้วนเป็นผู้บรรเลงบทเพลงนี้

เพียงแต่เลือดเนื้อของนักดีดพิณคนแรกสุดนั้น กลับมิอาจแบกรับบทเพลงแห่งการรังสรรค์อาณาจักรได้ไหว
มหาดุริยางคศิลป์ที่ปลุกอำนาจจำลองแห่งกาลเวลา ได้ปลดปล่อยความเกรี้ยวโกรธที่อัดแน่นชั่วขณะนั้น ให้กระจายสู่ห้วงเวลานับพันปี
ร่างของกวีร่วงหล่นลง พร้อมกับการล่มสลายของหอคอย นามที่ควรจารึกไว้ กลับถูกสายลมแห่งกาลเวลาชะล้างจนสิ้น
ดั่งเกล็ดหิมะที่ละลายหายไป ท่ามกลางสายลมละมุนของฤดูใบไม้ผลิ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ และไม่มีผู้ใดสามารถเอื้อนเอ่ยเรียกขานได้อีก
มีเพียงภูตแห่งสายลมตัวน้อยตนนั้น ที่ในวันที่มารดาแห่งกาลเวลาและสายลมมอบพลังให้
ได้แอบเด็ดเอาเศษเสี้ยวหนึ่งของห้วงเวลาในอดีตเอาไว้ พร้อมกับชื่อนั้นที่แม้แต่การย้อนเวลากลับไป ก็มิอาจกอบกู้คืนมาได้

"สหายรักของฉัน โปรดรับสายลมอันอ่อนโยนแห่งพันปี ความถวิลหาในความสุข และความฝันแห่งอิสรภาพนี้ไว้"
"โปรดอย่าโศกเศร้าอาลัยถึงฉัน ตราบใดที่สายลมยังคงพัดผ่าน ผู้คนก็จะสามารถขับขานบทเพลงแห่งความหวังในวันพรุ่งนี้ได้ เฉกเช่นเดียวกันกับฉัน"
"เหล็กไม่อาจตัดมันได้ และกำแพงหินของเรือนจำ ก็ไม่สามารถขังมันได้"
"สายลมย่อมไม่หวั่นเกรงต่ออนาคต และยังคงพัดพาสู่วันพรุ่งนี้"
"ทรราชผู้น่าเวทนาเอ๋ย ไม่ว่าโลหิตจะย้อมมือของท่านจนแดงฉานเพียงใด"
"ตราบใดที่สายลมยังคงพัดผ่าน ท่านก็มิอาจช่วงชิงอิสรภาพในการขับขานบทเพลงไปได้"

ในยามที่พายุคลั่ง ม้วนตัวขึ้นเบื้องหน้าบัลลังก์เทพที่กำลังพินาศลง เด็กหนุ่มร่างบางได้ดีดสายพิณขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
บทเพลงที่เดิมทีเป็นเพียงท่วงทำนองในเงามืดของตรอกซอย เพื่อช่วยปลุกปลอบความกล้าแก่ผู้ถูกกดขี่
บัดนี้ได้รับการขัดเกลาท่ามกลางการต่อสู้อันยาวนาน จนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกู่ร้องของมวลชน ที่แม้แต่สายลมอันเกรี้ยวกราด ก็ไม่อาจฉีกกระชากให้ขาดสะบั้น

ในเมื่อกายเนื้อของปุถุชนไม่อาจก้าวล่วงบัลลังก์เทพ ในเมื่อบทเพลงใน "ขณะนี้" ไม่อาจหยุดยั้งภัยพิบัติได้
เช่นนั้น ก็จงใช้ปณิธานของ "ขณะนี้" ที่มีอยู่นับไม่ถ้วน ร้อยเรียงเข้ากับความโหยหาอิสรภาพ อันไร้ที่สิ้นสุดจากทุกยุคสมัย
เปลี่ยนความเคียดแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูกในชั่วพริบตานั้น ให้เจือจางลงไปในกาลเวลาอันยาวนาน ประหนึ่งดั่งละอองเกสรที่ปลิดปลิว

เด็กหนุ่มผู้ใช้เรือนร่างเป็นดั่งพิณ กลับดีดบรรเลงสาย ที่เดิมทีเป็นของจ้าวแห่งกาลเวลาได้ในชั่วพริบตา
ก่อนที่มารดาแห่งสายลมทั้งพันจะทันประหลาดใจ และทอดสายตามองลงมายังแดนเหนือที่รกร้างเพียงชั่วครู่
พายุคลั่งอันเกรี้ยวกราดในชั่วขณะนั้น ก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นบทกวีแห่งสายลมอันอ่อนโยน ที่พัดผ่านนานนับพันปี
กลายเป็นสายลมแผ่ว ที่พัดผ่านน้ำพุใสและไวน์ผลไม้ กลายเป็นเสียงสนลู่ลม และบทเพลงในทุ่งหญ้าเขียวขจีอันไกลโพ้น
กลายเป็นคมดาบ ที่ทิ่มแทงเหล่าราชวงศ์และมังกรพิษ กลายเป็นคำสัตย์สาบานอันเก่าแก่ และเสียงทอดถอนใจของคู่รัก
จุดเริ่มต้นของแสงรุ่งอรุณ คือชั่วขณะที่มหาดุริยางคศิลป์แห่งพันปี ได้เริ่มบรรเลงบทเพลงแรก
บทเพลงนั้นมีนามว่า Mondstadt ผู้ใดที่หัวใจรักในอิสระล้วนเป็นผู้บรรเลงบทเพลงนี้

เพียงแต่เลือดเนื้อของนักดีดพิณคนแรกสุดนั้น กลับมิอาจแบกรับบทเพลงแห่งการรังสรรค์อาณาจักรได้ไหว
มหาดุริยางคศิลป์ที่ปลุกอำนาจจำลองแห่งกาลเวลา ได้ปลดปล่อยความเกรี้ยวโกรธที่อัดแน่นชั่วขณะนั้น ให้กระจายสู่ห้วงเวลานับพันปี
ร่างของกวีร่วงหล่นลง พร้อมกับการล่มสลายของหอคอย นามที่ควรจารึกไว้ กลับถูกสายลมแห่งกาลเวลาชะล้างจนสิ้น
ดั่งเกล็ดหิมะที่ละลายหายไป ท่ามกลางสายลมละมุนของฤดูใบไม้ผลิ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ และไม่มีผู้ใดสามารถเอื้อนเอ่ยเรียกขานได้อีก
มีเพียงภูตแห่งสายลมตัวน้อยตนนั้น ที่ในวันที่มารดาแห่งกาลเวลาและสายลมมอบพลังให้
ได้แอบเด็ดเอาเศษเสี้ยวหนึ่งของห้วงเวลาในอดีตเอาไว้ พร้อมกับชื่อนั้นที่แม้แต่การย้อนเวลากลับไป ก็มิอาจกอบกู้คืนมาได้

"สหายรักของฉัน โปรดรับสายลมอันอ่อนโยนแห่งพันปี ความถวิลหาในความสุข และความฝันแห่งอิสรภาพนี้ไว้"
"โปรดอย่าโศกเศร้าอาลัยถึงฉัน ตราบใดที่สายลมยังคงพัดผ่าน ผู้คนก็จะสามารถขับขานบทเพลงแห่งความหวังในวันพรุ่งนี้ได้ เฉกเช่นเดียวกันกับฉัน"

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Relic15044_5_TH.txt
JSON Pointer
/
A Note in Spring's Leich
A Note in Spring's Leich

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1737387023

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Equip
Category iconpreviewPath44 × 59 · 2 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_EquipResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1522
id
185445
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Equip
questIDList
[
  285445
]