ContentReadable 201223
วินาทีที่สัมผัสกับแก่นไม้นี้ คุณรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง แต่กลับยากที่จะอธิบายว่าตัวเองกำลังรู้สึกไม่คุ้นเคยกับสสาร หรือสถานการณ์รูปแบบใดกันแน่ คุณดูคล้ายกับกำลังครุ่นคิด แต่กลับหยุดนิ่ง ข้อมูลบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวของคุณอย่างเงียบงัน และผุดขึ้นมาให้เห็นในรูปแบบที่อ่านได้ง่ายที่สุด เท่าที่พวกมันจะสามารถแสดงออกมาได้
คุณตระหนักได้ว่า: ข้อมูลเหล่านี้มาจากภายใน Irminsul ซึ่งเป็น "ความทรงจำ" ในรูปแบบข้อมูล แต่คุณกลับไม่ได้รู้สึกว้าวุ่นหรือตื่นเต้นไปกับมัน มันไหลผ่านเข้ามาในหัวของคุณราวกับสายน้ำ คุณมองดูมันอย่างเป็นกลางและสงบนิ่ง
...
ฉันควรจะเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ ฉันพูดกับ "ตัวเอง" "ตัวเอง" ในโลกของฉันมีสถานะที่ไม่มีความสำคัญใด ๆ มีตัวฉันอยู่มากเกินไป ไม่ว่าจะรับผิดชอบสถานการณ์ใดบนโลก ก็ดูเหมือนจะมีกำลังคนเพียงพอ
ตัวฉันในวัย 25 ปีปรายตามองฉัน ยิ้มเยาะแล้วเดินจากไป ฉันไม่อาจอธิบายได้ว่า "พวกเรา" ใช้กฎเกณฑ์ใดในการจัดเรียงหรือสร้างสถานะให้แก่กัน ระหว่างพวกเราไม่ได้มีสถานะที่แท้จริงอยู่ แต่เมื่อใดที่ใช้คำเรียกขานว่า "Doctor" แล้ว ก็จะสร้างระดับชั้นที่แตกต่างไปจากคนอื่น ๆ ในองค์กร
ฉันไปเข้าร่วมการประชุมลับครั้งนั้น Pierro ได้อธิบายข้อมูลเกี่ยวกับ "ภาพสะท้อนแห่งสวรรค์"
ภาพสะท้อนแห่งสวรรค์เป็นเนื้อหารองสำหรับฉัน ช่วงนี้กระดานวิจัยแน่นมาก ไม่จำเป็นต้องมีมันก็ได้ แต่ว่าด้านนอกของท้องฟ้าจะเป็นอะไรกันแน่นะ? ก็น่าขบคิดอยู่เหมือนกัน
ฉันจดบันทึกข้อมูลเอาไว้ ฉันบอกกับ Pierro ไปตามตรงว่า บางทีสักวันหนึ่งความลับพวกนี้อาจนำไปใช้แลกเปลี่ยน เป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากกว่าได้ Pierro หัวเราะออกมา ท่าทีไม่ชัดเจนนัก Pantalone เห็นด้วยกับหลักการประเมินมูลค่า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ส่วน Pulcinella ก็บ่นพึมพำสองสามคำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับข้อตกลงการรักษาความลับมากกว่า
ฉันไม่ได้มีเจตนาจะอธิบายอะไร สักวันหนึ่งจะต้องมีวันนั้นแน่
...
ในช่วงการทดลองยาใหม่ ยังขาดแคลนข้อมูลของสิ่งมีชีวิตอยู่มาก
ฉันคิดว่าการเปลี่ยนจุดประสงค์หลักของการทดลองเป็นสิ่งจำเป็น แม้จะต้องโน้มน้าวใจตัวเองเพื่อการนี้ก็ตาม
อายุขัยของมนุษย์นั้นสั้นเกินไป ร่างกายก็เปราะบางเกินไป ความเพ้อฝันเรื่องการเป็นอมตะถึงได้แพร่หลายขนาดนี้ ก็เพราะผู้คนถูกกักขังอยู่ในขีดจำกัด
...
กลับมาจาก Sumeru ได้สักพักแล้ว ฉันสูญเสียทรัพย์สินไปไม่น้อยในปฏิบัติการครั้งนั้น อย่างเช่น "ฉัน", "ฉัน" แล้วก็ "ฉัน" เป็นต้น... แต่การลดภาระลงอย่างเหมาะสมแบบนี้ ก็ทำให้ฉันอารมณ์ดีอยู่เหมือนกัน โนซิสทั้งสองที่นำกลับมาคงจะทำให้ท่าน Tsaritsa พอพระทัยได้
ฉันพบ Sandrone กับ Columbina ที่พระราชวัง Zapolyarny พวกเธอมักจะเดินมาด้วยกัน แต่ก็มักจะทิ้งระยะห่างกันประมาณก้าวสองก้าวเสมอ ในขณะที่ฉันเดินสวนผ่านพวกเธอไปนั้น Sandrone ก็แค่นเสียงเหอะออกมา
ฉันเข้าเฝ้าท่าน Tsaritsa เพื่อถวายถ้วยรางวัล ฉันรายงานต่อพระองค์ว่า: ฉันได้มอบความลับบางอย่าง เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนให้กับราชาแห่งต้นหญ้า ซึ่งนั่นเป็นรายจ่ายที่จำเป็น Pulcinella มักจะพูดถึงเรื่องความลับอยู่เสมอ แต่วันนี้เขากลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ Pantalone ยอมล้มเลิกการโต้แย้ง และอาสาทำตัวเป็นเพียงของประดับในที่ประชุม ส่วนผู้บริหารคนอื่นไม่ได้อยู่ที่โถง พวกเขาจะได้รับข่าวในไม่ช้า
แม้แต่ท่านหญิงน้อย Kusanali ก็ยังหวั่นไหวให้กับความลับจาก Pierro... เคยมีผู้มาเยือนสี่คนเดินทางมายัง Teyvat ซึ่งคนที่สามนั้น ได้ฝ่าฝืนกฎสูงสุดจนถูกลบออกไป และวิธีการนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่
ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือ ฉันแค่บอกหมายเลขออกไป ท่านหญิงน้อย Kusanali ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง การที่เธอครุ่นคิดนั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้มาเยือนลำดับที่สี่อย่างแน่นอน
...
เพื่อนของฉันคิดว่าความเห็นแก่ตัวของฉันไม่ได้จำกัดอยู่แค่คนอื่น แต่ยังรวมถึงตัวฉันเองด้วย ซึ่งมันเกินกว่านิยามทางโลกไปนานแล้ว จากนั้นเขาก็รู้ตัวว่าเผลอพูดผิดไป เดิมทีนิยามทางโลกก็ไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึงใน Fatui อยู่แล้ว
ห้องผ่าตัดเงียบสงบมาก ไม่มีชิ้นส่วนอื่นมารบกวน ฉันเพลิดเพลินกับความสบายใจนี้ และรำลึกถึงตัวฉันเองตามสมควร
การแยกส่วนวิญญาณไม่ใช่เรื่องที่ยากที่สุด เป้าหมายต่อไปที่ต้องทำให้ได้ก็คือ: จะถ่ายโอนวิญญาณของตัวเองไปยังสถานที่เป้าหมายได้อย่างไร
พิชิตโลกของคนเป็นก่อน แล้วค่อยไปยังโลกหลังความตาย
คาดว่าจะเริ่มจากการทดลองในสัตว์ วิญญาณของผู้อื่นก็สามารถนำมาใช้ในการทดลองถ่ายโอนได้เช่นกัน
...
การทดลองวิญญาณช่วงที่ 2 สิ้นสุดแล้ว ความสูญเสียต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้ เห็นได้ชัดว่าช่องทางการถ่ายโอนสำคัญกว่าปริมาณโดยรวม
การแปลงเป็นข้อมูล... เป็นวิธีที่ดี
...
ฉันสัมผัสได้ถึงภาพที่แสนมหัศจรรย์บางอย่าง: วิญญาณครึ่งหนึ่งเข้าสู่กระแสพลังผ่านความตาย ในขณะที่วิญญาณอีกครึ่งหนึ่งถูกมนุษย์ฝังลงในกระแสพลัง ในรูปแบบของข้อมูลที่สร้างขึ้น จากนั้นจึงไหลเวียนไปตามเส้นทาง เพื่อหลอมรวมเข้ากับข้อมูลในอดีต ด้วยวิธีนี้ ฉันจึงสามารถบันทึกความทรงจำเอาไว้ได้
ถือซะว่าเป็นความประมาทชั่วครั้งชั่วคราวของความตายก็แล้วกัน
สิ่งที่เป็นนิรันดร์ยิ่งกว่าชีวิตอมตะ?
หึหึ... แน่นอนว่ามันย่อมเป็นบันทึกที่เป็นอมตะได้อยู่แล้ว
...
คุณได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมา มันดังราวกับเสียงฟ้าร้อง และกระชากจิตสำนึกของคุณ ที่เกือบจะถูกความทรงจำเหล่านั้นฝังกลบให้ตื่นขึ้นมา คุณรีบปล่อยมือจากแก่นไม้แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเอง ทีแรกนึกว่ามีเหงื่อออกบนใบหน้า แต่นั่นกลับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
คุณพยายามอธิบายความรู้สึกที่คลุมเครือนี้ แต่น่าเสียดายที่มันยากเหลือเกิน ศีลธรรมและเป้าหมาย ความหวังดีและความมุ่งร้าย... สิ่งดีงามที่อยู่ภายในใจของคุณ กำลังต่อต้านการรับรู้ทั้งหมดในความทรงจำที่ไม่ใช่ของคุณ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะหลายสิบวินาที หรือหลายนาที ในที่สุดคุณก็ตั้งสติได้ และเก็บสิ่งผิดปกตินี้ลงในกระเป๋า
คุณตระหนักได้ว่า: ข้อมูลเหล่านี้มาจากภายใน Irminsul ซึ่งเป็น "ความทรงจำ" ในรูปแบบข้อมูล แต่คุณกลับไม่ได้รู้สึกว้าวุ่นหรือตื่นเต้นไปกับมัน มันไหลผ่านเข้ามาในหัวของคุณราวกับสายน้ำ คุณมองดูมันอย่างเป็นกลางและสงบนิ่ง
...
ฉันควรจะเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ ฉันพูดกับ "ตัวเอง" "ตัวเอง" ในโลกของฉันมีสถานะที่ไม่มีความสำคัญใด ๆ มีตัวฉันอยู่มากเกินไป ไม่ว่าจะรับผิดชอบสถานการณ์ใดบนโลก ก็ดูเหมือนจะมีกำลังคนเพียงพอ
ตัวฉันในวัย 25 ปีปรายตามองฉัน ยิ้มเยาะแล้วเดินจากไป ฉันไม่อาจอธิบายได้ว่า "พวกเรา" ใช้กฎเกณฑ์ใดในการจัดเรียงหรือสร้างสถานะให้แก่กัน ระหว่างพวกเราไม่ได้มีสถานะที่แท้จริงอยู่ แต่เมื่อใดที่ใช้คำเรียกขานว่า "Doctor" แล้ว ก็จะสร้างระดับชั้นที่แตกต่างไปจากคนอื่น ๆ ในองค์กร
ฉันไปเข้าร่วมการประชุมลับครั้งนั้น Pierro ได้อธิบายข้อมูลเกี่ยวกับ "ภาพสะท้อนแห่งสวรรค์"
ภาพสะท้อนแห่งสวรรค์เป็นเนื้อหารองสำหรับฉัน ช่วงนี้กระดานวิจัยแน่นมาก ไม่จำเป็นต้องมีมันก็ได้ แต่ว่าด้านนอกของท้องฟ้าจะเป็นอะไรกันแน่นะ? ก็น่าขบคิดอยู่เหมือนกัน
ฉันจดบันทึกข้อมูลเอาไว้ ฉันบอกกับ Pierro ไปตามตรงว่า บางทีสักวันหนึ่งความลับพวกนี้อาจนำไปใช้แลกเปลี่ยน เป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากกว่าได้ Pierro หัวเราะออกมา ท่าทีไม่ชัดเจนนัก Pantalone เห็นด้วยกับหลักการประเมินมูลค่า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ส่วน Pulcinella ก็บ่นพึมพำสองสามคำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับข้อตกลงการรักษาความลับมากกว่า
ฉันไม่ได้มีเจตนาจะอธิบายอะไร สักวันหนึ่งจะต้องมีวันนั้นแน่
...
ในช่วงการทดลองยาใหม่ ยังขาดแคลนข้อมูลของสิ่งมีชีวิตอยู่มาก
ฉันคิดว่าการเปลี่ยนจุดประสงค์หลักของการทดลองเป็นสิ่งจำเป็น แม้จะต้องโน้มน้าวใจตัวเองเพื่อการนี้ก็ตาม
อายุขัยของมนุษย์นั้นสั้นเกินไป ร่างกายก็เปราะบางเกินไป ความเพ้อฝันเรื่องการเป็นอมตะถึงได้แพร่หลายขนาดนี้ ก็เพราะผู้คนถูกกักขังอยู่ในขีดจำกัด
...
กลับมาจาก Sumeru ได้สักพักแล้ว ฉันสูญเสียทรัพย์สินไปไม่น้อยในปฏิบัติการครั้งนั้น อย่างเช่น "ฉัน", "ฉัน" แล้วก็ "ฉัน" เป็นต้น... แต่การลดภาระลงอย่างเหมาะสมแบบนี้ ก็ทำให้ฉันอารมณ์ดีอยู่เหมือนกัน โนซิสทั้งสองที่นำกลับมาคงจะทำให้ท่าน Tsaritsa พอพระทัยได้
ฉันพบ Sandrone กับ Columbina ที่พระราชวัง Zapolyarny พวกเธอมักจะเดินมาด้วยกัน แต่ก็มักจะทิ้งระยะห่างกันประมาณก้าวสองก้าวเสมอ ในขณะที่ฉันเดินสวนผ่านพวกเธอไปนั้น Sandrone ก็แค่นเสียงเหอะออกมา
ฉันเข้าเฝ้าท่าน Tsaritsa เพื่อถวายถ้วยรางวัล ฉันรายงานต่อพระองค์ว่า: ฉันได้มอบความลับบางอย่าง เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนให้กับราชาแห่งต้นหญ้า ซึ่งนั่นเป็นรายจ่ายที่จำเป็น Pulcinella มักจะพูดถึงเรื่องความลับอยู่เสมอ แต่วันนี้เขากลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ Pantalone ยอมล้มเลิกการโต้แย้ง และอาสาทำตัวเป็นเพียงของประดับในที่ประชุม ส่วนผู้บริหารคนอื่นไม่ได้อยู่ที่โถง พวกเขาจะได้รับข่าวในไม่ช้า
แม้แต่ท่านหญิงน้อย Kusanali ก็ยังหวั่นไหวให้กับความลับจาก Pierro... เคยมีผู้มาเยือนสี่คนเดินทางมายัง Teyvat ซึ่งคนที่สามนั้น ได้ฝ่าฝืนกฎสูงสุดจนถูกลบออกไป และวิธีการนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่
ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือ ฉันแค่บอกหมายเลขออกไป ท่านหญิงน้อย Kusanali ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง การที่เธอครุ่นคิดนั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้มาเยือนลำดับที่สี่อย่างแน่นอน
...
เพื่อนของฉันคิดว่าความเห็นแก่ตัวของฉันไม่ได้จำกัดอยู่แค่คนอื่น แต่ยังรวมถึงตัวฉันเองด้วย ซึ่งมันเกินกว่านิยามทางโลกไปนานแล้ว จากนั้นเขาก็รู้ตัวว่าเผลอพูดผิดไป เดิมทีนิยามทางโลกก็ไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึงใน Fatui อยู่แล้ว
ห้องผ่าตัดเงียบสงบมาก ไม่มีชิ้นส่วนอื่นมารบกวน ฉันเพลิดเพลินกับความสบายใจนี้ และรำลึกถึงตัวฉันเองตามสมควร
การแยกส่วนวิญญาณไม่ใช่เรื่องที่ยากที่สุด เป้าหมายต่อไปที่ต้องทำให้ได้ก็คือ: จะถ่ายโอนวิญญาณของตัวเองไปยังสถานที่เป้าหมายได้อย่างไร
พิชิตโลกของคนเป็นก่อน แล้วค่อยไปยังโลกหลังความตาย
คาดว่าจะเริ่มจากการทดลองในสัตว์ วิญญาณของผู้อื่นก็สามารถนำมาใช้ในการทดลองถ่ายโอนได้เช่นกัน
...
การทดลองวิญญาณช่วงที่ 2 สิ้นสุดแล้ว ความสูญเสียต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้ เห็นได้ชัดว่าช่องทางการถ่ายโอนสำคัญกว่าปริมาณโดยรวม
การแปลงเป็นข้อมูล... เป็นวิธีที่ดี
...
ฉันสัมผัสได้ถึงภาพที่แสนมหัศจรรย์บางอย่าง: วิญญาณครึ่งหนึ่งเข้าสู่กระแสพลังผ่านความตาย ในขณะที่วิญญาณอีกครึ่งหนึ่งถูกมนุษย์ฝังลงในกระแสพลัง ในรูปแบบของข้อมูลที่สร้างขึ้น จากนั้นจึงไหลเวียนไปตามเส้นทาง เพื่อหลอมรวมเข้ากับข้อมูลในอดีต ด้วยวิธีนี้ ฉันจึงสามารถบันทึกความทรงจำเอาไว้ได้
ถือซะว่าเป็นความประมาทชั่วครั้งชั่วคราวของความตายก็แล้วกัน
สิ่งที่เป็นนิรันดร์ยิ่งกว่าชีวิตอมตะ?
หึหึ... แน่นอนว่ามันย่อมเป็นบันทึกที่เป็นอมตะได้อยู่แล้ว
...
คุณได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมา มันดังราวกับเสียงฟ้าร้อง และกระชากจิตสำนึกของคุณ ที่เกือบจะถูกความทรงจำเหล่านั้นฝังกลบให้ตื่นขึ้นมา คุณรีบปล่อยมือจากแก่นไม้แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเอง ทีแรกนึกว่ามีเหงื่อออกบนใบหน้า แต่นั่นกลับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
คุณพยายามอธิบายความรู้สึกที่คลุมเครือนี้ แต่น่าเสียดายที่มันยากเหลือเกิน ศีลธรรมและเป้าหมาย ความหวังดีและความมุ่งร้าย... สิ่งดีงามที่อยู่ภายในใจของคุณ กำลังต่อต้านการรับรู้ทั้งหมดในความทรงจำที่ไม่ใช่ของคุณ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะหลายสิบวินาที หรือหลายนาที ในที่สุดคุณก็ตั้งสติได้ และเก็บสิ่งผิดปกตินี้ลงในกระเป๋า
<I>วินาทีที่สัมผัสกับแก่นไม้นี้ คุณรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง แต่กลับยากที่จะอธิบายว่าตัวเองกำลังรู้สึกไม่คุ้นเคยกับสสาร หรือสถานการณ์รูปแบบใดกันแน่ คุณดูคล้ายกับกำลังครุ่นคิด แต่กลับหยุดนิ่ง ข้อมูลบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวของคุณอย่างเงียบงัน และผุดขึ้นมาให้เห็นในรูปแบบที่อ่านได้ง่ายที่สุด เท่าที่พวกมันจะสามารถแสดงออกมาได้ คุณตระหนักได้ว่า: ข้อมูลเหล่านี้มาจากภายใน Irminsul ซึ่งเป็น "ความทรงจำ" ในรูปแบบข้อมูล แต่คุณกลับไม่ได้รู้สึกว้าวุ่นหรือตื่นเต้นไปกับมัน มันไหลผ่านเข้ามาในหัวของคุณราวกับสายน้ำ คุณมองดูมันอย่างเป็นกลางและสงบนิ่ง</I> ... ฉันควรจะเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ ฉันพูดกับ "ตัวเอง" "ตัวเอง" ในโลกของฉันมีสถานะที่ไม่มีความสำคัญใด ๆ มีตัวฉันอยู่มากเกินไป ไม่ว่าจะรับผิดชอบสถานการณ์ใดบนโลก ก็ดูเหมือนจะมีกำลังคนเพียงพอ ตัวฉันในวัย 25 ปีปรายตามองฉัน ยิ้มเยาะแล้วเดินจากไป ฉันไม่อาจอธิบายได้ว่า "พวกเรา" ใช้กฎเกณฑ์ใดในการจัดเรียงหรือสร้างสถานะให้แก่กัน ระหว่างพวกเราไม่ได้มีสถานะที่แท้จริงอยู่ แต่เมื่อใดที่ใช้คำเรียกขานว่า "Doctor" แล้ว ก็จะสร้างระดับชั้นที่แตกต่างไปจากคนอื่น ๆ ในองค์กร ฉันไปเข้าร่วมการประชุมลับครั้งนั้น Pierro ได้อธิบายข้อมูลเกี่ยวกับ "ภาพสะท้อนแห่งสวรรค์" ภาพสะท้อนแห่งสวรรค์เป็นเนื้อหารองสำหรับฉัน ช่วงนี้กระดานวิจัยแน่นมาก ไม่จำเป็นต้องมีมันก็ได้ แต่ว่าด้านนอกของท้องฟ้าจะเป็นอะไรกันแน่นะ? ก็น่าขบคิดอยู่เหมือนกัน ฉันจดบันทึกข้อมูลเอาไว้ ฉันบอกกับ Pierro ไปตามตรงว่า บางทีสักวันหนึ่งความลับพวกนี้อาจนำไปใช้แลกเปลี่ยน เป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากกว่าได้ Pierro หัวเราะออกมา ท่าทีไม่ชัดเจนนัก Pantalone เห็นด้วยกับหลักการประเมินมูลค่า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ส่วน Pulcinella ก็บ่นพึมพำสองสามคำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับข้อตกลงการรักษาความลับมากกว่า ฉันไม่ได้มีเจตนาจะอธิบายอะไร สักวันหนึ่งจะต้องมีวันนั้นแน่ ... ในช่วงการทดลองยาใหม่ ยังขาดแคลนข้อมูลของสิ่งมีชีวิตอยู่มาก ฉันคิดว่าการเปลี่ยนจุดประสงค์หลักของการทดลองเป็นสิ่งจำเป็น แม้จะต้องโน้มน้าวใจตัวเองเพื่อการนี้ก็ตาม อายุขัยของมนุษย์นั้นสั้นเกินไป ร่างกายก็เปราะบางเกินไป ความเพ้อฝันเรื่องการเป็นอมตะถึงได้แพร่หลายขนาดนี้ ก็เพราะผู้คนถูกกักขังอยู่ในขีดจำกัด ... กลับมาจาก Sumeru ได้สักพักแล้ว ฉันสูญเสียทรัพย์สินไปไม่น้อยในปฏิบัติการครั้งนั้น อย่างเช่น "ฉัน", "ฉัน" แล้วก็ "ฉัน" เป็นต้น... แต่การลดภาระลงอย่างเหมาะสมแบบนี้ ก็ทำให้ฉันอารมณ์ดีอยู่เหมือนกัน โนซิสทั้งสองที่นำกลับมาคงจะทำให้ท่าน Tsaritsa พอพระทัยได้ ฉันพบ Sandrone กับ Columbina ที่พระราชวัง Zapolyarny พวกเธอมักจะเดินมาด้วยกัน แต่ก็มักจะทิ้งระยะห่างกันประมาณก้าวสองก้าวเสมอ ในขณะที่ฉันเดินสวนผ่านพวกเธอไปนั้น Sandrone ก็แค่นเสียงเหอะออกมา ฉันเข้าเฝ้าท่าน Tsaritsa เพื่อถวายถ้วยรางวัล ฉันรายงานต่อพระองค์ว่า: ฉันได้มอบความลับบางอย่าง เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนให้กับราชาแห่งต้นหญ้า ซึ่งนั่นเป็นรายจ่ายที่จำเป็น Pulcinella มักจะพูดถึงเรื่องความลับอยู่เสมอ แต่วันนี้เขากลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ Pantalone ยอมล้มเลิกการโต้แย้ง และอาสาทำตัวเป็นเพียงของประดับในที่ประชุม ส่วนผู้บริหารคนอื่นไม่ได้อยู่ที่โถง พวกเขาจะได้รับข่าวในไม่ช้า แม้แต่ท่านหญิงน้อย Kusanali ก็ยังหวั่นไหวให้กับความลับจาก Pierro... เคยมีผู้มาเยือนสี่คนเดินทางมายัง Teyvat ซึ่งคนที่สามนั้น ได้ฝ่าฝืนกฎสูงสุดจนถูกลบออกไป และวิธีการนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่ ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือ ฉันแค่บอกหมายเลขออกไป ท่านหญิงน้อย Kusanali ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง การที่เธอครุ่นคิดนั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้มาเยือนลำดับที่สี่อย่างแน่นอน ... เพื่อนของฉันคิดว่าความเห็นแก่ตัวของฉันไม่ได้จำกัดอยู่แค่คนอื่น แต่ยังรวมถึงตัวฉันเองด้วย ซึ่งมันเกินกว่านิยามทางโลกไปนานแล้ว จากนั้นเขาก็รู้ตัวว่าเผลอพูดผิดไป เดิมทีนิยามทางโลกก็ไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึงใน Fatui อยู่แล้ว ห้องผ่าตัดเงียบสงบมาก ไม่มีชิ้นส่วนอื่นมารบกวน ฉันเพลิดเพลินกับความสบายใจนี้ และรำลึกถึงตัวฉันเองตามสมควร การแยกส่วนวิญญาณไม่ใช่เรื่องที่ยากที่สุด เป้าหมายต่อไปที่ต้องทำให้ได้ก็คือ: จะถ่ายโอนวิญญาณของตัวเองไปยังสถานที่เป้าหมายได้อย่างไร พิชิตโลกของคนเป็นก่อน แล้วค่อยไปยังโลกหลังความตาย คาดว่าจะเริ่มจากการทดลองในสัตว์ วิญญาณของผู้อื่นก็สามารถนำมาใช้ในการทดลองถ่ายโอนได้เช่นกัน ... การทดลองวิญญาณช่วงที่ 2 สิ้นสุดแล้ว ความสูญเสียต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้ เห็นได้ชัดว่าช่องทางการถ่ายโอนสำคัญกว่าปริมาณโดยรวม การแปลงเป็นข้อมูล... เป็นวิธีที่ดี ... ฉันสัมผัสได้ถึงภาพที่แสนมหัศจรรย์บางอย่าง: วิญญาณครึ่งหนึ่งเข้าสู่กระแสพลังผ่านความตาย ในขณะที่วิญญาณอีกครึ่งหนึ่งถูกมนุษย์ฝังลงในกระแสพลัง ในรูปแบบของข้อมูลที่สร้างขึ้น จากนั้นจึงไหลเวียนไปตามเส้นทาง เพื่อหลอมรวมเข้ากับข้อมูลในอดีต ด้วยวิธีนี้ ฉันจึงสามารถบันทึกความทรงจำเอาไว้ได้ ถือซะว่าเป็นความประมาทชั่วครั้งชั่วคราวของความตายก็แล้วกัน สิ่งที่เป็นนิรันดร์ยิ่งกว่าชีวิตอมตะ? หึหึ... แน่นอนว่ามันย่อมเป็นบันทึกที่เป็นอมตะได้อยู่แล้ว ... <I>คุณได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมา มันดังราวกับเสียงฟ้าร้อง และกระชากจิตสำนึกของคุณ ที่เกือบจะถูกความทรงจำเหล่านั้นฝังกลบให้ตื่นขึ้นมา คุณรีบปล่อยมือจากแก่นไม้แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเอง ทีแรกนึกว่ามีเหงื่อออกบนใบหน้า แต่นั่นกลับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น คุณพยายามอธิบายความรู้สึกที่คลุมเครือนี้ แต่น่าเสียดายที่มันยากเหลือเกิน ศีลธรรมและเป้าหมาย ความหวังดีและความมุ่งร้าย... สิ่งดีงามที่อยู่ภายในใจของคุณ กำลังต่อต้านการรับรู้ทั้งหมดในความทรงจำที่ไม่ใช่ของคุณ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะหลายสิบวินาที หรือหลายนาที ในที่สุดคุณก็ตั้งสติได้ และเก็บสิ่งผิดปกตินี้ลงในกระเป๋า</I>
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1223_TH.txt- JSON Pointer
/
