ContentReadable 285442
นั่นคือยุคสมัยโบราณที่แห้งแล้ง ยุคอดีตที่แสงอรุณแห่งรุ่งสาง ยังมิอาจทะลวงผ่านรัตติกาลอันหนาวเหน็บ
นักรบผู้สวมเกราะเหล็กกล้าถือกำเนิดมา โดยมิเคยได้ยลโฉมท้องนภาสีคราม มีเพียงพายุคลั่งที่คอยปิดกั้นฟากฟ้าอันหนาวเหน็บไว้
เดิมทีได้รับบัญชาให้บดขยี้เหล่ากบฏในตรอกมืด ที่หวังคิดการใหญ่หมายสั่นคลอนหอคอยสูงให้สิ้นซาก
แต่กลับยอมทิ้งคมดาบในมือลง เพียงเพราะบทเพลงที่หลั่งไหลออกมา จากสายพิณของเด็กหนุ่มนักกวีผู้นั้น
มิใช่เพราะถูกล่อลวงด้วยวาทศิลป์แห่งการกบฏ และมิใช่เพราะหวั่นไหวไปกับคำสัญญาจอมปลอม
หากแต่ความโหยหาที่นกในกรงขังมีต่อผืนฟ้า คือสิ่งที่สลักลึกอยู่ในสายเลือดของสรรพชีวิตมาตั้งแต่ต้น
ไม่ว่าจะเป็นเหล่าคนยากไร้ ที่นั่งคุดคู้ตัวสั่นอยู่ข้างกายเด็กหนุ่ม เพราะถูกพายุคลั่งซัดจนมิอาจหยัดยืน
หรือจะเป็นหญิงสาวผู้ร่อนเร่ไปบนทุ่งร้างสีขาวโพลน ผู้เฝ้าวิงวอนต่อสายลมและบุปผานับพัน
ไม่ว่าจะเป็นภูตแห่งสายลมตัวน้อย ที่ถูกเสียงพิณของเด็กหนุ่มเปิดประตูหัวใจให้ตื่นรู้
หรือกระทั่งเหล่าทหารผู้ได้รับบัญชาให้มาปราบปราม แต่กลับต้องทนทุกข์และหิวโหยไม่ต่างจากพวกเขา
ไม่ว่าจะเป็นกวีเฒ่าผู้ถูกควักดวงตา หรือช่างฝีมือพเนจรผู้ถูกสะบั้นข้อมือทั้งสองทิ้ง
หรือผู้เจ็บป่วยอีกคณานับ ที่แม้แต่นามกรก็ยังถูกเสียงลมพายุพัดกลบจนเลือนหาย
ท่ามกลางบทเพลงที่แทรกซึมเข้าสู่ราตรีอันหนาวเหน็บ ราวกับลมยามเช้าที่แผ่วเบา และแสงรุ่งอรุณที่อบอุ่นนั้น
พวกเขาต่างพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมา ทอดสายตามองไปยังฟากฟ้า ที่ในยามนั้นยังคงดูห่างไกลเหลือเกิน
แม้แต่ข้ารับใช้คนสนิทที่เทพราชาโปรดปรานที่สุด พรานสาวผู้เย็นชาเงียบขรึมแต่เที่ยงธรรมและพึ่งพาได้ผู้นั้น
ก็คงเพียงแต่ถูกบีบคั้นภายใต้อำนาจของเจ้านายเก่า จึงจำต้องยอมให้มือเรียวขาวคู่นั้น เปรอะเปื้อนโลหิตสีแดงฉานของผู้บริสุทธิ์
มิเช่นนั้นแล้ว นางจะยอมทรยศทรราช เพราะคำเกลี้ยกล่อมเพียงไม่กี่คำ แล้วหันมาติดตามเหล่าผู้คนที่ลุกขึ้นต่อต้านได้อย่างไร?
แม้จะไม่ช่างเจรจา แต่นางก็คงปรารถนาถึงรุ่งอรุณที่อ่อนโยนกว่านี้ เฉกเช่นเดียวกับสหายร่วมอุดมการณ์เป็นแน่...
ด้วยเหตุนี้ นักรบผู้เงียบงันจึงละทิ้งทั้งหน้าที่และนามกร แล้วหันมาถักทอตาข่ายในเงามืด
คอยรวบรวมสายลมที่กระจัดกระจายในราตรีกาล ให้แก่เด็กหนุ่มผู้ขับขานบทเพลงแห่งรุ่งอรุณ จวบจนมันพัดโหมสู่กำแพงพายุอันสูงตระหง่าน
"ใช้บุปผานิรนามจุมพิตซับซึ่งน้ำตา อย่าโศกาเมื่อต้องลายามรุ่งสาง"
"จวบจนลมเช้าพัดพานามฉันเลือนราง จักส่องทางสว่างแท้แก่เธอเอง"
นั่นคือยุคสมัยโบราณที่แห้งแล้ง ยุคอดีตที่แสงอรุณแห่งรุ่งสาง ยังมิอาจทะลวงผ่านรัตติกาลอันหนาวเหน็บ นักรบผู้สวมเกราะเหล็กกล้าถือกำเนิดมา โดยมิเคยได้ยลโฉมท้องนภาสีคราม มีเพียงพายุคลั่งที่คอยปิดกั้นฟากฟ้าอันหนาวเหน็บไว้ เดิมทีได้รับบัญชาให้บดขยี้เหล่ากบฏในตรอกมืด ที่หวังคิดการใหญ่หมายสั่นคลอนหอคอยสูงให้สิ้นซาก แต่กลับยอมทิ้งคมดาบในมือลง เพียงเพราะบทเพลงที่หลั่งไหลออกมา จากสายพิณของเด็กหนุ่มนักกวีผู้นั้น มิใช่เพราะถูกล่อลวงด้วยวาทศิลป์แห่งการกบฏ และมิใช่เพราะหวั่นไหวไปกับคำสัญญาจอมปลอม หากแต่ความโหยหาที่นกในกรงขังมีต่อผืนฟ้า คือสิ่งที่สลักลึกอยู่ในสายเลือดของสรรพชีวิตมาตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะเป็นเหล่าคนยากไร้ ที่นั่งคุดคู้ตัวสั่นอยู่ข้างกายเด็กหนุ่ม เพราะถูกพายุคลั่งซัดจนมิอาจหยัดยืน หรือจะเป็นหญิงสาวผู้ร่อนเร่ไปบนทุ่งร้างสีขาวโพลน ผู้เฝ้าวิงวอนต่อสายลมและบุปผานับพัน ไม่ว่าจะเป็นภูตแห่งสายลมตัวน้อย ที่ถูกเสียงพิณของเด็กหนุ่มเปิดประตูหัวใจให้ตื่นรู้ หรือกระทั่งเหล่าทหารผู้ได้รับบัญชาให้มาปราบปราม แต่กลับต้องทนทุกข์และหิวโหยไม่ต่างจากพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นกวีเฒ่าผู้ถูกควักดวงตา หรือช่างฝีมือพเนจรผู้ถูกสะบั้นข้อมือทั้งสองทิ้ง หรือผู้เจ็บป่วยอีกคณานับ ที่แม้แต่นามกรก็ยังถูกเสียงลมพายุพัดกลบจนเลือนหาย ท่ามกลางบทเพลงที่แทรกซึมเข้าสู่ราตรีอันหนาวเหน็บ ราวกับลมยามเช้าที่แผ่วเบา และแสงรุ่งอรุณที่อบอุ่นนั้น พวกเขาต่างพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมา ทอดสายตามองไปยังฟากฟ้า ที่ในยามนั้นยังคงดูห่างไกลเหลือเกิน แม้แต่ข้ารับใช้คนสนิทที่เทพราชาโปรดปรานที่สุด พรานสาวผู้เย็นชาเงียบขรึมแต่เที่ยงธรรมและพึ่งพาได้ผู้นั้น ก็คงเพียงแต่ถูกบีบคั้นภายใต้อำนาจของเจ้านายเก่า จึงจำต้องยอมให้มือเรียวขาวคู่นั้น เปรอะเปื้อนโลหิตสีแดงฉานของผู้บริสุทธิ์ มิเช่นนั้นแล้ว นางจะยอมทรยศทรราช เพราะคำเกลี้ยกล่อมเพียงไม่กี่คำ แล้วหันมาติดตามเหล่าผู้คนที่ลุกขึ้นต่อต้านได้อย่างไร? แม้จะไม่ช่างเจรจา แต่นางก็คงปรารถนาถึงรุ่งอรุณที่อ่อนโยนกว่านี้ เฉกเช่นเดียวกับสหายร่วมอุดมการณ์เป็นแน่... ด้วยเหตุนี้ นักรบผู้เงียบงันจึงละทิ้งทั้งหน้าที่และนามกร แล้วหันมาถักทอตาข่ายในเงามืด คอยรวบรวมสายลมที่กระจัดกระจายในราตรีกาล ให้แก่เด็กหนุ่มผู้ขับขานบทเพลงแห่งรุ่งอรุณ จวบจนมันพัดโหมสู่กำแพงพายุอันสูงตระหง่าน "ใช้บุปผานิรนามจุมพิตซับซึ่งน้ำตา อย่าโศกาเมื่อต้องลายามรุ่งสาง" "จวบจนลมเช้าพัดพานามฉันเลือนราง จักส่องทางสว่างแท้แก่เธอเอง"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15044_2_TH.txt- JSON Pointer
/
