Ghost

Quest Steps

สำรวจลานปฐมบัญชา

Story evidence

Quest flow

1 steps · 2 conversations
Quest flow
1

สำรวจลานปฐมบัญชา

Open step page →
Conversation 1 · 69 linesOpen full page →

Aila:อ๋อ คุณมาแล้วเหรอ... เดี๋ยวก่อน แบบนี้จะทำให้แท่นบูชาสกปรกนะ...

Paimon:เอ๋?! ธะ...เธอเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ? ทั้ง ๆ ที่พวกเราเปิดผนึกไปก่อนแล้วแท้ ๆ

Verna:Traveler พูดถูกแล้วล่ะ... แต่ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ชอบมาพากลอย่างเดียวเท่านั้น ดูเหมือนว่านี่คงจะเป็นเงามายา ที่หลงเหลืออยู่จากพ〔แรงจันทราผัน〕รของท่านเทพจันทรา...

Verna:แถมยังเป็นเงามายา ที่หลงเหลืออยู่ในลานปฐมบัญชาแห่งนี้อีกด้วย... บางที ทะ...ท่านผู้นี้อาจจะเป็นท่าน Aila ทูตจันทราขับขานองค์แรก...

Verna:จะ...จากมุมมองทางวิทยาศาสตร์แล้ว ก็น่าจะเป็นไปไม่ได้แหละ แต่ถ้าเป็นนักบุญหญิงท่านนั้น จะมีพลังแบบนี้จริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก...

Verna:หวา ไม่นึกว่าฉันจะด่าท่านนักบุญหญิงว่าเป็นตัวปลอม... แต่โชคดีที่เธอคงไม่ได้ยินแล้วแหละนะ

Aila:อื้ม เท่านี้ก็ได้แล้วล่ะ

Traveler:(พลังขนาดนี้... เป็นแค่เงามายาจริง ๆ เหรอ?)

เสียงของคนแปลกหน้า:...คุณ Aila คุณไปทำอะไรมาเหรอ?

Paimon:เหวอ! สะ...เสียงมาจากตรงไหนกันเนี่ย...

Verna:อืม น่าจะเป็นเสียงที่ถูกบันทึกไว้พร้อมกับภาพของท่านนักบุญหญิงนะ? แต่ต่อให้เป็นพ〔แรงจันทราผัน〕รของท่านเทพจันทรา ก็ไม่น่าจะบันทึกเสียงของคนคนนึงได้แม่นยำขนาดนั้นได้...

Aila:ฮิฮิ... จะตื่นตระหนกไปทำไมกัน ผู้หญิงคนนั้นมีสายเลือดเดียวกับฉัน หรือว่าเธอไม่เคยแสดงกลมายาอะไรแบบนี้ให้คุณเห็นเลยเหรอ?

Aila:มันก็แค่พรแห่งการรับรู้ เพื่อให้นักรบทางด้านนั้นได้ยินคำพูดของพวกเราก็เท่านั้นเอง

Paimon:ฉะ...ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกไปเองรึเปล่า? แต่เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนเธอมองมาทางพวกเรานะ...

Verna:คุณคงจะรู้สึกไปเองมากกว่า! Paimon ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่านั่นเป็นภาพเมื่อห้าร้อยปีก่อน ภาพนั่นจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้ยังไงกัน?

เสียงของคนแปลกหน้า:ตรงนั้นเหรอ? แต่ตรงนั้นไม่มีอะไรเลยนะ...

เสียงของคนแปลกหน้า:ช่างเถอะ สิ่งที่คุณพูดคงเป็นเรื่องที่ฉันไม่อาจเข้าใจได้ ความขัดแย้งระหว่างคุณกับคนคนนั้น ก็ใช่ว่าฉันจะมีสิทธิ์ออกความเห็น ยังไงก็เถอะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะ คุณ Aila

เสียงของคนแปลกหน้า:Lovia น่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก ว่าเจ้าปีศาจเฒ่านั่น ทำเรื่องเลวร้ายที่อภัยให้ไม่ได้กับพวกคุณ แน่นอนว่ามันเป็นการฝังเมล็ดแห่งความแค้น แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ เธอยังคงไว้วางใจคุณอยู่

Paimon:อืม... Verna คนที่ชื่อ Lovia ที่เขาพูดถึงคือใครเหรอ? รู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย...

Verna:Lovia เป็นผู้นำจันทราน้ำค้างแข็งที่ถูกลบความทรงจำ เพราะมีความผิดฐานลบหลู่เทพเจ้าเมื่อห้าร้อยปีก่อน มีเพียงนักบวชระดับสูงที่น่าเชื่อถืออย่างฉัน ถึงจะมีโอกาสได้ยิน...

Paimon:เอ่อ ในเมื่อแม้แต่ Verna ก็รู้เรื่องนี้ คิดว่าก็คงไม่ใช่ข่าวกรองลับอะไรสินะ...

Verna:พะ...พูดเกินไปแล้วนะ! แต่นี่เป็นเรื่องลับสุดยอดจริง ๆ นะ ทั้งผู้ติดตามทั่วไปและคนภายนอก ไม่มีทางรู้จักชื่อนี้ได้แน่นอน!

Aila:ความแค้นเหรอ? ทำไมต้องแค้นด้วยนะ...? คุณกับฉัน ทุกสิ่งที่พวกเราเผชิญมาล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่มีทั้งอดีตและอนาคต เพราะอดีตก็คืออนาคตยังไงล่ะ

Aila:เหมือนที่คุณมองมาที่ฉัน แต่กลับเห็นเพียงตัวฉันในตอนนี้ และเพราะพรของ Lovia... พรจากบรรพบุรุษของพวกเรา เลยทำให้ฉันเห็นคุณได้ทุกช่วงเวลา

Aila:การมาถึงที่นี่ของคุณก็ดี หรือจุดจบของ Lovia ก็ดี ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ที่ฉันบอกเล่าให้คุณไม่ได้ แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มีเพียงแค่ความยินดี

Aila:เธอไว้ใจฉัน เพราะฉันเชื่อฟังคำสั่งสอนของเธอมาโดยตลอด ไหน ๆ นายหญิงแห่งยม〔Tuonetar〕โลก ก็ชี้นำให้ฉันตัดเส้นด้ายของเธอแล้ว งั้นเธอก็ควรจะรู้สึกยินดีสิ

Aila:ส่วนคุณเอง... ก็ต้องจากที่นี่ไปอยู่ดีไม่ใช่เหรอ คุณ Solovei?

เสียงของคนแปลกหน้า:ภารกิจที่นี่ของฉันจบลงแล้ว พวกผู้ศรัทธาที่อยู่ข้างนอก ต่างก็เริ่มยกย่องคุณเป็นผู้พยากรณ์คนใหม่ คุณไม่จำเป็นต้องทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดที่ถาโถมใส่อีกแล้ว

เสียงของคนแปลกหน้า:ส่วนฉันเองก็ยังมีเรื่องที่ต้องทำ ฉันต้องรู้เจตนาที่แท้จริงของนักบวชปีศาจคนนั้นให้ได้ เพื่อเพื่อนรักที่จากไปของฉัน และเพื่อผู้คนในดินแดนแห่งนี้ เขาจะต้องชดใช้ทุกสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

เสียงของคนแปลกหน้า:ถ้ามีจดหมายที่เป็นหลักฐานการสมรู้ร่วมคิดกับ Lovia ตลอดหลายปี ก็จะทำให้การสืบสวนต่อไปง่ายขึ้น ขอบคุณอีกครั้งนะ คุณ Aila

Aila:อ๋อ ที่แท้คุณก็ยังไม่รู้อะไรเลยสินะ... แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานคุณก็จะได้รู้เอง

เสียงของคนแปลกหน้า:ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ

Aila:สำหรับฉันแล้ว มันก็แค่เรื่องที่เคยเกิดขึ้น อสรพิษตัวนั้นล้มลงกับพื้นถึงสองครั้ง ครั้งแรกถูกรัดด้วยเลือดเนื้อของผู้ไร้ศรัทธา ครั้งที่สองคือตอนหดตัวอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ที่คุณและฉันจุดขึ้นร่วมกัน

Aila:แต่คุณก็ไม่อาจตัดเส้นด้ายนั้นให้ขาดสะบั้นได้ เพราะโชคชะตาไม่ได้เป็นของคุณ

เสียงของคนแปลกหน้า:ฉันไม่เชื่อในโชคชะตา ฉันเชื่อว่าจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เท่านั้น

Aila:ถ้างั้นก็พยายามทำให้เต็มที่ละกัน ฉันจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าแสงไฟจะสว่างขึ้น เพราะคุณคือผู้กล้าที่ถูกลิขิตไว้ให้ปกป้อง "สรวงสวรรค์"

Aila:ส่วนคุณ... ขอโทษที่ต้องใช้วิธีนี้พาคุณมาที่นี่ เส้นด้ายของคุณมีปัญหาในการเชื่อมโยงกับโลกใต้แสงจันทร์ ฉันเลยต้องใช้ก้อนหินที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ มาเป็นเครื่องนำทางกับคุณแทน

Paimon:อะ... เอ๋?! Verna นี่มันยังไงกันน่ะ? เธอไม่ได้พูดกับพวกเราจริง ๆ เหรอเนี่ย?

Verna:เอ่อ... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ก้อนหินที่เราเจอก่อนหน้านี้เป็นหินที่เพิ่งจะตกมาไม่นาน แล้วท่าน Aila ในยุคห้าร้อยปีก่อนจะรู้ได้ยังไง...

Aila:เพื่อแสดงความขอโทษ ฉันได้ทิ้งดาบเล่มสุดท้าย ที่นักบุญแห่งเมืองทองคำหลอมขึ้นจากแสงจันทร์ เอาไว้ในน้ำพุขาวที่ไม่มีวันเหือดแห้ง เวลาผ่านไปหลายร้อยปี คราบเลือดบนคมดาบคงถูกชะล้างจนสะอาดแล้ว

Aila:คุณช่วยรับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไว้ด้วยเถอะ ถึงฉันจะ... มองไม่เห็นชะตากรรมของคุณ แต่ฉันก็ยินดีจะเชื่อว่าคุณคือผู้กล้าแห่งโลกใต้แสงจันทร์ เป็นนักรบที่ปราบอสรพิษอมตะให้กับเรา

Aila:นี่คงจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเราแล้ว ถ้าคุณเดินตามแสงไฟไป และได้พบผู้ที่มีสายเลือดเดียวกับฉัน เมื่อถึงตอนนั้น คุณก็จะเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านี้เอง

เสียงของคนแปลกหน้า:...เธอกำลังพูดกับใครอยู่น่ะ?

Aila:ไม่ต้องสนใจหรอก เอาล่ะ ฉันจะไม่รบกวนเวลาของคุณแล้ว คุณ Solovei ฉันต้องเตรียมปิดผนึกที่แห่งนี้แล้วล่ะ

Aila:ฉันไม่ได้เกลียดแค้น Lovia แต่เด็ก ๆ ไม่ควรจะมาแปดเปื้อนบาปเช่นเดียวกับเธอ

Aila:ดังนั้น บาปและมลทินพวกนี้ที่เธอก่อขึ้นก็ควรถูกฝังไว้... ผนึกพวกมันไว้ที่นี่... นี่ก็เป็นการเตรียมการ เพื่อการกำเนิดของ "เทพเจ้า" เช่นกัน...

Aila:พวกเราล้วนเป็นคนบาป แล้วจะเห็นแสงจันทร์อันไร้ซึ่งมลทินได้อย่างไร?

Paimon:เธอหายไปแล้ว...

Verna:เพราะ...เพราะงั้น ตอนอยู่ที่ Thunderclap Reef ก็เหมือนกัน ความจริงแล้วท่าน Aila เป็นผู้นำทางให้พวกเรามาเปิดผนึกของสถานศักดิ์สิทธิ์ เพื่อให้ Traveler ได้รับดาบที่ท่านทิ้งไว้...

Paimon:เอ๋? จะว่าไป ตอนที่อยู่ที่เสาศักดิ์สิทธิ์ Embla คุณ Alia ก็เคยพูดอะไรทำนองนี้กับพวกเราเหมือนกัน...

Verna:อ๋อออ อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจละ... เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ เมื่อกี้มีชื่อที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยรึเปล่า? Alia เป็นใครเหรอ?

คุณอธิบายการต่อสู้ร่วมกับทหารประภาคารให้ Verna ฟังอย่างคร่าว ๆ...
"อสรพิษอมตะจะฟื้นคืนชีพสองครั้ง และพ่ายแพ้สามครั้ง..."
"จนกระทั่งถูกเหล่าผู้กล้าแห่งโลกใต้แสงจันทร์ฝังร่างไว้จนสิ้นซาก..."

Verna:กะ...เก่งจัง...! ถึงฉันจะไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดเลยก็เถอะ แต่อสรพิษอมตะอะไรนั่นถูก Traveler จัดการไปแล้วใช่มั้ย?

Verna:ใช่มั้ยล่ะ? ฉันก็คิดแบบนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ที่ Thunderclap Reef แล้วล่ะ! ถึงจะไม่มีคำทำนายอะไร Traveler ก็เป็นผู้กล้าที่พึ่งพาได้สุด ๆ อยู่แล้วนะ!

Verna:แต่... Alia คนนั้นเป็นใครกันแน่? ถึงจะบอกว่าเป็นคนจากห้าร้อยปีที่แล้วก็เถอะ แต่ฉันไม่เคยเห็นชื่อแบบนี้ ในบันทึกเมื่อห้าร้อยปีก่อนเลย...

Verna:ช่างเถอะ ไม่สำคัญหรอก! ในเมื่อท่าน Aila พูดแบบนี้แล้ว งั้นพวกเราไปเอาดาบที่เธอพูดถึงกันดีกว่า!

Conversation 2 · 63 linesOpen full page →

Aila:อ๋อ คุณมาแล้วเหรอ... เดี๋ยวก่อน แบบนี้จะทำให้แท่นบูชาสกปรกนะ...

Paimon:เอ๋?! ธะ...เธอเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ? ทั้ง ๆ ที่พวกเราเปิดผนึกไปก่อนแล้วแท้ ๆ

Verna:Traveler พูดถูกแล้วล่ะ... แต่ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ชอบมาพากลอย่างเดียวเท่านั้น ดูเหมือนว่านี่คงจะเป็นเงามายา ที่หลงเหลืออยู่จากพ〔แรงจันทราผัน〕รของท่านเทพจันทรา...

Verna:แถมยังเป็นเงามายา ที่หลงเหลืออยู่ในลานปฐมบัญชาแห่งนี้อีกด้วย... บางที ทะ...ท่านผู้นี้อาจจะเป็นท่าน Aila ทูตจันทราขับขานองค์แรก...

Verna:จะ...จากมุมมองทางวิทยาศาสตร์แล้ว ก็น่าจะเป็นไปไม่ได้แหละ แต่ถ้าเป็นนักบุญหญิงท่านนั้น จะมีพลังแบบนี้จริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก...

Verna:หวา ไม่นึกว่าฉันจะด่าท่านนักบุญหญิงว่าเป็นตัวปลอม... แต่โชคดีที่เธอคงไม่ได้ยินแล้วแหละนะ

Aila:อื้ม เท่านี้ก็ได้แล้วล่ะ

Traveler:(พลังขนาดนี้... เป็นแค่เงามายาจริง ๆ เหรอ?)

เสียงของคนแปลกหน้า:...คุณ Aila คุณไปทำอะไรมาเหรอ?

Paimon:เหวอ! สะ...เสียงมาจากตรงไหนกันเนี่ย...

Verna:อืม น่าจะเป็นเสียงที่ถูกบันทึกไว้พร้อมกับภาพของท่านนักบุญหญิงนะ? แต่ต่อให้เป็นพ〔แรงจันทราผัน〕รของท่านเทพจันทรา ก็ไม่น่าจะบันทึกเสียงของคนคนนึงได้แม่นยำขนาดนั้นได้...

Aila:ฮิฮิ... จะตื่นตระหนกไปทำไมกัน ผู้หญิงคนนั้นมีสายเลือดเดียวกับฉัน หรือว่าเธอไม่เคยแสดงกลมายาอะไรแบบนี้ให้คุณเห็นเลยเหรอ?

Aila:มันก็แค่พรแห่งการรับรู้ เพื่อให้นักรบทางด้านนั้นได้ยินคำพูดของพวกเราก็เท่านั้นเอง

Paimon:ฉะ...ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกไปเองรึเปล่า? แต่เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนเธอมองมาทางพวกเรานะ...

Verna:คุณคงจะรู้สึกไปเองมากกว่า! Paimon ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่านั่นเป็นภาพเมื่อห้าร้อยปีก่อน ภาพนั่นจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้ยังไงกัน?

เสียงของคนแปลกหน้า:ตรงนั้นเหรอ? แต่ตรงนั้นไม่มีอะไรเลยนะ...

เสียงของคนแปลกหน้า:ช่างเถอะ สิ่งที่คุณพูดคงเป็นเรื่องที่ฉันไม่อาจเข้าใจได้ ความขัดแย้งระหว่างคุณกับคนคนนั้น ก็ใช่ว่าฉันจะมีสิทธิ์ออกความเห็น ยังไงก็เถอะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะ คุณ Aila

เสียงของคนแปลกหน้า:Lovia น่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก ว่าเจ้าปีศาจเฒ่านั่น ทำเรื่องเลวร้ายที่อภัยให้ไม่ได้กับพวกคุณ แน่นอนว่ามันเป็นการฝังเมล็ดแห่งความแค้น แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ เธอยังคงไว้วางใจคุณอยู่

Paimon:อืม... Verna คนที่ชื่อ Lovia ที่เขาพูดถึงคือใครเหรอ? รู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย...

Verna:Lovia เป็นผู้นำจันทราน้ำค้างแข็งที่ถูกลบความทรงจำ เพราะมีความผิดฐานลบหลู่เทพเจ้าเมื่อห้าร้อยปีก่อน มีเพียงนักบวชระดับสูงที่น่าเชื่อถืออย่างฉัน ถึงจะมีโอกาสได้ยิน...

Paimon:เอ่อ ในเมื่อแม้แต่ Verna ก็รู้เรื่องนี้ คิดว่าก็คงไม่ใช่ข่าวกรองลับอะไรสินะ...

Verna:พะ...พูดเกินไปแล้วนะ! แต่นี่เป็นเรื่องลับสุดยอดจริง ๆ นะ ทั้งผู้ติดตามทั่วไปและคนภายนอก ไม่มีทางรู้จักชื่อนี้ได้แน่นอน!

Aila:ความแค้นเหรอ? ทำไมต้องแค้นด้วยนะ...? คุณกับฉัน ทุกสิ่งที่พวกเราเผชิญมาล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่มีทั้งอดีตและอนาคต เพราะอดีตก็คืออนาคตยังไงล่ะ

Aila:เหมือนที่คุณมองมาที่ฉัน แต่กลับเห็นเพียงตัวฉันในตอนนี้ และเพราะพรของ Lovia... พรจากบรรพบุรุษของพวกเรา เลยทำให้ฉันเห็นคุณได้ทุกช่วงเวลา

Aila:การมาถึงที่นี่ของคุณก็ดี หรือจุดจบของ Lovia ก็ดี ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ที่ฉันบอกเล่าให้คุณไม่ได้ แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มีเพียงแค่ความยินดี

Aila:เธอไว้ใจฉัน เพราะฉันเชื่อฟังคำสั่งสอนของเธอมาโดยตลอด ไหน ๆ นายหญิงแห่งยม〔Tuonetar〕โลก ก็ชี้นำให้ฉันตัดเส้นด้ายของเธอแล้ว งั้นเธอก็ควรจะรู้สึกยินดีสิ

Aila:ส่วนคุณเอง... ก็ต้องจากที่นี่ไปอยู่ดีไม่ใช่เหรอ คุณ Solovei?

เสียงของคนแปลกหน้า:ภารกิจที่นี่ของฉันจบลงแล้ว พวกผู้ศรัทธาที่อยู่ข้างนอก ต่างก็เริ่มยกย่องคุณเป็นผู้พยากรณ์คนใหม่ คุณไม่จำเป็นต้องทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดที่ถาโถมใส่อีกแล้ว

เสียงของคนแปลกหน้า:ส่วนฉันเองก็ยังมีเรื่องที่ต้องทำ ฉันต้องรู้เจตนาที่แท้จริงของนักบวชปีศาจคนนั้นให้ได้ เพื่อเพื่อนรักที่จากไปของฉัน และเพื่อผู้คนในดินแดนแห่งนี้ เขาจะต้องชดใช้ทุกสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

เสียงของคนแปลกหน้า:ถ้ามีจดหมายที่เป็นหลักฐานการสมรู้ร่วมคิดกับ Lovia ตลอดหลายปี ก็จะทำให้การสืบสวนต่อไปง่ายขึ้น ขอบคุณอีกครั้งนะ คุณ Aila

Aila:อ๋อ ที่แท้คุณก็ยังไม่รู้อะไรเลยสินะ... แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานคุณก็จะได้รู้เอง

เสียงของคนแปลกหน้า:ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ

Aila:สำหรับฉันแล้ว มันก็แค่เรื่องที่เคยเกิดขึ้น อสรพิษตัวนั้นล้มลงกับพื้นถึงสองครั้ง ครั้งแรกถูกรัดด้วยเลือดเนื้อของผู้ไร้ศรัทธา ครั้งที่สองคือตอนหดตัวอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ที่คุณและฉันจุดขึ้นร่วมกัน

Aila:แต่คุณก็ไม่อาจตัดเส้นด้ายนั้นให้ขาดสะบั้นได้ เพราะโชคชะตาไม่ได้เป็นของคุณ

เสียงของคนแปลกหน้า:ฉันไม่เชื่อในโชคชะตา ฉันเชื่อว่าจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เท่านั้น

Aila:ถ้างั้นก็พยายามทำให้เต็มที่ละกัน ฉันจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าแสงไฟจะสว่างขึ้น เพราะคุณคือผู้กล้าที่ถูกลิขิตไว้ให้ปกป้อง "สรวงสวรรค์"

Aila:ส่วนคุณ... ขอโทษที่ต้องใช้วิธีนี้พาคุณมาที่นี่ เส้นด้ายของคุณมีปัญหาในการเชื่อมโยงกับโลกใต้แสงจันทร์ ฉันเลยต้องใช้ก้อนหินที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ มาเป็นเครื่องนำทางกับคุณแทน

Paimon:อะ... เอ๋?! Verna นี่มันยังไงกันน่ะ? เธอไม่ได้พูดกับพวกเราจริง ๆ เหรอเนี่ย?

Verna:เอ่อ... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ก้อนหินที่เราเจอก่อนหน้านี้เป็นหินที่เพิ่งจะตกมาไม่นาน แล้วท่าน Aila ในยุคห้าร้อยปีก่อนจะรู้ได้ยังไง...

Aila:เพื่อแสดงความขอโทษ ฉันได้ทิ้งดาบเล่มสุดท้าย ที่นักบุญแห่งเมืองทองคำหลอมขึ้นจากแสงจันทร์ เอาไว้ในน้ำพุขาวที่ไม่มีวันเหือดแห้ง เวลาผ่านไปหลายร้อยปี คราบเลือดบนคมดาบคงถูกชะล้างจนสะอาดแล้ว

Aila:คุณช่วยรับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไว้ด้วยเถอะ ถึงฉันจะ... มองไม่เห็นชะตากรรมของคุณ แต่ฉันก็ยินดีจะเชื่อว่าคุณคือผู้กล้าแห่งโลกใต้แสงจันทร์ เป็นนักรบที่ปราบอสรพิษอมตะให้กับเรา

Aila:นี่คงจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเราแล้ว ถ้าคุณเดินตามแสงไฟไป และได้พบผู้ที่มีสายเลือดเดียวกับฉัน เมื่อถึงตอนนั้น คุณก็จะเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านี้เอง

เสียงของคนแปลกหน้า:...เธอกำลังพูดกับใครอยู่น่ะ?

Aila:ไม่ต้องสนใจหรอก เอาล่ะ ฉันจะไม่รบกวนเวลาของคุณแล้ว คุณ Solovei ฉันต้องเตรียมปิดผนึกที่แห่งนี้แล้วล่ะ

Aila:ฉันไม่ได้เกลียดแค้น Lovia แต่เด็ก ๆ ไม่ควรจะมาแปดเปื้อนบาปเช่นเดียวกับเธอ

Aila:ดังนั้น บาปและมลทินพวกนี้ที่เธอก่อขึ้นก็ควรถูกฝังไว้... ผนึกพวกมันไว้ที่นี่... นี่ก็เป็นการเตรียมการ เพื่อการกำเนิดของ "เทพเจ้า" เช่นกัน...

Aila:พวกเราล้วนเป็นคนบาป แล้วจะเห็นแสงจันทร์อันไร้ซึ่งมลทินได้อย่างไร?

Paimon:เธอหายไปแล้ว...

Verna:เพราะ...เพราะงั้น ตอนอยู่ที่ Thunderclap Reef ก็เหมือนกัน ความจริงแล้วท่าน Aila เป็นผู้นำทางให้พวกเรามาเปิดผนึกของสถานศักดิ์สิทธิ์ เพื่อให้ Traveler ได้รับดาบที่ท่านทิ้งไว้...

Paimon:เอ่อ ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี... ทำไมนักบุญหญิงองค์แรก ถึงต้องการมอบดาบให้พวกเรากันล่ะ? แล้วไหนจะอสรพิษอมตะนั่นอีก หรือว่าพวกเราจะต้องไปต่อสู้กับงูยักษ์รึไง?

Paimon:เอาเถอะ Traveler พวกเราไปเอาดาบที่เธอพูดถึงกันก่อนเถอะ!

Verna:ใช่... ใช่แล้ว! ในเมื่อท่าน Aila ผู้น่าเชื่อถือที่สุดในประวัติศาสตร์พูดแบบนี้ แสดงว่าต้องมีความหมายลึกซึ้งอย่างแน่นอน! พอได้ดาบมาแล้วก็อาจจะเข้าใจเองก็ได้!

Localized evidence

Text fields

1 fields
Step descriptionTextMap 2882760556
สำรวจลานปฐมบัญชา
สำรวจลานปฐมบัญชา

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/2882760556

Properties

5

quest7601116

Source evidence
Path
BinOutput/Quest/76011.json
JSON Pointer
/JIJKODHIEED/15
order
16
subId
7601116
mainId
76011
runtimeOnly
true
runtimeStepOrder
16