เงาในอดีตหวนคืน
โชคดีที่เราออกเดินทางกันแต่เนิ่น ๆ ไม่งั้นคงถูกขังไว้ข้างนอกแล้วล่ะ
3036Open quest →Quest Steps
Story evidence
Nicole:โชคดีที่เราออกเดินทางกันแต่เนิ่น ๆ ไม่งั้นคงถูกขังไว้ข้างนอกแล้วล่ะ
Paimon:ขังไว้ข้างนอก? หมายความว่าไง?
Nicole:พวกเธอยังไม่รู้สินะ? ว่าที่ชายแดนของ Sumeru มีบาเรียล่องหนปรากฏขึ้นมา ผู้คนที่นี่เลยถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
Nicole:ตอนนี้ไม่มีใครเข้าหรือออกไปได้ทั้งนั้น Sumeru กลายเป็นเกาะโดดเดี่ยวบนผืนแผ่นดินใหญ่
Paimon:นี่ก็เป็นฝีมือของ Fatui ด้วยเหรอ?
Nicole:เรื่องนี้ไม่น่าเกี่ยวข้องกับพวกนั้น ฉันคิดว่า มันน่าจะคล้ายกับกลไกการป้องกันตัวของ Irminsul มากกว่า
Nicole:Irminsul เป็นรากฐานของกระแสพลังแห่ง Teyvat ซึ่ง Sumeru เป็นประเทศที่อยู่ใกล้ Irminsul มากที่สุด
Nicole:ไม่แน่ว่า Irminsul อาจมีกลไกที่ว่ามาตั้งนานแล้ว เมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดความเสียหายอย่างรุนแรง พื้นที่ Sumeru ทั้งหมดก็จะถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอก เพื่อป้องกันไม่ให้ภัยพิบัติลุกลามไปทั่วทั้ง Teyvat
Paimon:งี้ก็หมายความว่า ถ้าผลกระทบของ Irminsul ยังคงขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ชาว Sumeru ก็ไม่สามารถลี้ภัยไปอยู่ประเทศอื่นได้เลยน่ะสิ?
Nicole:เท่าที่เห็นก็น่าจะเป็นแบบนั้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่ฉันมาอยู่ที่นี่ โลกกำลังอยู่ในวิกฤติอันตราย และ Sumeru ก็คือศูนย์กลางของพายุในครั้งนี้
Traveler:คุณก็เลยพา Nefer มางั้นเหรอ?
Paimon:นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะโน้มน้าวให้ Nefer กลับมาที่ Sumeru ได้จริง ๆ...
Nicole:สำหรับเรื่องนั้น ขนาดฉันที่เป็นคนฉลาด และมีวาทศิลป์ยอดเยี่ยม ก็ยังต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยล่ะ ฮ่า ๆ...
Nefer:...Sumeru จะเป็นยังไงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? คุณคงไม่ได้คิดว่า ฉันยังรู้สึกผูกพันกับที่แบบนี้อยู่หรอกใช่มั้ย?
Nicole:ฟังจากน้ำเสียงที่เธอพูดเมื่อกี้แล้ว ก็คงไม่รู้สึกผูกพันแล้วจริง ๆ นั่นแหละ
Nefer:ฟังดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยรู้ เกี่ยวกับอดีตของฉันเท่าไหร่เลยนะ? ฉันก็นึกว่าคุณจะรู้ไปเสียทุกเรื่องซะอีก
Nicole:ฉันรู้แค่ว่าพลังของเธอมาจากราชาแห่งนกกุลา ครั้งนึงเขาเคยเป็นทูตจันทราที่มีชื่อเสียง... นั่นเลยทำให้ฉันพอจะรู้เรื่องของเขา
Nicole:ถึงฉันจะมีวิธีในการล่วงรู้อดีตของเธอ แต่ทุกคนต่างก็มีความลับ ที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้กันทั้งนั้น เธอว่ามั้ยล่ะ?
Nefer:ฉันดีใจที่คุณคิดแบบนั้น คุณ Nicole
Nefer:Nod-Krai คือบ้านของฉัน ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้ฉันจะทุ่มเทความพยายามให้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องไปที่ Sumeru เพื่อเล่นบทกอบกู้โลกอีกครั้ง
Nicole:ฉันเข้าใจ ความรู้สึกของคนเราจะไม่เกิดขึ้น หรือหายไปโดยไม่มีเหตุผล ไม่ว่าการกอบกู้หรือการทำลายล้าง ต่างก็มีเหตุผลชัดเจนในตัวของมันเอง
Nicole:แต่กาลเวลาอันแสนยาวนานก็ได้สอนให้ฉันรู้ว่า ความรู้สึกของมนุษย์ทั้งซับซ้อนและย้อนแย้ง ดังนั้นความคิดของพวกเขา จึงมักเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
Nicole:ทูตสวรรค์อย่างพวกเรามีหน้าที่ในการชี้นำให้ผู้คน ให้ทำตามความปรารถนาที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ
Nicole:ฉันจึงอยากฟังเรื่องในอดีตของคุณ เพราะฉันคิดว่าสิ่งที่หล่อหลอมให้เป็นตัวคุณในทุกวันนี้ ไม่มีทางที่จะมีแค่ความเกลียดชังเพียงอย่างเดียว ต่อให้สุดท้ายแล้วพวกเราจะได้ข้อสรุปที่แตกต่างกัน ก็ไม่เป็นไร
Nefer:...
Nefer:...ฉันขอปฏิเสธ
Nicole:เดี๋ยวก่อนสิ ฉันอุตส่าห์ปูบรรยากาศน่าประทับใจไว้ ในเวลาแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเราควรเปิดใจ คุยกันอย่างตรงไปตรงมาเหรอ?
Nefer:งั้นเหรอ? ฉันอาจเป็นคนที่ไม่ค่อยดูบรรยากาศเท่าไหร่ก็ได้มั้ง
Nefer:ที่คุณ Nicole พูดมาถูกแล้วล่ะ สิ่งที่หล่อหลอมให้เป็นตัวฉันในทุกวันนี้ ไม่ได้มีแค่ความเกลียดชังเพียงอย่างเดียว ไม่อย่างนั้นฉันคงติดอยู่กับอดีตไปตลอดกาล และไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันได้
Nefer:แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่คิดว่าคำชี้แนะของคุณ จะเปลี่ยนความคิดฉันได้หรอกนะ ทรายที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจปัดออกได้หมด เลือดของผู้คนที่น่าเวทนาและน่ารังเกียจ... ความรู้สึกเก่า ๆ เหล่านั้นก็เหมือนกับเงาตามตัวที่ไม่มีวันสลัดหลุด
Nicole:แล้วเธออยากจะสลัดมันทิ้งมั้ยล่ะ?
Nefer:...ฉันหวังว่าตัวเองจะจดจำสิ่งเหล่านั้นได้ตลอดไป เพราะตั้งแต่วันนั้นจนถึงทุกวันนี้ ความรู้สึกและความทรงจำเหล่านั้น ก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันไปแล้ว
Nicole:อืม... ถ้าอย่างนั้น เธออยากลองฟังความคิดเห็นของฉันดูบ้างมั้ย?
Nefer:แน่นอน ความคิดเห็นของทูตสวรรค์ไม่ได้มีให้ฟังกันบ่อย ๆ นี่
Nicole:กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในตอนที่ทูตสวรรค์ยังสามารถเดินเหินบนโลกได้อย่างอิสระ ฉันคิดว่าชีวิตน่าเบื่อมาก
Nicole:งานที่แสนน่าเบื่อ ผู้คนที่แสนจะเย็นชา... ใด ๆ ก็ตามล้วนไม่น่าสนใจเท่ากับในตอนนี้เลย แต่หลังจากที่ทูตสวรรค์ล่มสลาย ฉันกลับโหยหาช่วงเวลาเหล่านั้น อยู่หลายต่อหลายครั้ง...
Nicole:มนุษย์มักจะยึดโยงอารมณ์ไว้กับใครสักคน สถานที่บางแห่ง หรือแม้แต่ข้าวของบางอย่าง เมื่อสิ่งเหล่านั้นหายไป ก็จะลืมสิ่งเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็ว และอารมณ์ความรู้สึกก็จะสูญสิ้นไปด้วย
Nefer:...
Nicole:หาก Sumeru ถูกทำลายลงจริง ๆ จากนี้ไปก็จะไม่มีทั้งทะเลทราย ไม่มีทั้งป่าฝน สิ่งที่เธอเกลียดชัง ก็จะถูกลบหายไปจากโลกนี้อย่างสมบูรณ์... ความทรงจำที่เธอเก็บซ่อนไว้ในใจก็จะค่อย ๆ จืดจางลง
Nicole:ทั้งความรักและความเกลียดชัง ล้วนเป็นอารมณ์ที่รุนแรง ดังนั้นเมื่อมันหายไป ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นย่อมจะรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
Nefer:นี่มันตรรกะวิบัติชัด ๆ คุณ Nicole คนที่มุ่งไปแต่ข้างหน้ามีแต่จะปรบมือยินดี เมื่อเห็นสิ่งที่ตัวเองเกลียดชังย่อยยับ
Nefer:...แต่ฉันคงเป็นข้อยกเว้น มีคนเคยบอกกับฉันว่าความทรงจำของคนเรา เห็นแก่ตัวยิ่งกว่าพ่อค้า ดังนั้นเราจึงควรคอยตรวจสอบกับความจริงอยู่เสมอ เพื่อเตือนตัวเองไม่ให้ลืม
Nefer:ฉันไม่ชอบ Sumeru แต่ก็ไม่ได้อยากเห็นมันล่มสลายหายไปทั้งแบบนี้ เอาเถอะ ฉันยอมช่วยก็ได้ แต่งานที่ไม่มีค่าตอบแทนฉันไม่ทำหรอกนะ
Nicole:เธอคงไม่ได้คิดจะฉวยโอกาส เรียกค่าตอบแทนก้อนโตหรอกใช่มั้ย?
Nefer:แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?
Nicole:เอ่อ... ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันไม่ได้พก Mora ติดตัวมาเยอะเท่าไหร่ ถ้าเธอต้องการ ฉันจะไปขอยืมมาจาก Alice มาให้ หรือว่าจ่ายด้วยรูปปั้นก่อนได้มั้ย? รูปปั้นของฉันมีราคามากเลยนะ
Nefer:ช่วยจ่ายค่าเดินทางขากลับ Sumeru ให้ด้วยก็แล้วกัน
Nicole:แค่นี้เองเหรอ?
Nefer:แค่นี้ก็พอ
Nefer:เห็นแก่หนี้บุญคุณที่ติดค้างกันไว้ ฉันจะยอมกลับ Sumeru สักครั้ง
Nefer:Jahoda!
Jahoda:มาแล้ว เจ้านาย มีอะไรให้รับใช้เหรอ?
Nefer:ฉันจะกลับไปที่ Sumeru ในระหว่างนี้ เธอก็เป็นรักษาการผู้ดูแลของเคหาสน์แห่งความลับ แทนฉันทีนะ
Jahoda:หะ...ให้ฉันรักษาการแทนเหรอ? หวาาา... วางใจได้เลยเจ้านาย ฉันจะดูแลเคหาสน์แห่งความลับให้เอง!
Nicole:และแล้ว ทูตสวรรค์ผู้ปราดเปรื่องอย่าง Nicole ก็ได้พาพรรคพวกที่พึ่งพาได้กลับมาให้ทุกคนได้สำเร็จ น่าปลาบปลื้มจริง ๆ
Nefer:เล่าซะละเอียดเชียวนะ แถมยังใส่สีตีไข่เพิ่มซะด้วย
Nefer:เดิมทีฉันตั้งใจว่าจะไม่กลับมาที่ Sumeru อีกแล้ว โดยเฉพาะทะเลทรายแห่งนี้ ทว่าการใช้ชีวิตบนโลกนี้ จะมีเรื่องไม่ได้ดั่งใจบ้างก็เป็นธรรมดา
Nefer:แล้ว Candace ล่ะ? ไม่เห็นเธอเลยนะ
Dehya:เธอจัดการธุระอยู่ที่หมู่บ้าน Aaru เดี๋ยวคงตามมาทีหลัง
Dehya:ขอโทษนะ ฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะใช่มั้ย? พอดีว่ามีข่าวดีจะมาแจ้ง
Kaveh:พวกเราตั้งใจจะไปที่สุสานราชา Deshret เพื่อตามหา Aaru ในตำนาน ตั้งใจว่าจะใช้เจ้าสิ่งนั้นจำลองและดัดแปลงระบบ Akasha
Cyno:จากข้อมูลในวิหารแห่งความเงียบงันที่เราพบ ระบุไว้ว่าในสุสานราชา Deshret มี "Aaru's Shut" ที่สามารถใช้เชื่อมต่อกับ Aaru ได้
Tighnari:ก่อนออกเดินทางยังพอมีเวลาเหลือเฟือ ไม่ต้องรีบร้อน
Kaveh:จะว่าไป สองคนนี้คือใครเหรอ?
Nefer:เรียกฉันว่า Nefer ก็ได้ ปกติฉันอาศัยอยู่ที่ Nod-Krai เมื่อกี้พวกคุณกำลังคุยถึง "Aaru" อยู่ใช่มั้ย?
Cyno:ใช่แล้ว
Nefer:ฉันสนิทกับราชาแห่งนกกุลา เขาเป็นหนึ่งในสามขุนนางโฉดชั่วที่ถูกคุมขังอยู่ในนั้น ฉันกลับมาเพราะตั้งใจอยากจะทำอะไรสักอย่าง ถ้าไม่รังเกียจ ขอฉันไปที่ Aaru ด้วยคนสิ
Tighnari:นั่นก็เยี่ยมไปเลยน่ะสิ!
Dehya:เอ๊ะ... คุณ Nefer เป็นชาวทะเลทรายเหรอ?
Nefer:ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ?
Dehya:รู้สึกว่าเรามีบางอย่างที่คล้ายกันนะ แถมเมื่อกี้คุณยังพูดถึง Candace ด้วย... โทษที ไม่ใช่ว่าฉันอยากละลาบละล้วง แค่เผอิญนึกขึ้นได้ก็เลยถาม
Dehya:ฉันชื่อ Dehya เป็นทหารรับจ้างของกลุ่ม Eremite ปกติแล้วทำงานอยู่แถบทะเลทราย
Nefer:ฉันกับ Dori ค่อนข้างสนิทกัน เคยได้ยินเธอพูดถึงทุกคนตั้งนานแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ได้เห็นหน้าค่าตากันสักที
Nefer:แต่ว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ ฉันยังไม่รู้จักทุกคนเลย งั้นเรามาแนะนำตัวกันก่อนดีมั้ย?
Nicole:จริง ๆ ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักซะทีเดียว
Collei:...!!
Kaveh:แปลกจัง ฉันตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย? เมื่อกี้ฉันยังเห็นอยู่หยก ๆ เลยว่าคุณผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ขยับปากพูด?
Cyno:หรือว่านี่คือ "การพูดด้วยท้อง" อย่างที่เขาเล่าลือกัน?
Tighnari:มีอะไรเหรอ Collei?
Collei:ท่าน... คือเจ้าของเสียงในหัวของฉันใช่มั้ย?
Collei:คนที่คอยชี้นำให้ฉันนำความฝัน ไปรายงานแด่ท่านเทพแห่งพฤกษา และสอนให้ฉันขับขานบทกวีอันแสนวิเศษ...
Nicole:อืม ฉันถูกรู้จักในหลายชื่อ แต่ครั้งนี้ฉันขอแนะนำตัวเอง ด้วยชื่อที่เข้ากับสถานการณ์ที่สุดก็แล้วกัน ฉันชื่อว่า Nicole Reeyn เป็น "ทูตสวรรค์" ที่มีชีวิตอยู่มายาวนาน
Dehya:ทูตสวรรค์? ฟังดูยิ่งใหญ่จัง... มันคืออะไรเหรอ?
Nicole:เอ่อ อา จะเรียกว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีอายุยืนยาวก็ได้มั้ง? จะบอกว่าเป็นเทพอสูรก็ไม่เชิง แต่ก็รู้เรื่องราวโบราณกาลของโลกนี้อยู่ไม่น้อยเลยล่ะ
Paimon:ใช่แล้ว แถม Nicole ยังเป็นประติมากรที่เก่งมากอีกด้วย!
Traveler:จะเรียกว่าเป็นผู้สร้างสรรค์งานศิลป์ก็ได้นะ
Dehya:ฮ่า ๆ Traveler กับ Paimon อุตส่าห์พูดขนาดนี้ แสดงว่าท่านจะต้องเก่งมากแน่ ๆ
Nicole:ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ คำก็ "ท่าน" สองคำก็ "ท่าน" ฟังแล้วรู้สึกไม่ชินยังไงไม่รู้
Nicole:ทุกคนทำตัวตามสบายเถอะ ไม่ต้องมากพิธีขนาดนั้นก็ได้
Collei:คุณ Nicole ฉันขอถามคำถามอีกสักสองสามข้อได้มั้ย?
Nicole:อืม ได้สิ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเธอมีข้อสงสัยอยู่เต็มอกไปหมด อยากรู้คำตอบจนแทบรอไม่ไหว
Nicole:แถมฉันยังรู้ด้วยว่าเธออยากจะถามอะไร เธอคงสงสัยว่าทำไมถึงฝันเห็นเมือง Sumeru ปั่นป่วน ทำไมถึงมีแค่บทกวีของเธอเท่านั้น ที่สามารถทำให้ญินสงบลงได้...
Nicole:ฉันสามารถชี้นำเธอเพื่อนำไปสู่ความจริง แต่มันจะเกี่ยวกับความลับในตัวของเธอ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะคุยกับเธอตามลำพัง
Localized evidence
คุยกับเพื่อนเก่าทั้งสอง
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/2121570820BinOutput/Quest/3036.json/JIJKODHIEED/23
303603
3036
true
3