ContentReadable 285402
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง
หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะใต้เงาแห่งห้วงลึก
เธอไม่ใช่คนนอกคนแรกที่เหยียบย่างเข้ามาถึงที่นี่ ก่อนที่ทายาทแห่งแดนเหนือสุดจะถักทอฝันดีแห่งการเสื่อมถอย
นักเดินทางผู้ท่องไปในหมู่ดวงดาวด้วยสติปัญญา ได้ให้คำมั่นสัญญาว่า จะกลับมาพบกับขุนนางมังกรผู้ยังไม่จมลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง
นั่นคือผู้บรรยายที่ร่อนเร่อยู่ในความว่างเปล่าอันเดียวดาย ซึ่งเป็นผู้มาเยือนที่ไม่ควรมีปฏิสัมพันธ์กับอารยธรรมดั้งเดิม
ร่างอมตะหลับใหลอยู่ในกระดานสวรรค์อันไกลโพ้น จิตวิญญาณล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศอันว่างเปล่าที่ทอดยาวไปไกลนับล้านปีแสง
สำรวจเผ่าพันธุ์และอารยธรรมมากมายที่ถูกลิขิตให้สูญสลาย ครุ่นคิดถึงคำตอบสุดท้ายของห้วงดาราในความมืดมิดอันยาวนาน
จนกระทั่งแสงริบหรี่สายหนึ่งแทงทะลุผ่านประสาทสัมผัสของเธอ ปลุกนักเดินทางให้ตื่นจากภวังค์ที่เนิ่นนานนับหมื่นปี
นั่นคือโลกเล็ก ๆ ที่ไม่โดดเด่นใบหนึ่ง ณ ปลายแขนเกลียวกาแล็กซี พร้อมกับมังกรดึกดำบรรพ์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกับโลกใบนั้น
แม้ว่าในค่ำคืนแห่งความตายอันยาวนานจะค่อย ๆ จางหายไป ดวงอาทิตย์ที่มังกรเฝ้ามอง ก็ยังเป็นเพียงเปลวไฟที่วูบไหวชั่วขณะเท่านั้น
เจตจำนงที่ยังคงถูกหน้าที่พันธนาการไว้บนพื้นผิวดาวเคราะห์ ยังคงเจิดจรัสยิ่งกว่าอารยธรรมนับไม่ถ้วนที่นักเดินทางได้พบเห็นมา
เพราะไม่อาจระงับความแปลกใจและความเศร้าที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอจึงได้แถลงคำประกาศิตต่อผู้ปกครองของโลกใบเล็กนี้...
"ข้าเคยเห็นจุดจบที่ไร้แสงสว่างดั่งกงล้อปั่นด้าย ฉีกกระชากสายใยของหมู่ดาวอันเรืองรอง"
"ข้าเคยเห็น คลื่นเย็นยะเยือกที่ไร้ระเบียบกลืนกินบทเพลง ทำให้ความดีและความชั่วหวนคืนสู่ความอ้างว้าง"
"แม้กระนั้น องค์ราชาผู้ทรงเปี่ยมด้วยเมตตาและอ่อนโยนของข้า ท่านยังไม่อยากละทิ้งประชาชนของท่านอีกหรือ?"
"ละทิ้งโลกที่ถูกลิขิตให้พินาศนี้ไว้เบื้องหลัง แล้วออกเดินทางไปด้วยกันกับข้าเถิด"
แต่มังกรผู้ทะนงตนกลับตอบเพียงว่า:
"สหายจากโลกอันไกลโพ้นเอ๋ย ขอบคุณที่สอนเรื่องราวของโลกภายนอกให้กับข้า"
"แต่สิ่งมีชีวิตที่เจ้าเห็นว่าไร้เดียงสานั้น พวกมันคือความหมายทั้งหมดของจักรวาลนี้ในสายตาข้า"
"หากคลื่นแห่งการทำลายล้างมาถึง กระดูกของข้าก็สามารถกลายเป็นรั้วกั้นเพื่อปกป้องโลกใบนี้ได้"
"ขอให้เจ้าได้โปรดเป็นสักขีพยานในหนทางที่ข้าเลือก ข้าจะนำพาสรรพชีวิต ก้าวไปสู่หมู่ดาวด้วยกัน"
แต่เมื่อนักเดินทางกลับมาอีกครั้ง โลกในความทรงจำกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจนแทบจำไม่ได้
กระดูกของโลกถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนสี่ชั้น แสงสีขาวนวลบนฟากฟ้ากระจัดกระจาย กลายเป็นสีเข้มเจ็ดสาย
ลมหายใจของขุนนางมังกรจางหายไปดั่งฝุ่นธุลี แทนที่ด้วยผู้มีปีกที่ครองบัลลังก์ภายใต้รัศมีของจันทราทั้งสามดวง
ด้วยความสับสนจากการจากไปอย่างกะทันหันของมังกรยักษ์ และไม่ต้องการรบกวนผู้ปกครองคนใหม่ของโลกใบนี้
นักเดินทางจึงฝ่าฝืนกฎของเผ่าพันธุ์เดียวกับตน แอบแทรกจิตใจเข้าไปในโลกที่อยู่ในเปลือกนั้นอย่างเงียบเชียบ
ปล่อยให้จิตสำนึกสิงสถิตอยู่ในร่างของเด็กหนุ่ม และเดินอยู่ท่ามกลางสัตว์มีกระดูกสันหลังดึกดำบรรพ์เหล่านี้
ฟังเสียงโต้แย้งที่นับวันจะยิ่งทวีความดุเดือดรุนแรงขึ้นทุกที ภายในมหานครที่สร้างขึ้นจากทองคำแห่งนี้...
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะใต้เงาแห่งห้วงลึก เธอไม่ใช่คนนอกคนแรกที่เหยียบย่างเข้ามาถึงที่นี่ ก่อนที่ทายาทแห่งแดนเหนือสุดจะถักทอฝันดีแห่งการเสื่อมถอย นักเดินทางผู้ท่องไปในหมู่ดวงดาวด้วยสติปัญญา ได้ให้คำมั่นสัญญาว่า จะกลับมาพบกับขุนนางมังกรผู้ยังไม่จมลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง นั่นคือผู้บรรยายที่ร่อนเร่อยู่ในความว่างเปล่าอันเดียวดาย ซึ่งเป็นผู้มาเยือนที่ไม่ควรมีปฏิสัมพันธ์กับอารยธรรมดั้งเดิม ร่างอมตะหลับใหลอยู่ในกระดานสวรรค์อันไกลโพ้น จิตวิญญาณล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศอันว่างเปล่าที่ทอดยาวไปไกลนับล้านปีแสง สำรวจเผ่าพันธุ์และอารยธรรมมากมายที่ถูกลิขิตให้สูญสลาย ครุ่นคิดถึงคำตอบสุดท้ายของห้วงดาราในความมืดมิดอันยาวนาน จนกระทั่งแสงริบหรี่สายหนึ่งแทงทะลุผ่านประสาทสัมผัสของเธอ ปลุกนักเดินทางให้ตื่นจากภวังค์ที่เนิ่นนานนับหมื่นปี นั่นคือโลกเล็ก ๆ ที่ไม่โดดเด่นใบหนึ่ง ณ ปลายแขนเกลียวกาแล็กซี พร้อมกับมังกรดึกดำบรรพ์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกับโลกใบนั้น แม้ว่าในค่ำคืนแห่งความตายอันยาวนานจะค่อย ๆ จางหายไป ดวงอาทิตย์ที่มังกรเฝ้ามอง ก็ยังเป็นเพียงเปลวไฟที่วูบไหวชั่วขณะเท่านั้น เจตจำนงที่ยังคงถูกหน้าที่พันธนาการไว้บนพื้นผิวดาวเคราะห์ ยังคงเจิดจรัสยิ่งกว่าอารยธรรมนับไม่ถ้วนที่นักเดินทางได้พบเห็นมา เพราะไม่อาจระงับความแปลกใจและความเศร้าที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอจึงได้แถลงคำประกาศิตต่อผู้ปกครองของโลกใบเล็กนี้... "ข้าเคยเห็นจุดจบที่ไร้แสงสว่างดั่งกงล้อปั่นด้าย ฉีกกระชากสายใยของหมู่ดาวอันเรืองรอง" "ข้าเคยเห็น คลื่นเย็นยะเยือกที่ไร้ระเบียบกลืนกินบทเพลง ทำให้ความดีและความชั่วหวนคืนสู่ความอ้างว้าง" "แม้กระนั้น องค์ราชาผู้ทรงเปี่ยมด้วยเมตตาและอ่อนโยนของข้า ท่านยังไม่อยากละทิ้งประชาชนของท่านอีกหรือ?" "ละทิ้งโลกที่ถูกลิขิตให้พินาศนี้ไว้เบื้องหลัง แล้วออกเดินทางไปด้วยกันกับข้าเถิด" แต่มังกรผู้ทะนงตนกลับตอบเพียงว่า: "สหายจากโลกอันไกลโพ้นเอ๋ย ขอบคุณที่สอนเรื่องราวของโลกภายนอกให้กับข้า" "แต่สิ่งมีชีวิตที่เจ้าเห็นว่าไร้เดียงสานั้น พวกมันคือความหมายทั้งหมดของจักรวาลนี้ในสายตาข้า" "หากคลื่นแห่งการทำลายล้างมาถึง กระดูกของข้าก็สามารถกลายเป็นรั้วกั้นเพื่อปกป้องโลกใบนี้ได้" "ขอให้เจ้าได้โปรดเป็นสักขีพยานในหนทางที่ข้าเลือก ข้าจะนำพาสรรพชีวิต ก้าวไปสู่หมู่ดาวด้วยกัน" แต่เมื่อนักเดินทางกลับมาอีกครั้ง โลกในความทรงจำกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจนแทบจำไม่ได้ กระดูกของโลกถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนสี่ชั้น แสงสีขาวนวลบนฟากฟ้ากระจัดกระจาย กลายเป็นสีเข้มเจ็ดสาย ลมหายใจของขุนนางมังกรจางหายไปดั่งฝุ่นธุลี แทนที่ด้วยผู้มีปีกที่ครองบัลลังก์ภายใต้รัศมีของจันทราทั้งสามดวง ด้วยความสับสนจากการจากไปอย่างกะทันหันของมังกรยักษ์ และไม่ต้องการรบกวนผู้ปกครองคนใหม่ของโลกใบนี้ นักเดินทางจึงฝ่าฝืนกฎของเผ่าพันธุ์เดียวกับตน แอบแทรกจิตใจเข้าไปในโลกที่อยู่ในเปลือกนั้นอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้จิตสำนึกสิงสถิตอยู่ในร่างของเด็กหนุ่ม และเดินอยู่ท่ามกลางสัตว์มีกระดูกสันหลังดึกดำบรรพ์เหล่านี้ ฟังเสียงโต้แย้งที่นับวันจะยิ่งทวีความดุเดือดรุนแรงขึ้นทุกที ภายในมหานครที่สร้างขึ้นจากทองคำแห่งนี้...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15040_2_TH.txt- JSON Pointer
/
