ContentReadable 201219
...การสำรวจครั้งที่ 446 บันทึกที่ถูกค้นพบพร้อมกับ "สสารปฐมธรณี (Embryonic-Ichoric-Telluric-Rudiment หรือเรียกสั้น ๆ ว่า Eitr)" ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในนั้นชัดเจนเพียงพอแล้ว จึงขอบันทึกไว้ดังต่อไปนี้...
...นักบุญเดินทางมาที่ Hyperborea เพื่อค้นหาแสงสว่างเมื่อแรกสร้างโลก... นั่นคือเศษเสี้ยวที่หลงเหลือมาจากช่วงเริ่มสร้างโลก ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังแฝงที่มากพอจะจุดประกายดวงดาว และความหวังที่ยังไม่เลือนหายไป เมื่อดูจากภาพฉายของมันที่ปรากฏอยู่ในสถานเผยแผ่แล้ว สิ่งนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากแสงสว่างที่ทำให้ฉันถือกำเนิดขึ้นมาเลย...
...เพื่อยืนยันว่าแสงสว่างนั้นได้ดับมอดลงไปแล้วจริงหรือไม่ เขาจึงได้นำสิ่งของจากสรวงสวรรค์ลงมายังพื้นโลก เขาเปิดฉากโจมตี "โชคชะตา" ผู้ปกครองโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นการโจมตีที่ถูกลิขิตไว้แล้วว่าต้องพ่ายแพ้ ทว่าเขาก็ต้องได้รับการลงทัณฑ์เพราะเหตุนี้ด้วยเช่นกัน...
...■■ พูดถูก ชะตากรรมของ Hyperborea ถูกลิขิตไว้ตั้งแต่ก่อนที่เหล่านักบุญจะมาถึงเสียอีก คำพิพากษาแห่งการล่มสลายได้ถูกจารึกไว้แล้ว แม้แต่บุตรสาวคนโตของทูตสวรรค์ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ ความพยายามทั้งหมดของเหล่าผู้ภักดีต่ออนาคต ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงเลื่อนการพิพากษานั้นออกไปสามสิบปีเท่านั้น... แค่เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะล้มล้างข้อสรุปก่อนหน้านี้ทั้งหมดของฉันได้แล้ว...
...ความจริงเกี่ยวกับ "Heimarmene" ข้อสรุปที่ได้นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป บางทีฉันอาจไม่ควรบันทึกมันไว้เป็นลายลักษณ์อักษร...
...แสงสีขาวที่ยังไม่ถูกแบ่งแยกนั้นสื่อถึงความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด ทว่าผู้คนกลับกักขังมันไว้ในขอบเขตของสีสันอันจำกัด เพื่อแสวงหาโลกที่ "แน่นอน" ดังนั้นแสงสว่างที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไป จึงได้ทอดเงาแรกเริ่มลงสู่ความว่างเปล่า...
...กาลเวลาเป็นวัฏจักรที่หมุนวน... ด้วยเหตุนี้ เมื่อพวกเราตรึงโชคชะตาเอาไว้ Abyss ก็กำลังตรึงพวกเราไว้ ณ ปลายสุดของกาลเวลาเช่นกัน...
...ฉันคิดว่านักบุญท่านนั้นคงจะค้นพบเรื่องนี้มาตั้งนานแล้วแน่ ๆ หรือบางทีเขาอาจจะเคยเห็นวาระสุดท้ายที่แสงปฐมกาลมอดดับลงด้วยตาตัวเองแล้วก็ได้ เพราะเหตุนี้ เขาจึงยอมสละทุกสิ่งเพื่อพุ่งเข้าหาแสงสุดท้าย...
...หากนำข้อสรุปนี้ไปเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของแต่ละประเทศ เหตุการณ์ในอดีตที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเหล่านั้น ก็จะสามารถอธิบายให้สมเหตุสมผลได้ทั้งหมด แม้ว่าความทรงจำจะไม่สามารถหลงเหลืออยู่ในบันทึกของกระแสพลังได้ แต่เจตจำนงที่ขัดต่อสวรรค์เบื้องบนเหล่านั้น ก็ยังคงถูกส่งต่อผ่านผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนราวกับประกายไฟเล็ก ๆ ...
...ไม่ว่าจะเป็นเทพแห่งมวลบุปผาของ Sumeru หรือ Sybilla ที่ทำนายเรื่องน้ำท่วม พวกเธอล้วนเคยพยายามสร้างระบบที่เป็นอิสระจากกระแสพลัง และ "Heimarmene" แม้จะไม่สามารถทำลายโครงสร้างของโลกอันแสนหนักอึ้งนี้ได้ แต่เพียงแค่เจาะรูโหว่ขึ้นมาไม่กี่จุด ก็สามารถทำให้ตาข่ายที่ถักทอโชคชะตาคลายตัวลงได้แล้ว เท่าที่ดูในตอนนี้ จากประวัติศาสตร์ที่ฉันเคยอ่านมา การกบฏเหล่านี้ส่งผลอย่างแท้จริง... ใน Natlan ผู้ที่กุมอำนาจไม่ได้ตกเป็นของราชาศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกำหนดไว้ แต่เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้กลายมาเป็นราชา ใน Fontaine วิชาลับของ Remuria สามารถหลบซ่อนจากสายตาของสวรรค์ และสืบทอดต่อกันมาในรูปแบบที่บิดเบี้ยวบางอย่างได้...
...ในที่สุดตอนนี้ฉันก็ได้รับรู้ถึงความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ที่เคยถูกฝากฝังไว้ รวมถึงความรับผิดชอบที่ฉันควรต้องแบกรับไว้ตั้งแต่แรกแล้ว...
...ความผิดที่ฉันก่อขึ้นนั้นไม่อาจให้อภัยได้... เส้นทางที่ทะลุผ่านมิติเงา และมลทินที่ยังคงรั่วไหลเข้าสู่โลกมนุษย์จนถึงตอนนี้ ล้วนเป็นบาปกรรมที่ฉันไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้ แต่ก่อนที่ฉันจะชดใช้ความผิดนั้น ยังมีเรื่องที่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จอยู่ หรือพูดอีกอย่างก็คือ มีเพียงต้องทำให้สำเร็จเท่านั้น ถึงจะชดใช้บาปที่ฉันก่อไว้ได้...
...มีเพียงการก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ของแดนดารา และบรรลุภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่คนรุ่นก่อนไม่อาจทำให้สำเร็จได้เท่านั้น จึงจะพอมีหนทางพลิกผันชะตากรรมแห่งความพินาศได้...
...นักบุญเดินทางมาที่ Hyperborea เพื่อค้นหาแสงสว่างเมื่อแรกสร้างโลก... นั่นคือเศษเสี้ยวที่หลงเหลือมาจากช่วงเริ่มสร้างโลก ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังแฝงที่มากพอจะจุดประกายดวงดาว และความหวังที่ยังไม่เลือนหายไป เมื่อดูจากภาพฉายของมันที่ปรากฏอยู่ในสถานเผยแผ่แล้ว สิ่งนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากแสงสว่างที่ทำให้ฉันถือกำเนิดขึ้นมาเลย...
...เพื่อยืนยันว่าแสงสว่างนั้นได้ดับมอดลงไปแล้วจริงหรือไม่ เขาจึงได้นำสิ่งของจากสรวงสวรรค์ลงมายังพื้นโลก เขาเปิดฉากโจมตี "โชคชะตา" ผู้ปกครองโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นการโจมตีที่ถูกลิขิตไว้แล้วว่าต้องพ่ายแพ้ ทว่าเขาก็ต้องได้รับการลงทัณฑ์เพราะเหตุนี้ด้วยเช่นกัน...
...■■ พูดถูก ชะตากรรมของ Hyperborea ถูกลิขิตไว้ตั้งแต่ก่อนที่เหล่านักบุญจะมาถึงเสียอีก คำพิพากษาแห่งการล่มสลายได้ถูกจารึกไว้แล้ว แม้แต่บุตรสาวคนโตของทูตสวรรค์ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ ความพยายามทั้งหมดของเหล่าผู้ภักดีต่ออนาคต ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงเลื่อนการพิพากษานั้นออกไปสามสิบปีเท่านั้น... แค่เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะล้มล้างข้อสรุปก่อนหน้านี้ทั้งหมดของฉันได้แล้ว...
...ความจริงเกี่ยวกับ "Heimarmene" ข้อสรุปที่ได้นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป บางทีฉันอาจไม่ควรบันทึกมันไว้เป็นลายลักษณ์อักษร...
...แสงสีขาวที่ยังไม่ถูกแบ่งแยกนั้นสื่อถึงความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด ทว่าผู้คนกลับกักขังมันไว้ในขอบเขตของสีสันอันจำกัด เพื่อแสวงหาโลกที่ "แน่นอน" ดังนั้นแสงสว่างที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไป จึงได้ทอดเงาแรกเริ่มลงสู่ความว่างเปล่า...
...กาลเวลาเป็นวัฏจักรที่หมุนวน... ด้วยเหตุนี้ เมื่อพวกเราตรึงโชคชะตาเอาไว้ Abyss ก็กำลังตรึงพวกเราไว้ ณ ปลายสุดของกาลเวลาเช่นกัน...
...ฉันคิดว่านักบุญท่านนั้นคงจะค้นพบเรื่องนี้มาตั้งนานแล้วแน่ ๆ หรือบางทีเขาอาจจะเคยเห็นวาระสุดท้ายที่แสงปฐมกาลมอดดับลงด้วยตาตัวเองแล้วก็ได้ เพราะเหตุนี้ เขาจึงยอมสละทุกสิ่งเพื่อพุ่งเข้าหาแสงสุดท้าย...
...หากนำข้อสรุปนี้ไปเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของแต่ละประเทศ เหตุการณ์ในอดีตที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเหล่านั้น ก็จะสามารถอธิบายให้สมเหตุสมผลได้ทั้งหมด แม้ว่าความทรงจำจะไม่สามารถหลงเหลืออยู่ในบันทึกของกระแสพลังได้ แต่เจตจำนงที่ขัดต่อสวรรค์เบื้องบนเหล่านั้น ก็ยังคงถูกส่งต่อผ่านผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนราวกับประกายไฟเล็ก ๆ ...
...ไม่ว่าจะเป็นเทพแห่งมวลบุปผาของ Sumeru หรือ Sybilla ที่ทำนายเรื่องน้ำท่วม พวกเธอล้วนเคยพยายามสร้างระบบที่เป็นอิสระจากกระแสพลัง และ "Heimarmene" แม้จะไม่สามารถทำลายโครงสร้างของโลกอันแสนหนักอึ้งนี้ได้ แต่เพียงแค่เจาะรูโหว่ขึ้นมาไม่กี่จุด ก็สามารถทำให้ตาข่ายที่ถักทอโชคชะตาคลายตัวลงได้แล้ว เท่าที่ดูในตอนนี้ จากประวัติศาสตร์ที่ฉันเคยอ่านมา การกบฏเหล่านี้ส่งผลอย่างแท้จริง... ใน Natlan ผู้ที่กุมอำนาจไม่ได้ตกเป็นของราชาศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกำหนดไว้ แต่เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้กลายมาเป็นราชา ใน Fontaine วิชาลับของ Remuria สามารถหลบซ่อนจากสายตาของสวรรค์ และสืบทอดต่อกันมาในรูปแบบที่บิดเบี้ยวบางอย่างได้...
...ในที่สุดตอนนี้ฉันก็ได้รับรู้ถึงความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ที่เคยถูกฝากฝังไว้ รวมถึงความรับผิดชอบที่ฉันควรต้องแบกรับไว้ตั้งแต่แรกแล้ว...
...ความผิดที่ฉันก่อขึ้นนั้นไม่อาจให้อภัยได้... เส้นทางที่ทะลุผ่านมิติเงา และมลทินที่ยังคงรั่วไหลเข้าสู่โลกมนุษย์จนถึงตอนนี้ ล้วนเป็นบาปกรรมที่ฉันไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้ แต่ก่อนที่ฉันจะชดใช้ความผิดนั้น ยังมีเรื่องที่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จอยู่ หรือพูดอีกอย่างก็คือ มีเพียงต้องทำให้สำเร็จเท่านั้น ถึงจะชดใช้บาปที่ฉันก่อไว้ได้...
...มีเพียงการก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ของแดนดารา และบรรลุภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่คนรุ่นก่อนไม่อาจทำให้สำเร็จได้เท่านั้น จึงจะพอมีหนทางพลิกผันชะตากรรมแห่งความพินาศได้...
...การสำรวจครั้งที่ 446 บันทึกที่ถูกค้นพบพร้อมกับ "สสารปฐมธรณี (Embryonic-Ichoric-Telluric-Rudiment หรือเรียกสั้น ๆ ว่า Eitr)" ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในนั้นชัดเจนเพียงพอแล้ว จึงขอบันทึกไว้ดังต่อไปนี้... ...นักบุญเดินทางมาที่ Hyperborea เพื่อค้นหาแสงสว่างเมื่อแรกสร้างโลก... นั่นคือเศษเสี้ยวที่หลงเหลือมาจากช่วงเริ่มสร้างโลก ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังแฝงที่มากพอจะจุดประกายดวงดาว และความหวังที่ยังไม่เลือนหายไป เมื่อดูจากภาพฉายของมันที่ปรากฏอยู่ในสถานเผยแผ่แล้ว สิ่งนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากแสงสว่างที่ทำให้ฉันถือกำเนิดขึ้นมาเลย... ...เพื่อยืนยันว่าแสงสว่างนั้นได้ดับมอดลงไปแล้วจริงหรือไม่ เขาจึงได้นำสิ่งของจากสรวงสวรรค์ลงมายังพื้นโลก เขาเปิดฉากโจมตี "โชคชะตา" ผู้ปกครองโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นการโจมตีที่ถูกลิขิตไว้แล้วว่าต้องพ่ายแพ้ ทว่าเขาก็ต้องได้รับการลงทัณฑ์เพราะเหตุนี้ด้วยเช่นกัน... ...■■ พูดถูก ชะตากรรมของ Hyperborea ถูกลิขิตไว้ตั้งแต่ก่อนที่เหล่านักบุญจะมาถึงเสียอีก คำพิพากษาแห่งการล่มสลายได้ถูกจารึกไว้แล้ว แม้แต่บุตรสาวคนโตของทูตสวรรค์ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ ความพยายามทั้งหมดของเหล่าผู้ภักดีต่ออนาคต ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงเลื่อนการพิพากษานั้นออกไปสามสิบปีเท่านั้น... แค่เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะล้มล้างข้อสรุปก่อนหน้านี้ทั้งหมดของฉันได้แล้ว... ...ความจริงเกี่ยวกับ "Heimarmene" ข้อสรุปที่ได้นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป บางทีฉันอาจไม่ควรบันทึกมันไว้เป็นลายลักษณ์อักษร... ...แสงสีขาวที่ยังไม่ถูกแบ่งแยกนั้นสื่อถึงความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด ทว่าผู้คนกลับกักขังมันไว้ในขอบเขตของสีสันอันจำกัด เพื่อแสวงหาโลกที่ "แน่นอน" ดังนั้นแสงสว่างที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไป จึงได้ทอดเงาแรกเริ่มลงสู่ความว่างเปล่า... ...กาลเวลาเป็นวัฏจักรที่หมุนวน... ด้วยเหตุนี้ เมื่อพวกเราตรึงโชคชะตาเอาไว้ Abyss ก็กำลังตรึงพวกเราไว้ ณ ปลายสุดของกาลเวลาเช่นกัน... ...ฉันคิดว่านักบุญท่านนั้นคงจะค้นพบเรื่องนี้มาตั้งนานแล้วแน่ ๆ หรือบางทีเขาอาจจะเคยเห็นวาระสุดท้ายที่แสงปฐมกาลมอดดับลงด้วยตาตัวเองแล้วก็ได้ เพราะเหตุนี้ เขาจึงยอมสละทุกสิ่งเพื่อพุ่งเข้าหาแสงสุดท้าย... ...หากนำข้อสรุปนี้ไปเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของแต่ละประเทศ เหตุการณ์ในอดีตที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเหล่านั้น ก็จะสามารถอธิบายให้สมเหตุสมผลได้ทั้งหมด แม้ว่าความทรงจำจะไม่สามารถหลงเหลืออยู่ในบันทึกของกระแสพลังได้ แต่เจตจำนงที่ขัดต่อสวรรค์เบื้องบนเหล่านั้น ก็ยังคงถูกส่งต่อผ่านผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนราวกับประกายไฟเล็ก ๆ ... ...ไม่ว่าจะเป็นเทพแห่งมวลบุปผาของ Sumeru หรือ Sybilla ที่ทำนายเรื่องน้ำท่วม พวกเธอล้วนเคยพยายามสร้างระบบที่เป็นอิสระจากกระแสพลัง และ "Heimarmene" แม้จะไม่สามารถทำลายโครงสร้างของโลกอันแสนหนักอึ้งนี้ได้ แต่เพียงแค่เจาะรูโหว่ขึ้นมาไม่กี่จุด ก็สามารถทำให้ตาข่ายที่ถักทอโชคชะตาคลายตัวลงได้แล้ว เท่าที่ดูในตอนนี้ จากประวัติศาสตร์ที่ฉันเคยอ่านมา การกบฏเหล่านี้ส่งผลอย่างแท้จริง... ใน Natlan ผู้ที่กุมอำนาจไม่ได้ตกเป็นของราชาศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกำหนดไว้ แต่เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้กลายมาเป็นราชา ใน Fontaine วิชาลับของ Remuria สามารถหลบซ่อนจากสายตาของสวรรค์ และสืบทอดต่อกันมาในรูปแบบที่บิดเบี้ยวบางอย่างได้... ...ในที่สุดตอนนี้ฉันก็ได้รับรู้ถึงความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ที่เคยถูกฝากฝังไว้ รวมถึงความรับผิดชอบที่ฉันควรต้องแบกรับไว้ตั้งแต่แรกแล้ว... ...ความผิดที่ฉันก่อขึ้นนั้นไม่อาจให้อภัยได้... เส้นทางที่ทะลุผ่านมิติเงา และมลทินที่ยังคงรั่วไหลเข้าสู่โลกมนุษย์จนถึงตอนนี้ ล้วนเป็นบาปกรรมที่ฉันไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้ แต่ก่อนที่ฉันจะชดใช้ความผิดนั้น ยังมีเรื่องที่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จอยู่ หรือพูดอีกอย่างก็คือ มีเพียงต้องทำให้สำเร็จเท่านั้น ถึงจะชดใช้บาปที่ฉันก่อไว้ได้... ...มีเพียงการก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ของแดนดารา และบรรลุภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่คนรุ่นก่อนไม่อาจทำให้สำเร็จได้เท่านั้น จึงจะพอมีหนทางพลิกผันชะตากรรมแห่งความพินาศได้...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1219_TH.txt- JSON Pointer
/
