หมายเหตุของผู้บรรยาย
คุณหนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ!
79062Open quest →Quest Steps
Story evidence
Kirara:คุณหนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ!
นักสืบ:เอาเถอะ ฉันยอมรับผิดก็ได้
Paimon:เร็วจัง!
นักสืบ:การถูกพวกคุณจับได้ที่นี่ ก็ถือเป็นแผนสำรองอย่างนึงเหมือนกัน ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีรึเปล่า
นักสืบ:อันที่จริง ฉันก็คือ "ผู้บรรยาย" ที่คอยชี้นำพวกคุณอยู่ตลอดยังไงล่ะ
นักสืบ:ฮ่าฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนเส้นเสียงของฉัน จะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่สินะ
นักสืบ:ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะ...
Paimon:ทำไมจู่ ๆ ก็สารภาพออกมาซะแล้วล่ะ!
นักสืบ:ก็ฉันอุตส่าห์ทุ่มเททำเรื่องนี้แบบสุดตัว ก็เลยกลัวว่าพวกคุณจะไม่ถามนี่น่ะ
นักสืบ:ที่จริงฉันเป็นจิตสำนึก ที่ถูกเทพธิดาผู้สร้างโลกสร้างขึ้นมาในตอนแรก ฉันเองก็รู้มาตั้งนานแล้วล่ะ ว่าโลกนี้เป็นแค่นิทานเล่มหนึ่ง ที่เทพธิดาแห่งโชคชะตาแต่งขึ้นมา
Traveler:...!
นักสืบ:แม้ว่าจะมีคำกล่าวที่ว่านิทานเป็นสิ่งที่มีไว้ให้เด็ก ๆ อ่าน แต่ฉันเชื่อว่านิทานไม่ใช่แค่เรื่องที่สมมุติขึ้น
นักสืบ:ต้นกำเนิดที่แท้จริงของเมืองหลวง Constellation แห่งนี้มีสามแบบ นั่นก็เป็นเพราะหลังจากที่เทพธิดาแห่งโชคชะตา เขียนเรื่องราวฉบับทั้งสามเสร็จแล้ว เธอไม่รู้ว่าเวอร์ชันไหนเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุด
นักสืบ:แล้วในตอนที่ลูกแมวของเธอกำลังเล่นซนอยู่ ก็ดันเหยียบกระดาษทั้งสามแผ่นจนขาดทะลุ เพราะงั้นโลกทั้งสามก็เลยซ้อนทับกันยังไงล่ะ
นักสืบ:ซึ่งเทพธิดาเองก็ลังเลอยู่แล้วว่า ตอนจบแบบไหนที่จะดีที่สุดสำหรับมังกรร้าย และเหล่าเด็กน้อย
นักสืบ:พอเห็นว่าเป็นแบบนี้ เธอก็เลยคิดว่ามีสามแบบก็ดีเหมือนกัน
Paimon:แบบนี้นี่เอง แต่ว่ามันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่คุณทำลงไปล่ะ?
นักสืบ:คุณไม่ใช่ตัวละครสมมติ คุณไม่มีทางเข้าใจความโศกเศร้าของฉันได้หรอก อันที่จริง ทั่วทั้ง Simulanka เองก็ไม่มีทางเข้าใจฉันเหมือนกัน
นักสืบ:ทุกวันที่ผ่านมาของฉัน การติดต่อกับทุกคนที่อยู่รอบตัว ทั้งหมดนี้มันเป็นแค่เรื่องแต่งขึ้นเท่านั้นเหรอ?
นักสืบ:สามตระกูลใหญ่ต้องการที่จะรู้ความจริง เพียงเพราะ "ตระกูลอันสูงส่ง" ที่น่าเบื่อนั่น หลังจากที่รู้ความจริงแล้ว ตอนแรกฉันคิดว่าพวกเขาคงจะสืบหาความจริงไปอีกขั้นซะอีก
นักสืบ:แต่พวกเขากลับยอมรับเรื่องที่แต่งขึ้นนี้ แล้วใช้ชีวิตที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงต่อไปเหมือนเดิมซะงั้น
นักสืบ:ฉันต้องทำให้พวกเขารู้ถึง ความรู้สึกที่น่าตื่นเต้นหลังจากได้รู้ความจริง แล้วต้องทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ เพราะความจริงที่ชัดเจนที่สุดยังไงล่ะ
นักสืบ:ต้องรีบใช้โอกาสตอนที่บุคคลจริง ๆ ที่มาจากโลกภายนอกอย่างพวกคุณยังอยู่ มาทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้แน่ชัด ว่าพวกเรามีอยู่จริง ๆ รึเปล่า?
Paimon:นักสืบ...
นักสืบ:ฉันสารภาพเรื่องของตัวเองเสร็จแล้ว จับตัวฉันกลับไปเถอะ ฉันคงถูกตัดสินลงโทษให้ขอโทษต่อสาธารณะ และถูกคุมขังครึ่งวัน ฉันก็สมควรถูกขังครึ่งวันแล้วล่ะ
นักสืบ:แล้วก็ฝากไปบอก Cappet, Boborano และ Albizzi ด้วยว่า ที่จริงแล้ว ตอนแรกบรรพบุรุษของทั้งสามตระกูล เป็นคนเสียบเครื่องลานอันยิ่งใหญ่นี้เข้าไปด้วยกัน
นักสืบ:ขอแค่พวกเขาทั้งสามร่วมมือกัน ก็จะสามารถดึงเครื่องลานออกมาได้เอง
นักสืบ:ตลอดหลายปีมานี้ พวกเขาทั้งสามไม่เคยร่วมมือกันเลยสักครั้ง...
???:โถ ๆ เด็กน้อยที่น่าสงสารของฉัน มีเรื่องหนึ่งที่เธอเข้าใจผิดมาตลอดนะ
Kirara:เหวอ เสียงใครน่ะ? คุณเหรอ นักสืบ คุณนี่เปลี่ยนเสียงได้เยอะเหมือนกันนะ
???:ที่นิทานเหมาะกับเด็ก ๆ ก็เพราะมันสามารถช่วยให้เด็ก ๆ เข้าใจโลกได้
???:แม้ว่านิทานจะเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น แต่ตรรกะภายในของมัน ก็เอามาจากความจริงของโลกอย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ บางทีความดีและความชั่วอาจจะเรียบง่ายเกินไป หรือบางทีในคำอุปมาอุปไมย ก็อาจจะซ่อนความมืดมิดเอาไว้ได้
???:แต่สิ่งที่อยู่ในนิทานล้วนแต่เป็นโลกที่แท้จริง เหมือนกับพวกคุณที่มีอยู่จริงเช่นเดียวกัน
นักสืบ:นั่นท่านใช่มั้ย!? ท่านเทพธิดา!
หมายเหตุ:หมายเหตุและบทบรรยายถูกแยกออกจากกัน ด้วยเส้นบรรทัดและไม่มีวันบรรจบกันได้ เพราะงั้นก่อนหน้านี้คุณเลย ไม่เคยได้ยินเสียงของฉัน
หมายเหตุ:แต่ในตอนนี้คุณอยากจะหลุดออกไปจากเรื่องราว และแถวนี้ก็บังเอิญมีแมวอยู่พอดี เพราะงั้นคุณก็เลยได้ยินเสียงสะท้อนของฉันไงล่ะ
Kirara:แมว...
นักสืบ:...เป็นแค่เสียงสะท้อนของคุณงั้นเหรอ...
นักสืบ:...
Paimon:นักสืบ...
นักสืบ:พวกเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของความจริงเหรอ...
ตัวหนังสือบนจอมืด:หลังจากพานักสืบไปมอบตัวแล้ว ก็กลับมาที่บ้านของ Cappet...
ตัวหนังสือบนจอมืด:"รวบรวมหลักฐานในสถานที่เกิดเหตุ การให้คนร้ายมอบตัวและยื่นหลักฐาน เป็นการแสดงความกล้าหาญที่น่ายกย่อง..." ทหารยามกล่าว "ถ่ายรูปสามใบมันยุ่งยากเกินไป ถ่ายรูปพร้อมกับที่สถานที่เกิดเหตุเลยละกัน"
"คนร้ายทำตัวให้จริงจังหน่อยสิ ผู้กล้าผดุงความยุติธรรมคนนั้นก็อย่าฝืนยิ้มขนาดนั้น มีความสุขกันหน่อย แล้วก็ผู้เสียหายกับครอบครัว ไม่ต้องยิ้มตามนะ แล้วผู้เสียหายก็ไม่ต้องลุกขึ้นมาด้วย คุกเข่าลง ๆ ถ้าคุณลุกขึ้นมา จะทำลายสถานที่เกิดเหตุเอานะ!"
"เอ้า หนึ่ง สอง สาม! แชะ!"
Traveler:(ช่างเป็นรูปถ่ายที่แปลกมากจริง ๆ...)
Cappet:หัวฉันยังมึน ๆ อยู่เลย เมื่อกี้ Albizzi เล่าให้ฉันฟังแบบคร่าว ๆ แล้วล่ะ พวกคุณจับนักสืบได้แล้วเหรอ?
Paimon:พอพวกเราตามไปถึง เขาก็ยอมมอบตัวแล้วล่ะ จริงสิ เขามีข้อความฝากมาบอกพวกคุณด้วยนะ
เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้ทั้งสามคนฟัง...
พร้อมทั้งบอกเล่าเรื่องที่ทั้งสามคนต้องดึงเครื่องลานอันยิ่งใหญ่ออกมาด้วยกัน
Cappet:เขาคิดว่าพวกเราไม่เคยทำงั้นเหรอ? เดือนที่หกหลังจากที่พวกเราไปที่นั่นด้วยกัน ก็เคยดึงเครื่องลานด้วยกันแล้ว
Boborano:ขอโทษทีนะ ตอนแรกฉันคิดว่ามันดูโง่เกินไป เลยไม่ได้ออกแรงอะไรเลยน่ะ
Albizzi:เอ่อ ฉะ...ฉันก็เริ่มไม่ได้ออกแรงตั้งแต่ปีที่สามแล้วล่ะ
Cappet:พวกนายนี่นะ! ช่างเถอะ ฉันเองก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร เพราะว่าตั้งแต่ครั้งที่สองเป็นต้นมา ฉันก็แค่จับเครื่องลานเอาไว้ แล้วแกล้งทำเป็นเหนื่อยมาก ๆ แล้วเหมือนกัน
Kirara:พวกคุณนี่นะ... สุนัขของคุณยายข้างบ้านที่วัน ๆ เอาแต่นอนอาบแดด ยังไม่ขี้เกียจเท่าพวกคุณเลยนะ...
Cappet:แต่ว่า เสียงสุดท้ายนั่นเป็นเสียงของเทพธิดาแห่งโชคชะตาใช่มั้ย? น่าสนใจดีจริง ๆ
Albizzi:นอกจากโลกนี้ ยังมีโลกอื่นอยู่จริง ๆ ด้วยสินะ
Cappet:เป็นไงล่ะ ไว้หลังจากนี้พวกเราไปดูโลกภายนอกด้วยกันเถอะ ไม่งั้นหัวฉันก็คงโดนฟาดไปฟรี ๆ แน่
Boborano:พวกนายรู้วิธีออกไปข้างนอกเหรอ... แต่ฉันก็เห็นด้วยนะ แล้วก็ไม่ต้องเรียกนักสืบมาด้วย ปล่อยให้เขาโมโหไปเลย
Boborano:พวกเราไม่ได้สนใจเรื่องความจริงของตัวเองเท่าเขา บางทีอาจเป็นเพราะพวกเราไม่เคยได้เห็นการสร้างโลกเหมือนอย่างเขา เพราะงั้นพวกเราเลยคิดมาตลอดว่าตัวเองมีอยู่จริง
Boborano:ถ้าคนโง่เง่าที่น่าสนใจอย่าง Cappet กับ Albizzi เป็นแค่เรื่องแต่ง มันก็ดูจะน่ากลัวไปหน่อยนะ
Albizzi:ฮิฮิ
Localized evidence
คุยกับผู้บรรยาย
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/4164933164BinOutput/Quest/79062.json/JIJKODHIEED/2963
7906230
79062
true
63