ContentReadable 285443
ในจอกแก้วสีทองเรืองรอง เอ่อล้นไปด้วยไวน์แดงฉานดั่งโลหิต หยกสีวารีไล้ผ่านเปียผมสีขาวนวลอย่างแผ่วเบา
เท้าเปลือยเปล่าไม่ได้ย่ำผ่านเกล็ดน้ำแข็งละเอียดดุจธุลีเงินอีกต่อไป คงเหลือเพียงธุลีเงินที่ขาวราวกับหิมะร่วงหล่นบนปลายเท้า
ภายใต้เงาเอื้อมของหอคอยสูง ภายในกรงขังแห่งความลุ่มหลงมัวเมา พรานสาวหลงสำคัญตัวผิด คิดว่าตนได้รับความสิเน่หาจากนายทาสผู้เป็นเจ้าชีวิต
เฉกเช่นเดียวกับช่างฝีมือผู้พลัดถิ่นคนนั้น ช่างผู้ถวายวิหคขับขานที่หลอมจากทองคำแท้แด่นาง เพียงเพื่อขอแลกกับชีวิต
ก็ยังถูกราชันของนางใช้พายุคลั่งสะบั้นข้อมือทั้งสอง เพียงเพื่อมิให้ของเล่นชิ้นงามนี้ตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นใดได้อีก
ยามเมื่อเหล่าทายาทผู้โง่เขลาในอดีตยอมศิโรราบต่อพายุคลั่ง และถวายนางประหนึ่งเครื่องบูชายัญแด่ราชันแห่งยอดหอคอย
พรานไพรผู้เคยพำนักร่วมกิ่งไม้แห้งกับเค้าแมวขาว และเคยเริงระบำร่วมกับพญาเหยี่ยวกลางทุ่งร้าง หาได้ล่วงรู้ไม่
ว่าจ้าวแห่งสายลมผู้เป็นที่หวาดเกรงของปวงประชา จะทรงโปรดปรานในฝีมือธนู จนแต่งตั้งให้นางเป็นคนสนิทข้างกาย
เฉกเช่นเดียวกับที่ก่อนจะได้พานพบกับราชันของนาง นางไม่เคยได้ตระหนักถึงความรักอันอ่อนโยน หรือความเกลียดชังอันรุ่มร้อน
เฉกเช่นเดียวกับที่ก่อนจะได้พานพบกับราชันของนาง พรานไพรผู้ท่องไปในแดนรกร้าง ไม่เคยมีหัวใจเฉกเช่นมนุษย์มาก่อน
หากแม้นมีผู้ที่ถือกำเนิดมาพร้อมความฝันแห่งความดีงามและเสรีภาพ ปรารถนาจะขับขานบทเพลง เพื่อทะลวงผ่านกำแพงพายุแห่งความสิ้นหวัง
หากแม้นเทพเจ้าเอง ก็อาจถูกจองจำอยู่ในความยึดติดและอัตตาของตน จนจมดิ่งอยู่ในความเพ้อฝันที่เรียกว่านิรันดร์
เช่นนั้นแล้ว ก็ย่อมมีผู้ที่ถือกำเนิดมาอย่างเว้าแหว่ง ซึ่งทำได้เพียงใช้ความจงรักภักดีอันมืดบอด มาช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตใจ
"เจ้านายผู้เป็นที่รักยิ่งของฉัน นอกจากท่านแล้ว ก็ไม่มีใครเคยทำให้ฉันได้เห็นฝันอันหวานละมุน"
"ไม่ว่าจะเป็นเกลียวคลื่นที่จุมพิตผืนทราย หรือพงไพรสีเขียวขจีที่โอบกอดความอุดมสมบูรณ์ของผืนธรณี"
พายุคลั่งไม่เคยสะท้อนภาพความเจ็บปวด ของเหล่ามดปลวกผู้ต่ำต้อย
เฉกเช่นดวงตาของนาง ที่มีเพียงเงาร่างอันสูงส่ง และเดียวดายของเทพราชาเท่านั้น
เพื่อผู้มีพระคุณที่ทำให้นางได้เข้าใจว่าความรักคือสิ่งใด
จึงสมควรแล้วที่จะทำให้สายตาที่หวาดกลัว และชิงชังเหล่านั้นดับสิ้นไป
แต่แล้ว...
ไม่ว่าจะมอบชัยชนะที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนให้แก่ราชันของนาง
ไม่ว่าจะต้องทะลวงลำคอของใคร เพื่อปกป้องกรงขังของเขา
ไม่ว่าจะต้องบดขยี้หมู่บ้านกบฏ จนราบเป็นหน้ากลองไปสักกี่แห่ง
ไม่ว่าจะเฝ้ากระซิบคำหวานที่ข้างหูของเขาไปสักกี่หน
ราชาผู้ประทับอยู่บนยอดหอคอยเสียดฟ้าผู้นั้น ราชาผู้สวมมงกุฎให้แก่พายุคลั่ง
ราชาผู้ก้มมองลงมา กดขี่ และโปรดปรานพสกนิกรทุกคนของพระองค์
กลับไม่เคยทุ่มเทความรัก อย่างที่เขาพร่ำบอกแก่นางเลยแม้แต่น้อย...
เขาไม่เคยตระหนี่ที่จะมอบความรักให้แก่พวกไพร่ชั้นต่ำ
ความรักที่เป็นดั่งพายุคลั่ง ที่สามารถฉีกกระชากเลือดเนื้อของปุถุชนให้แหลกลาญ
เมื่อตื่นขึ้นจากความจงรักภักดีอันมืดบอด นางจึงได้ตระหนักรู้
ว่านับตั้งแต่วันที่ได้พบกัน จวบจนถึงจุดสิ้นสุด
ในสายตาของเขา ไม่เคยมีเงาของนางปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย
ใช่แล้ว ใช่แล้วล่ะ หากระบำที่ถวายแด่ม่านวายุและถ้อยคำอ่อนโยน ไม่อาจแลกซึ่งการเหลียวมองจากเขาแม้เพียงชั่วขณะ
หากเกียรติยศที่อาบย้อมด้วยโลหิต และความสุขเกษมจากการสังหารทั้งปวง ไม่สามารถรั้งให้เขามองเพียงเธอคนเดียวได้ตลอดไป...
...งั้นก็จงให้สายตาของเขา หยุดอยู่ที่ช่วงเวลาที่จารึกภาพของนางลงไปชั่วนิรันดร์เถิด
นี่คือรักเพียงหนึ่งเดียวที่นางสามารถเข้าใจ และใช้ตอบแทนราชันผู้นั้นได้
นี่คือรักเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเคยแสดงให้เห็น และสามารถถูกเรียกขานได้ว่าเป็นความรัก
เฉกเช่นที่ปากของเขาพร่ำบอกว่ารักต่อมวลมนุษย์ แต่รอบกายกลับมีเพียงสายลมที่คมกริบดุจคมมีด
"เจ้านายผู้เป็นที่รักยิ่งของฉัน นอกจากท่านแล้ว ดวงใจของฉันจะไม่รักผู้ใดอีก"
"เพราะงั้นได้โปรดเถอะ... ช่วยมองแค่ฉันเพียงคนเดียว ได้โปรดจ้องมองแค่ฉันคนเดียวเถอะนะ"
...มนุษย์ผู้ไม่รู้จักความรัก และเทพเจ้าผู้ไม่เข้าใจความรัก
จวบจนวินาทีที่ต่างฝ่ายต่างฉีกกระชากกันและกัน ก็ยังไม่เคยล่วงรู้ถึงหัวใจของอีกฝ่ายเลย
ในจอกแก้วสีทองเรืองรอง เอ่อล้นไปด้วยไวน์แดงฉานดั่งโลหิต หยกสีวารีไล้ผ่านเปียผมสีขาวนวลอย่างแผ่วเบา เท้าเปลือยเปล่าไม่ได้ย่ำผ่านเกล็ดน้ำแข็งละเอียดดุจธุลีเงินอีกต่อไป คงเหลือเพียงธุลีเงินที่ขาวราวกับหิมะร่วงหล่นบนปลายเท้า ภายใต้เงาเอื้อมของหอคอยสูง ภายในกรงขังแห่งความลุ่มหลงมัวเมา พรานสาวหลงสำคัญตัวผิด คิดว่าตนได้รับความสิเน่หาจากนายทาสผู้เป็นเจ้าชีวิต เฉกเช่นเดียวกับช่างฝีมือผู้พลัดถิ่นคนนั้น ช่างผู้ถวายวิหคขับขานที่หลอมจากทองคำแท้แด่นาง เพียงเพื่อขอแลกกับชีวิต ก็ยังถูกราชันของนางใช้พายุคลั่งสะบั้นข้อมือทั้งสอง เพียงเพื่อมิให้ของเล่นชิ้นงามนี้ตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นใดได้อีก ยามเมื่อเหล่าทายาทผู้โง่เขลาในอดีตยอมศิโรราบต่อพายุคลั่ง และถวายนางประหนึ่งเครื่องบูชายัญแด่ราชันแห่งยอดหอคอย พรานไพรผู้เคยพำนักร่วมกิ่งไม้แห้งกับเค้าแมวขาว และเคยเริงระบำร่วมกับพญาเหยี่ยวกลางทุ่งร้าง หาได้ล่วงรู้ไม่ ว่าจ้าวแห่งสายลมผู้เป็นที่หวาดเกรงของปวงประชา จะทรงโปรดปรานในฝีมือธนู จนแต่งตั้งให้นางเป็นคนสนิทข้างกาย เฉกเช่นเดียวกับที่ก่อนจะได้พานพบกับราชันของนาง นางไม่เคยได้ตระหนักถึงความรักอันอ่อนโยน หรือความเกลียดชังอันรุ่มร้อน เฉกเช่นเดียวกับที่ก่อนจะได้พานพบกับราชันของนาง พรานไพรผู้ท่องไปในแดนรกร้าง ไม่เคยมีหัวใจเฉกเช่นมนุษย์มาก่อน หากแม้นมีผู้ที่ถือกำเนิดมาพร้อมความฝันแห่งความดีงามและเสรีภาพ ปรารถนาจะขับขานบทเพลง เพื่อทะลวงผ่านกำแพงพายุแห่งความสิ้นหวัง หากแม้นเทพเจ้าเอง ก็อาจถูกจองจำอยู่ในความยึดติดและอัตตาของตน จนจมดิ่งอยู่ในความเพ้อฝันที่เรียกว่านิรันดร์ เช่นนั้นแล้ว ก็ย่อมมีผู้ที่ถือกำเนิดมาอย่างเว้าแหว่ง ซึ่งทำได้เพียงใช้ความจงรักภักดีอันมืดบอด มาช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตใจ "เจ้านายผู้เป็นที่รักยิ่งของฉัน นอกจากท่านแล้ว ก็ไม่มีใครเคยทำให้ฉันได้เห็นฝันอันหวานละมุน" "ไม่ว่าจะเป็นเกลียวคลื่นที่จุมพิตผืนทราย หรือพงไพรสีเขียวขจีที่โอบกอดความอุดมสมบูรณ์ของผืนธรณี" พายุคลั่งไม่เคยสะท้อนภาพความเจ็บปวด ของเหล่ามดปลวกผู้ต่ำต้อย เฉกเช่นดวงตาของนาง ที่มีเพียงเงาร่างอันสูงส่ง และเดียวดายของเทพราชาเท่านั้น เพื่อผู้มีพระคุณที่ทำให้นางได้เข้าใจว่าความรักคือสิ่งใด จึงสมควรแล้วที่จะทำให้สายตาที่หวาดกลัว และชิงชังเหล่านั้นดับสิ้นไป แต่แล้ว... ไม่ว่าจะมอบชัยชนะที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนให้แก่ราชันของนาง ไม่ว่าจะต้องทะลวงลำคอของใคร เพื่อปกป้องกรงขังของเขา ไม่ว่าจะต้องบดขยี้หมู่บ้านกบฏ จนราบเป็นหน้ากลองไปสักกี่แห่ง ไม่ว่าจะเฝ้ากระซิบคำหวานที่ข้างหูของเขาไปสักกี่หน ราชาผู้ประทับอยู่บนยอดหอคอยเสียดฟ้าผู้นั้น ราชาผู้สวมมงกุฎให้แก่พายุคลั่ง ราชาผู้ก้มมองลงมา กดขี่ และโปรดปรานพสกนิกรทุกคนของพระองค์ กลับไม่เคยทุ่มเทความรัก อย่างที่เขาพร่ำบอกแก่นางเลยแม้แต่น้อย... เขาไม่เคยตระหนี่ที่จะมอบความรักให้แก่พวกไพร่ชั้นต่ำ ความรักที่เป็นดั่งพายุคลั่ง ที่สามารถฉีกกระชากเลือดเนื้อของปุถุชนให้แหลกลาญ เมื่อตื่นขึ้นจากความจงรักภักดีอันมืดบอด นางจึงได้ตระหนักรู้ ว่านับตั้งแต่วันที่ได้พบกัน จวบจนถึงจุดสิ้นสุด ในสายตาของเขา ไม่เคยมีเงาของนางปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย ใช่แล้ว ใช่แล้วล่ะ หากระบำที่ถวายแด่ม่านวายุและถ้อยคำอ่อนโยน ไม่อาจแลกซึ่งการเหลียวมองจากเขาแม้เพียงชั่วขณะ หากเกียรติยศที่อาบย้อมด้วยโลหิต และความสุขเกษมจากการสังหารทั้งปวง ไม่สามารถรั้งให้เขามองเพียงเธอคนเดียวได้ตลอดไป... ...งั้นก็จงให้สายตาของเขา หยุดอยู่ที่ช่วงเวลาที่จารึกภาพของนางลงไปชั่วนิรันดร์เถิด นี่คือรักเพียงหนึ่งเดียวที่นางสามารถเข้าใจ และใช้ตอบแทนราชันผู้นั้นได้ นี่คือรักเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเคยแสดงให้เห็น และสามารถถูกเรียกขานได้ว่าเป็นความรัก เฉกเช่นที่ปากของเขาพร่ำบอกว่ารักต่อมวลมนุษย์ แต่รอบกายกลับมีเพียงสายลมที่คมกริบดุจคมมีด "เจ้านายผู้เป็นที่รักยิ่งของฉัน นอกจากท่านแล้ว ดวงใจของฉันจะไม่รักผู้ใดอีก" "เพราะงั้นได้โปรดเถอะ... ช่วยมองแค่ฉันเพียงคนเดียว ได้โปรดจ้องมองแค่ฉันคนเดียวเถอะนะ" ...มนุษย์ผู้ไม่รู้จักความรัก และเทพเจ้าผู้ไม่เข้าใจความรัก จวบจนวินาทีที่ต่างฝ่ายต่างฉีกกระชากกันและกัน ก็ยังไม่เคยล่วงรู้ถึงหัวใจของอีกฝ่ายเลย
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15044_3_TH.txt- JSON Pointer
/
