ContentReadable 285363
เคยมีคนตอบรับคำขอของเธอ หลังจากที่อาณาจักรโบราณถูกทำลายไป เขาก็ได้สร้างขนนกที่ร่วงหล่นขึ้นมาให้เธอใหม่
ดังนั้นเธอจึงให้สัญญากับคนที่พึงได้รับความเคารพแต่แรกว่า เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะมอบมงกุฎเทอร์ควอยส์ให้เป็นของตอบแทน
หลังจากเห็นร่างที่โค้งงออย่างทรมานภายใต้คมดาบของสัตว์ประหลาดสีดำ หญิงสาวก็เข้าใจแล้วว่า
มงกุฎอันงดงามที่ถูกรังสรรค์และประดับด้วยมือของตัวเองนั้น ชั่วชีวิตนี้จะรอคอยเพียงเจ้าของที่ไม่อาจเข้าร่วมพิธีกรรมได้เท่านั้น
หลายปีต่อมา ความชอบแปลก ๆ ของนายหญิงชราแห่งเหมืองก็แพร่กระจายไปทั่วชนเผ่าทั้งหก
ว่ากันว่าหญิงชราคนนี้ชอบเครื่องประดับหรูหราทุกชนิด ซึ่งส่วนใหญ่ไม่สามารถสร้างด้วยศิลปะในปัจจุบันแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หากมีผลงานชิ้นใดที่มีการลงนามของช่างฝีมือ ตราบใดที่นำมาเสนอให้แก่เธอ
เธอก็ยินดีจะแลกมันมา ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอัญมณีมากมายเท่าไหร่ก็ตาม
แม้ว่าจะเป็นของปลอม แต่เธอก็ยังคงรับไว้เช่นกัน
เมื่อคนในเผ่าเกลี้ยกล่อมเธอว่า อย่างน้อยก็อย่าสนองความโลภของคนฉ้อฉลพวกนั้น
หญิงชราก็กล่าวว่า "ที่ทำเช่นนี้ เพราะฉันไม่สามารถปล่อยให้ของปลอมที่ด้อยค่า มาทำลายชื่อเสียงของเขาคนนั้นได้"
ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว เธอไม่เคยปล่อยให้คนที่หลอกลวงเหล่านั้นลอยนวลไปจริง ๆ
เมื่อเทียบกับเพื่อนที่ยอมตายอย่างกล้าหาญแล้ว ชีวิตที่เหลือของเธอดูจะยาวนานเกินไปเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น
เธอจึงใช้เวลาที่เหลือรวบรวมทุกสิ่งที่เหล่าผู้กล้าเหล่านั้นทิ้งไว้
ชายหนุ่มตาสีแดงที่เธอรัก ได้กลับคืนสู่เปลวไฟอันศักดิ์สิทธิ์หลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นในแสงระเรื่อเท่านั้น
แต่ในเวลานั้น ผู้กล้าที่เงียบขรึมกลับล้มลงท่ามกลางเปลวไฟของราชา และโลกใบใหม่ที่สะท้อนอยู่ในดวงตานั้น ก็เป็นสิ่งตอบแทนที่ดีที่สุดของเขาแล้ว
ผู้กล้าฝาแฝดที่เคยเป็นพวกอึกทึกครึกโครมเสมอ เมื่อได้เห็นพี่น้องตายในเงื้อมมือของศัตรู ก็คร่ำครวญด้วยความโศกเศร้าจนเสียงแหบแห้ง
"สุดท้าย Atawallpa ก็จากฉันไปก่อน... ใครจะคิดว่าคนที่อ่อนแอที่สุดอย่างฉัน จะอยู่รอดมาถึงวินาทีสุดท้าย"
"นักปราชญ์ของชนเผ่ามักจะพูดเสมอว่า คนที่ประสบกับคลื่นลมมักจะเบื่อหน่ายกับพื้นที่ราบ ฉันเองก็เหมือนกัน"
"ในยุคสมัยที่ไม่มีพวกเธอ มันช่างน่าเบื่อจริง ๆ"
แต่ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะได้พบกับเพื่อนที่จากไปอีกครั้ง เมื่อลางสังหรณ์ที่รอคอยมานานมาถึง
เธอได้คัดเครื่องประดับของจริงที่ทำโดยช่างฝีมือทั้งหมด ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้ว มันมีน้อยกว่าของปลอมมาก
เธอหยิบสิ่งที่มีชื่อของเขาสลักอยู่ และเดินเข้าสู่ความมืดมิดโดยไม่หวนกลับมาอีก
ตามตำนานเล่าว่า วันรุ่งขึ้น มีผู้คนมายืนอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งเธอวางมงกุฎเทอร์ควอยส์เอาไว้
พวกเขาสาบานว่าจะทำตามคำสั่งของเธอ ประวัติศาสตร์จะลืมชื่อของช่างฝีมือผู้ชำนาญที่เธอนำติดตัวไป
เคยมีคนตอบรับคำขอของเธอ หลังจากที่อาณาจักรโบราณถูกทำลายไป เขาก็ได้สร้างขนนกที่ร่วงหล่นขึ้นมาให้เธอใหม่ ดังนั้นเธอจึงให้สัญญากับคนที่พึงได้รับความเคารพแต่แรกว่า เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะมอบมงกุฎเทอร์ควอยส์ให้เป็นของตอบแทน หลังจากเห็นร่างที่โค้งงออย่างทรมานภายใต้คมดาบของสัตว์ประหลาดสีดำ หญิงสาวก็เข้าใจแล้วว่า มงกุฎอันงดงามที่ถูกรังสรรค์และประดับด้วยมือของตัวเองนั้น ชั่วชีวิตนี้จะรอคอยเพียงเจ้าของที่ไม่อาจเข้าร่วมพิธีกรรมได้เท่านั้น หลายปีต่อมา ความชอบแปลก ๆ ของนายหญิงชราแห่งเหมืองก็แพร่กระจายไปทั่วชนเผ่าทั้งหก ว่ากันว่าหญิงชราคนนี้ชอบเครื่องประดับหรูหราทุกชนิด ซึ่งส่วนใหญ่ไม่สามารถสร้างด้วยศิลปะในปัจจุบันแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หากมีผลงานชิ้นใดที่มีการลงนามของช่างฝีมือ ตราบใดที่นำมาเสนอให้แก่เธอ เธอก็ยินดีจะแลกมันมา ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอัญมณีมากมายเท่าไหร่ก็ตาม แม้ว่าจะเป็นของปลอม แต่เธอก็ยังคงรับไว้เช่นกัน เมื่อคนในเผ่าเกลี้ยกล่อมเธอว่า อย่างน้อยก็อย่าสนองความโลภของคนฉ้อฉลพวกนั้น หญิงชราก็กล่าวว่า "ที่ทำเช่นนี้ เพราะฉันไม่สามารถปล่อยให้ของปลอมที่ด้อยค่า มาทำลายชื่อเสียงของเขาคนนั้นได้" ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว เธอไม่เคยปล่อยให้คนที่หลอกลวงเหล่านั้นลอยนวลไปจริง ๆ เมื่อเทียบกับเพื่อนที่ยอมตายอย่างกล้าหาญแล้ว ชีวิตที่เหลือของเธอดูจะยาวนานเกินไปเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น เธอจึงใช้เวลาที่เหลือรวบรวมทุกสิ่งที่เหล่าผู้กล้าเหล่านั้นทิ้งไว้ ชายหนุ่มตาสีแดงที่เธอรัก ได้กลับคืนสู่เปลวไฟอันศักดิ์สิทธิ์หลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นในแสงระเรื่อเท่านั้น แต่ในเวลานั้น ผู้กล้าที่เงียบขรึมกลับล้มลงท่ามกลางเปลวไฟของราชา และโลกใบใหม่ที่สะท้อนอยู่ในดวงตานั้น ก็เป็นสิ่งตอบแทนที่ดีที่สุดของเขาแล้ว ผู้กล้าฝาแฝดที่เคยเป็นพวกอึกทึกครึกโครมเสมอ เมื่อได้เห็นพี่น้องตายในเงื้อมมือของศัตรู ก็คร่ำครวญด้วยความโศกเศร้าจนเสียงแหบแห้ง "สุดท้าย Atawallpa ก็จากฉันไปก่อน... ใครจะคิดว่าคนที่อ่อนแอที่สุดอย่างฉัน จะอยู่รอดมาถึงวินาทีสุดท้าย" "นักปราชญ์ของชนเผ่ามักจะพูดเสมอว่า คนที่ประสบกับคลื่นลมมักจะเบื่อหน่ายกับพื้นที่ราบ ฉันเองก็เหมือนกัน" "ในยุคสมัยที่ไม่มีพวกเธอ มันช่างน่าเบื่อจริง ๆ" แต่ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะได้พบกับเพื่อนที่จากไปอีกครั้ง เมื่อลางสังหรณ์ที่รอคอยมานานมาถึง เธอได้คัดเครื่องประดับของจริงที่ทำโดยช่างฝีมือทั้งหมด ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้ว มันมีน้อยกว่าของปลอมมาก เธอหยิบสิ่งที่มีชื่อของเขาสลักอยู่ และเดินเข้าสู่ความมืดมิดโดยไม่หวนกลับมาอีก ตามตำนานเล่าว่า วันรุ่งขึ้น มีผู้คนมายืนอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งเธอวางมงกุฎเทอร์ควอยส์เอาไว้ พวกเขาสาบานว่าจะทำตามคำสั่งของเธอ ประวัติศาสตร์จะลืมชื่อของช่างฝีมือผู้ชำนาญที่เธอนำติดตัวไป
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15036_3_TH.txt- JSON Pointer
/
