ฤดูหนาวเงียบงันดั่งปริศนา
คุณ Shram คุณได้ตรวจตั๋วเข้ามาจริง ๆ รึเปล่า?
7007Open quest →Quest Steps
Story evidence
Traveler:คุณ Shram คุณได้ตรวจตั๋วเข้ามาจริง ๆ รึเปล่า?
Shram:หืม? ฉันเหรอ? ทำไมถึงเจาะจงถามฉันล่ะ ฉันดูน่าสงสัยมากเลยเหรอเพื่อน?
Alyosha:ไม่ใช่ว่านายดูน่าสงสัยหรอก แต่เหมือนว่าคนอื่น ๆ ต่างก็มีเหตุผลที่น่าเชื่อถือของตัวเองกันทั้งนั้น
Shram:เอ่อ... พวกเราก็อยู่ด้วยกันมาเกือบสองวันแล้ว ฉันเป็นคนยังไง พวกเธอก็น่าจะดูออก สุภาพบุรุษตัวจริงเสียงจริงขนาดนี้ เรื่องหนีตั๋วอะไรแบบนั้นฉันทำไม่ได้หรอก
Vodyanitsa:ฉันเองก็คิดว่านายเป็นคนดีแหละ แต่ข้อเสียเปรียบของนายก็คือ... บังเอิญว่าที่นี่ไม่มีใครรู้จักนายเลย แถมยังไม่มีใครยืนยันตัวตนให้นายได้ด้วย...
Vodyanitsa:พอพูดแบบนี้ฉันก็นึกขึ้นมาได้ เมื่อคืนเหมือนนายจะบอกว่า... รู้จักคุณหนูของเผ่าอิมป์น้ำคนหนึ่ง ก็เลยเข้าใจ "การแสดงออกแรก" ของอิมป์น้ำได้
Vodyanitsa:เท่าที่ฉันรู้ อิมป์น้ำที่ยังไม่ได้ "จากไป" น่าจะเหลือน้อยมาก ๆ แล้ว ช่วยเล่าเรื่องเพื่อนคนนั้นของนาย ให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย ฉันน่าจะรู้จักเธอนะ
Vodyanitsa:...อย่างน้อยก็ถือว่า ทำให้ทุกคนได้รู้จักนายมากขึ้นอีกนิดละกัน
Shram:อ่า... แบบว่า... อาฮ่าฮ่าฮ่า... เรื่องนี้น่ะ...
Chugunov:ไม่เอาน่าพวก นี่นายกำลังเขินอยู่เหรอ หัดดูสถานการณ์หน่อยเถอะ น่าขยะแขยงชะมัด ยังจะมา "อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" อีก...
Shram:เฮ้ ฉันไม่ได้ทำท่าทีน่าขยะแขยงแบบนั้นซะหน่อย! ก็ได้ ฉันยอมรับ ที่จริงแล้ว ฉันกำลังคบกับคุณหนูจากเผ่าอิมป์น้ำอยู่...
Shram:ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่บอดี้การ์ดที่บ้านนั้นจ้างมาแท้ ๆ แต่ฉันก็กลับไปชอบกับคุณหนูเข้าจนได้ ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องดี ๆ เหมือนฝันแบบนี้ ดันมาเกิดกับฉันซะอย่างนั้น
Odette:เข้าประเด็นเลยเถอะ ข้ามส่วนนี้ไปก่อน
Shram:ก็ได้ ๆ แต่ฉันก็ยังลังเลอยู่ว่า จะบอกชื่อของเธอดีรึเปล่า... พวกเธอก็รู้นี่สหาย ตอนนี้มันเป็นสถานการณ์พิเศษน่ะ...
Shram:ถึงจะมีฉันคอยปกป้องเธออยู่ แต่ว่า... ถ้าเรื่องที่เธอมีความรักกับมนุษย์ ถูกแพร่งพรายออกไป ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายภูตหรือฝ่ายมนุษย์ ก็คงจะสร้างความลำบากใจให้เธอแน่
Mitya:บ้าน่า... พวก เดี๋ยวนะ... ไม่จริงน่า...
Chugunov:ห้ะ? Shram นาย... นายหมายความว่ายังไง...
Shram:หืม? ทำไมทุกคนทำหน้าตาแบบนั้นล่ะ หรือว่าที่ฉันพูดมันไม่สมเหตุสมผล?
Vodyanitsa:"สถานการณ์พิเศษ"... "ฝ่ายภูต"... "ฝ่ายมนุษย์"...?
Shram:ก็ใช่ไง...? สงครามกลางเมืองไง มีอะไรรึเปล่า ภูตกับมนุษย์ไม่ได้กำลังทำสงครามกันอยู่รึไง?
Valeriy:เท่าที่ฉันรู้... สงครามกลางเมืองครั้งใหญ่ล่าสุดของ Snezhnaya เกิดขึ้นเมื่อประมาณสี่ร้อยกว่าปีก่อน ในช่วงที่ท่าน Tsaritsa เพิ่งขึ้นครองราชย์ และอำนาจยังไม่มั่นคง
Shram:สี่ร้อยกว่าปี... ก่อน?
Traveler:(นี่มันเรื่องอะไรกัน? Shram เป็นคนจาก "อดีต" งั้นเหรอ?)
Valeriy:เอาล่ะ คุณชนะแล้ว คุณ Mitya ข้อสันนิษฐานที่ไร้สาระของคุณนั่น... อาจจะถูกต้องจริง ๆ ก็ได้
Mitya:ฉันก็ประหลาดใจเหมือนกัน... ตอนแรกฉันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย
Alyosha:ใครก็ได้ช่วยอธิบายหน่อย ตอนนี้เรื่องมันยังไงกันแน่เนี่ย?
Mitya:ดูจากสีหน้าของ Traveler แล้ว คุณน่าจะเข้าใจแล้วสินะ?
Traveler:[เกมใช้ความคิดสามแบบ กับคำถามสามข้อ]
Mitya:อืม แนวคิดน่าจะชัดเจนแล้ว ใน "รายงานการสืบสวน" บอกว่าเนื่องจากกระแสพลังถูกปิดกั้น เลยมีวิญญาณบางส่วน วนเวียนอยู่ในโรงละครตลอดเวลา
Mitya:คุณ Shram น่าจะเป็นวิญญาณ ที่ตายในโรงละครเมื่อนานมาแล้ว และในขณะเดียวกัน... ก็เป็น "คนที่เกินมาคนนั้น" ด้วย
Mitya:เพราะงั้นประโยคบนกระดาษโน้ตที่ว่า "'ความตาย' อยู่ข้างกายแล้ว" ฉันเดาว่า "ความตาย" น่าจะหมายถึง... "คนตาย" ซึ่งก็คือ "คนที่ตายไปนานแล้ว"
Odette:"คนตาย"... "คนที่ตายไปนานแล้ว"...
Mitya:มี "คนตาย" ปะปนเข้ามาในหมู่พวกเรา "คนที่เกินมา" ก็คือวิญญาณจากอดีต
Shram:ฉันเป็นคนตายงั้นเหรอ? ไม่ ๆ ... อย่าล้อเล่นแบบนี้สิสหาย ต้องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ ๆ
Shram:และไม่ว่าฉันจะเป็นคนตายรึเปล่า แต่สองคืนมานี้ฉันก็ไม่ได้ฆ่าใครแน่นอน!
Vodyanitsa:นั่นสิ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น... ใน "รายงานการสืบสวน" ก็บอกไว้ไม่ใช่เหรอว่า วิญญาณภายในโรงละคร ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงได้ ก็เลยไม่มีอันตราย?
Mitya:อืม... แล้วถ้าบอกว่าปัญหาไม่ได้เกิดจาก "วิญญาณ" แต่เป็นที่ตัว "กระแสพลัง" เองล่ะ?
Mitya:กระแสพลังมีพลังดึงดูด และกลืนกินดวงวิญญาณที่ทรงพลังมาก ถ้ากระแสพลังเป็นเหมือน "หลุมดำ" ที่คอยไล่ตามดวงวิญญาณอยู่ตลอดเวลา ส่วนดวงวิญญาณที่ไม่ต้องการกลับคืนสู่กระแสพลัง ก็กำลังหลบหนี...
Traveler:(เอ๊ะ? การเปรียบเทียบนี้... ทำไมถึงรู้สึกคุ้นจังนะ?)
Mitya:"หลุมดำ" ที่ทำเป้าหมายไม่สำเร็จ ไม่แน่ว่า อาจจะกลืนกินวิญญาณผู้บริสุทธิ์เข้าไป โดยไม่ได้ตั้งใจ หรือพยายามดูดซับวิญญาณอื่นมาทดแทนอยู่เรื่อย ๆ? ซึ่งก็เป็นแค่การคาดเดาแหละ
Valeriy:แม้แต่สาเหตุการตายของเหยื่อทั้งสี่คนในช่วงนี้ ก็ยังหาไม่เจอเลย อย่างที่คุณบอก ถ้าเป็นเพราะวิญญาณถูกกระแสพลังกลืนกินไป... ก็พอจะสมเหตุสมผลอยู่นะ
Vodyanitsa:แบบนี้ดูเหมือนจะไขข้อสงสัยทั้งหมดได้จริง ๆ... หรือว่านี่คือความจริงงั้นเหรอ...
Traveler:(Mitya อาศัยข้อสันนิษฐานของตัวเองมากเกินไป และการคาดเดาบางอย่าง ก็ขาดหลักฐานที่เป็นรูปธรรม...)
Traveler:(แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ ก็อาจจะไม่มีความคิดที่ดีกว่านี้แล้วจริง ๆ ...)
Odette:แล้วทำไม Shram ถึงไม่รู้ว่าตัวเองเป็น "คนตาย" ล่ะ? อยู่ด้วยกันมาตั้งสองสามวัน เขาจะไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองเลยเหรอ?
Mitya:วิญญาณที่วนเวียนอยู่ในโรงละครมาหลายร้อยปี จะไม่สงสัยในการมีอยู่ของตัวเอง และความหมายของการอยู่ที่นี่เลย จะแค่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะ
Shram:...เอ่อ... อืม... อืม...
Shram:เรื่องเจ้าหนูอัจฉริยะคนนั้น บางทีเธออาจจะเดาถูกจริง ๆ ก็ได้...
Shram:ฉันลองพยายามนึกดูแล้ว... เอ่อ... ถึงจะรู้สึกทรมานมาก จนหัวแทบจะระเบิด แต่ดูเหมือนว่า... จะนึกอะไรขึ้นมาได้จริง ๆ...
Shram:ที่แท้ความทรงจำเกี่ยวกับ "การตาย" ก็เป็นเพราะฉันไม่อยากนึกถึงมันเอง ก็เลยจงใจลืมมันไปมากกว่า
Alyosha:ก็นะ... นั่นคงเป็นความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดสินะ?
Shram:วันนั้นฉันกับคุณหนูแอบหนีออกมาเดตกัน และซื้อตั๋วโรงละครเพื่อมาดูการแสดง ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ แต่การได้อยู่กับเธอก็ทำให้ฉันมีความสุขมาก
Shram:แต่จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มนึงบุกเข้ามาในโรงละคร แล้วตะโกนโหวกเหวก ให้พวกอิมป์น้ำทั้งหมดในโรงละครออกมา... ไม่ว่าจะเป็นนักร้องหรือผู้ชมก็ตาม
Shram:ฉันรู้สึกได้ว่าความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับภูต น่าจะทวีความรุนแรงขึ้นอีกแล้ว ครั้งนี้พวกหัวรุนแรง คงไม่คิดจะปล่อยแม้แต่อิมป์น้ำ ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสงคราม
Shram:ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนฉลาด เลยถอดเสื้อคลุมให้คุณหนู กะว่าจะแอบหนีออกไปตอนที่กำลังชุลมุน...
Shram:แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกจับได้คาหนังคาเขา พวกเขาตะโกนว่า... ฉันเป็นคนทรยศต่อมนุษยชาติ
Shram:เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกคุณก็รู้ว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีกี่คน ฉันก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อหาโอกาสให้คุณหนูหนีออกไปให้ได้ ไม่ว่าจะในฐานะบอดี้การ์ด... หรือคนรักก็ตาม
Shram:...
Chugunov:พอแล้วสหาย อย่าไปนึกถึงมันอีกเลย พอแค่นี้เถอะ
Shram:จะว่ายังไงดีล่ะ... เฮ้อ... ก็ยังไม่อยากจะยอมรับความจริงแบบนี้เลย ฉัน... ตายไปแล้วได้ยังไงกันนะ?
Shram:สหาย... ฉันขอโทษด้วยนะ
Shram:ฉันเองก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนตาย อาจจะทำให้ทุกคนเดือดร้อนไปด้วย ฮ่าฮ่า ถ้าฉันเป็นคนนำ "ความตาย" มา พวกคุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้หมดเลย
Tonia:คุณ Shram...
Shram:ไม่ ไม่สร้างภาระให้พวกคุณดีกว่า ฉันคิดวิธีแก้ปัญหาได้แล้ว ไม่ใช่ว่าฉัน... วนเวียนอยู่ที่นี่มาหลายร้อยปีแล้วเหรอ?
Shram:งั้นฉันก็ควรจะออกไปแล้วสิ ฉันหมายถึง... ทางนั้นน่ะ ฉันตั้งใจว่าจะพา "ความตาย" ออกไปด้วยกัน จะได้ไปแบบสง่า ๆ หน่อยไง
Valeriy:คุณ Shram ฉันว่า เรายังคุยเรื่องวิธีแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้อยู่นะ...
Shram:สหาย ฉันถูกกำหนดให้เป็น "คนตาย" แล้ว ความตายก็เป็นสิ่งที่ฉันสมควรได้รับแล้ว วิธีการแบบไหนมันก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ หรือว่าการที่ฉันทำแบบนี้ มันขัดต่อหลักการอะไรของกองทัพพวกนายรึไง?
Valeriy:ไม่ ครั้งนี้ไม่ใช่หลักการของกองทัพอะไร แต่เป็นความต้องการส่วนตัวของฉันต่างหาก
Shram:เอาน่าสหาย อ้อใช่แล้ว คุณอิมป์น้ำ คนรัก... ของฉัน เธอชื่อ Litiya, Litiya Ozerova คุณรู้มั้ยว่าหลังจากนั้นเธอเป็นยังไงบ้าง?
Vodyanitsa:Ozerova... คุณป้า Ozerova นี่นา ทุกคนเรียกเธอว่าคุณป้า Ozerova ฉันรู้ว่าเธอมีลูกหลานมากมาย ในความทรงจำของฉัน เธอเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยนมากเลย
Shram:ฮ่า ๆ ๆ... ดีจังเลยนะที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่เลวเลย มีลูกหลานมากมายงั้นเหรอ... อืม... นั่นสินะ มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะไม่แต่งงาน เพื่อระลึกถึงฉันอะไรทำนองนั้น ใช่มั้ยล่ะ? ฮ่าฮ่า...
Shram:ขอแค่เธอมีความสุขก็พอแล้วล่ะ เฮ้อ ทำไงได้ ก็ฉันตายไปแล้วนี่นา วิญญาณเร่ร่อนอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ก็เพราะเป็นห่วงเธอ พอเป็นแบบนี้... ฉันก็ไม่มีความยึดติดอะไรแล้วล่ะ
Shram:ไม่ต้องส่งแล้วล่ะ สหายทุกคน ช่วงที่ผ่านมาฉันมีความสุขมาก... ชาติหน้าค่อยเจอกันใหม่นะ
Chugunov:รักษาตัวด้วยนะ... สหาย
Tonia:ถึงจะรู้ว่าคุณ Shram ตายไปแล้ว... แต่ก็ยังรู้สึกเศร้ามากอยู่ดี
Mitya:เรื่อง "ความตาย" น่ะ... ไม่ว่าจะหาคำตอบยังไง ก็โหดร้ายเหมือนกันทั้งนั้น...
Vodyanitsa:ฉันกำลังคิดว่า... ที่แท้ความขัดแย้งระหว่างภูตกับมนุษย์ในตอนนั้น มันรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ? ตอนนั้นฉันยังเด็ก เลยจำไม่ค่อยได้แล้ว ไม่คิดเลยว่า จะดึงคนธรรมดาเข้ามาพัวพันเยอะขนาดนี้...
Vodyanitsa:แต่ในบันทึกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ในช่วงนั้น กลับไม่ค่อยมีการลงรายละเอียด ถึงความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายมากนัก
Vodyanitsa:ผู้คนรู้แค่ว่าท่าน Tsaritsa เป็นผู้ก่อตั้งองค์กร Fatui และขับไล่เหล่าขุนนางภูตส่วนใหญ่ออกไป โดยไม่ฟังคำอธิบาย แถมยังใช้พลังที่น่ากลัวเข้าปราบมนุษย์อีกด้วย
Valeriy:ดูเหมือนว่าท่าน Tsaritsa จะทรงแบกรับความผิดนั้นไว้เอง พระองค์เลือกที่จะลดความขัดแย้งของทั้งสองฝ่าย และหันหัวหอกของทั้งสองฝ่ายมาที่พระองค์เอง
Valeriy:ก็เพราะแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ผ่านสงครามกลางเมืองที่แสนสาหัสแบบนั้นมา แต่มนุษย์กับภูตก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกันเท่าไหร่ หลายร้อยปีมานี้ก็อยู่กันอย่างสงบสุขมาตลอด
Vodyanitsa:งั้นก็แปลว่า ที่ท่าน Tsaritsa ขับไล่พวกภูต... ที่จริงแล้วก็เพื่อปกป้องพวกภูตในเมืองงั้นเหรอ? ยอมถูกทุกคนเกลียดชัง เพื่อแลกกับความสงบสุขจากสงครามกลางเมือง...
Valeriy:ก็คงงั้นนะ ฉันคิดว่าท่าน Tsaritsa ไม่ได้ใส่ใจความเกลียดชังของมนุษย์ขนาดนั้นหรอก และก็ไม่มีใครจะเกลียดท่าน Tsaritsa จริง ๆ หรอกนะ
Vodyanitsa:ที่แท้ก็เป็นฉันเองสินะที่ไม่เข้าใจมาตลอด...
Valeriy:เอาเถอะ ถ้าการคาดเดาของ Mitya ถูกต้อง งั้นเราก็จัดการกับ "คนตาย" ไปแล้ว เรื่องทุกอย่างก็ถือว่าจบลงแล้วล่ะ ทุกคนไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ
Chugunov:เฮ้อ แต่อากาศแย่ ๆ นี่ก็ยังไม่จบไม่สิ้นสักที...
Localized evidence
วิเคราะห์เบาะแสที่มีอยู่
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/2019891916BinOutput/Quest/7007.json/JIJKODHIEED/911
700710
7007
true
11