ContentReadable 285305
"ชิ้นส่วนแห่งควาเรนาห์นี้ต้องฝากเจ้าแล้ว สหายรักของข้า และข้าหวังว่าเจ้าจะรักษามันด้วยชีวิตและจิตใจ"
"นางมาจากภูมิปัญญาของดอกไม้ และสายใยจากท้องฟ้า และครอบครองความบริสุทธิ์ของชีวิต"
"ควาเรนาห์คือจุดหนึ่งในใจกลางของดอกไม้ เป็นแสงเพียงจุดเดียวท่ามกลางหยาดอมฤตนับพัน"
"โปรดทะนุถนอมของขวัญของข้า จวบจนวันที่ห้วงทมิฬสีดำกลืนกินสรรพชีวิตทั้งปวง..."
นิทานอันไกลโพ้นเล่าสู่กันฟังท่ามกลางแมกไม้เขียวขจีและดอกไม้งาม ล้วนถูกจดจำโดยผลและเมล็ดพันธุ์
รอให้นายหญิงแห่งบุปผาร่วงโรยเหี่ยวเฉาเป็นผุยผง จวบจนจ้าวแห่งทะเลทรายถูกลวงหลอกชักนำให้หลงผิดด้วยเพ้อฝัน
จวบจนทรราชเผด็จการถูกกลบฝังอยู่ในเม็ดทรายที่แปรผันตลอดกาล ความทะเยอทะยานทั้งปวงก็ดับมอดลงในที่สุด
จวบจนกว่าสิ่งที่มาจากดินจะกลับคืนสู่ทรายสีเหลือง สิ่งที่มาจากสายลมจะหวนกลับคืนสู่ป่าฝน...
ราชินีแห่งแมกไม้เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของโลกอย่างเงียบ ๆ โดยคำนึงถึงคำสาบานที่ได้ให้ไว้กับผู้วายชนม์
"โปรดให้สัญญากับข้าว่าจะรักษาควาเรนาห์ดวงนี้ไว้ สหายของข้า สหายที่ข้ารักที่สุด"
"หลังจากที่พวกเราจากไปแล้ว มนุษย์ก็คงยังระหกระเหินดั่งทารกที่เพิ่งออกจากผ้าห่อตัวเป็นครั้งแรก"
"เปราะบางแต่แข็งแกร่งพอที่จะเอาพิชิตลมป่า เปลวไฟที่แผดเผา และความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง"
"แต่สิ่งที่ข้าเศร้าโศก หาใช่ภัยพิบัติที่สามารถคาดการณ์ได้ แต่เป็นความมืดมิดที่แสนโกลาหล..."
"มีเพียงความอาฆาตพยาบาทอันมืดมิดและการคุกคามของ 'ความตาย' เท่านั้นที่สามารถบดขยี้ดอกตูมได้"
เมื่อสรวงสวรรค์ในอดีตถูกทรายสีทองกลืนกินไปในที่สุด จ้าวแห่งแมกไม้จึงได้ปฏิบัติตามข้อตกลงเดิม:
ฟังเจตจำนงของควาเรนาห์ สร้างรูปร่างที่งดงามให้กับมัน และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นชีวิตที่งดงามหาที่เปรียบมิได้——
นั่นคือวิหคศักดิ์สิทธิ์ "ซีเมิร์ก" ที่มีลำตัวเสมือนรวบรวมสีสันของนกนับพัน และเสียงร้องประสานของเสียงนกและดอกไม้นับพัน...
ความฝันสุดท้ายของโอเอซิสถูกรวมอยู่ในร่างเดียว กลายเป็นทะเลดอกไม้ที่บริสุทธิ์สดใสไร้ที่สิ้นสุดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของวิหคศักดิ์สิทธิ์
"ชิ้นส่วนแห่งควาเรนาห์นี้ต้องฝากเจ้าแล้ว สหายรักของข้า และข้าหวังว่าเจ้าจะรักษามันด้วยชีวิตและจิตใจ" "นางมาจากภูมิปัญญาของดอกไม้ และสายใยจากท้องฟ้า และครอบครองความบริสุทธิ์ของชีวิต" "ควาเรนาห์คือจุดหนึ่งในใจกลางของดอกไม้ เป็นแสงเพียงจุดเดียวท่ามกลางหยาดอมฤตนับพัน" "โปรดทะนุถนอมของขวัญของข้า จวบจนวันที่ห้วงทมิฬสีดำกลืนกินสรรพชีวิตทั้งปวง..." นิทานอันไกลโพ้นเล่าสู่กันฟังท่ามกลางแมกไม้เขียวขจีและดอกไม้งาม ล้วนถูกจดจำโดยผลและเมล็ดพันธุ์ รอให้นายหญิงแห่งบุปผาร่วงโรยเหี่ยวเฉาเป็นผุยผง จวบจนจ้าวแห่งทะเลทรายถูกลวงหลอกชักนำให้หลงผิดด้วยเพ้อฝัน จวบจนทรราชเผด็จการถูกกลบฝังอยู่ในเม็ดทรายที่แปรผันตลอดกาล ความทะเยอทะยานทั้งปวงก็ดับมอดลงในที่สุด จวบจนกว่าสิ่งที่มาจากดินจะกลับคืนสู่ทรายสีเหลือง สิ่งที่มาจากสายลมจะหวนกลับคืนสู่ป่าฝน... ราชินีแห่งแมกไม้เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของโลกอย่างเงียบ ๆ โดยคำนึงถึงคำสาบานที่ได้ให้ไว้กับผู้วายชนม์ "โปรดให้สัญญากับข้าว่าจะรักษาควาเรนาห์ดวงนี้ไว้ สหายของข้า สหายที่ข้ารักที่สุด" "หลังจากที่พวกเราจากไปแล้ว มนุษย์ก็คงยังระหกระเหินดั่งทารกที่เพิ่งออกจากผ้าห่อตัวเป็นครั้งแรก" "เปราะบางแต่แข็งแกร่งพอที่จะเอาพิชิตลมป่า เปลวไฟที่แผดเผา และความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง" "แต่สิ่งที่ข้าเศร้าโศก หาใช่ภัยพิบัติที่สามารถคาดการณ์ได้ แต่เป็นความมืดมิดที่แสนโกลาหล..." "มีเพียงความอาฆาตพยาบาทอันมืดมิดและการคุกคามของ 'ความตาย' เท่านั้นที่สามารถบดขยี้ดอกตูมได้" เมื่อสรวงสวรรค์ในอดีตถูกทรายสีทองกลืนกินไปในที่สุด จ้าวแห่งแมกไม้จึงได้ปฏิบัติตามข้อตกลงเดิม: ฟังเจตจำนงของควาเรนาห์ สร้างรูปร่างที่งดงามให้กับมัน และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นชีวิตที่งดงามหาที่เปรียบมิได้—— นั่นคือวิหคศักดิ์สิทธิ์ "ซีเมิร์ก" ที่มีลำตัวเสมือนรวบรวมสีสันของนกนับพัน และเสียงร้องประสานของเสียงนกและดอกไม้นับพัน... ความฝันสุดท้ายของโอเอซิสถูกรวมอยู่ในร่างเดียว กลายเป็นทะเลดอกไม้ที่บริสุทธิ์สดใสไร้ที่สิ้นสุดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของวิหคศักดิ์สิทธิ์
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15030_5_TH.txt- JSON Pointer
/
