ContentReadable 285313
ในอดีตเป็นหน้ากากที่มอบให้ผู้ที่เคยทำงานที่ของนครว่าการ Fontaine ที่ได้รับบาดเจ็บบริเวณใบหน้า
สามารถทดแทนใบหน้าที่เสียโฉม ถือเป็นสิ่งแสดงเกียรติยศและความอัปยศของทหารผ่านศึก
แม้จะปิดบังรอยแผลทั้งหมดไว้ได้ แต่บาดแผลในจิตใจกลับไม่ได้เลือนหายไป
"ถ้าฉันไม่ได้กลับมา ฝากคุณช่วยดูแลเด็กสองคนนั้นด้วยนะ"
เพื่อนที่เติบโต และเคยทำงานที่นครว่าการ Fontaine ด้วยกันพูดขึ้น
เดิมทีเพื่อนอยากจะพูดว่า ไม่ได้มาชวนไปต่อสู้เคียงข้างกันแล้ว
แต่ความสนิทสนมรู้ใจระหว่างเขาและเธอในตอนนี้ เหลือเพียงวันคืนแห่งความว่างเปล่าไปแล้ว
ราวกับว่าหากไม่พูดถึง ก็เท่ากับว่าเรื่องที่เมือง Poisson ไม่เคยเกิดขึ้น
คราวนี้ที่สถาบันน่าจะโดนน้ำท่วม ฉันกับผู้อำนวยการไม่อยู่ มันไม่ปลอดภัย
เลยอยากฝากพวกเด็ก ๆ ไว้กับคนที่ไว้ใจได้อย่างคุณและ Ingold
เมื่อเพื่อนมองสีหน้าภายใต้หน้ากากที่ไม่อาจสื่ออะไรได้ของเขาออก จึงอธิบายว่า
"ไว้ชนะกลับมา ค่อยเรียก Lasker กับ Ingold มาด้วยละกัน"
"คราวนี้ฉันจะเข้าครัวเอง! ให้พวกเธอได้เห็นถึงฝีมือของฉัน"
พอเห็นแววตาเคลือบแคลงของเขา เพื่อนจึงพูดเสริมด้วยความโมโหว่า:
"หลายปีมานี้ฉันอบขนมเป็นแล้วนะ! พวกเด็ก ๆ ก็ชอบมากด้วย!"
"งั้นไว้เจอกันนะ Guillotin... Emanuel ที่รักของฉัน"
"ขอให้ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนะ"
"หวังว่า Sponsian ของฉันจะยังไม่ถูกพวกเด็ก ๆ ป่วนจนพังเสียหายไปซะก่อนนะ..."
แม้จะไม่ชอบเด็ก... ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่อยากยุ่งกับใครมากกว่า
เพราะพอพบเจอผู้คน ก็จะนึกถึงภาพที่พวกเขาเลือดอาบทุกที
แต่ในเมื่อเป็นคำขอร้องจากเพื่อนเก่า งั้นจะช่วยดูแลพวกเขาให้ก็ได้
ไว้ Basil กลับมาเมื่อไหร่ ค่อยโยนเผือกร้อนให้เธอละกัน...
ในอดีตเป็นหน้ากากที่มอบให้ผู้ที่เคยทำงานที่ของนครว่าการ Fontaine ที่ได้รับบาดเจ็บบริเวณใบหน้า สามารถทดแทนใบหน้าที่เสียโฉม ถือเป็นสิ่งแสดงเกียรติยศและความอัปยศของทหารผ่านศึก แม้จะปิดบังรอยแผลทั้งหมดไว้ได้ แต่บาดแผลในจิตใจกลับไม่ได้เลือนหายไป "ถ้าฉันไม่ได้กลับมา ฝากคุณช่วยดูแลเด็กสองคนนั้นด้วยนะ" เพื่อนที่เติบโต และเคยทำงานที่นครว่าการ Fontaine ด้วยกันพูดขึ้น เดิมทีเพื่อนอยากจะพูดว่า ไม่ได้มาชวนไปต่อสู้เคียงข้างกันแล้ว แต่ความสนิทสนมรู้ใจระหว่างเขาและเธอในตอนนี้ เหลือเพียงวันคืนแห่งความว่างเปล่าไปแล้ว ราวกับว่าหากไม่พูดถึง ก็เท่ากับว่าเรื่องที่เมือง Poisson ไม่เคยเกิดขึ้น คราวนี้ที่สถาบันน่าจะโดนน้ำท่วม ฉันกับผู้อำนวยการไม่อยู่ มันไม่ปลอดภัย เลยอยากฝากพวกเด็ก ๆ ไว้กับคนที่ไว้ใจได้อย่างคุณและ Ingold เมื่อเพื่อนมองสีหน้าภายใต้หน้ากากที่ไม่อาจสื่ออะไรได้ของเขาออก จึงอธิบายว่า "ไว้ชนะกลับมา ค่อยเรียก Lasker กับ Ingold มาด้วยละกัน" "คราวนี้ฉันจะเข้าครัวเอง! ให้พวกเธอได้เห็นถึงฝีมือของฉัน" พอเห็นแววตาเคลือบแคลงของเขา เพื่อนจึงพูดเสริมด้วยความโมโหว่า: "หลายปีมานี้ฉันอบขนมเป็นแล้วนะ! พวกเด็ก ๆ ก็ชอบมากด้วย!" "งั้นไว้เจอกันนะ Guillotin... Emanuel ที่รักของฉัน" "ขอให้ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนะ" "หวังว่า Sponsian ของฉันจะยังไม่ถูกพวกเด็ก ๆ ป่วนจนพังเสียหายไปซะก่อนนะ..." แม้จะไม่ชอบเด็ก... ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่อยากยุ่งกับใครมากกว่า เพราะพอพบเจอผู้คน ก็จะนึกถึงภาพที่พวกเขาเลือดอาบทุกที แต่ในเมื่อเป็นคำขอร้องจากเพื่อนเก่า งั้นจะช่วยดูแลพวกเขาให้ก็ได้ ไว้ Basil กลับมาเมื่อไหร่ ค่อยโยนเผือกร้อนให้เธอละกัน...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15031_3_TH.txt- JSON Pointer
/
