ContentReadable 285455
İncele, hesapla, kaydet ve işle: Bilgeliğin erişebildiği her dünya, boşluğun gözlerine kazınıyor.
Bir sebepten ötürü zamanı aştığını iddia eden bu ırk, yıldızlar arasında ebedi bir görevi sürdürüyordu.
Varlığın kendisini silen karanlığın, mutlak ve geri döndürülemez bir son olduğunu bilmelerine rağmen
kadimlerin torunları olan tarihçiler, görevlerine sadık kalarak her bir yıldızı hafızalarına kazımaya devam ediyordu.
Boşluktan yeni uyanan bu yolcu da o sayısız tarihçiden yalnızca biriydi.
Işığı o eski parlaklığını büyük ölçüde kaybetmiş olsa da etrafını saran yıldızlarla dolu enginlik, virane haldeki varoluşa hâlâ şahitlik ediyordu.
Yine de bu durum yolcuyu şaşırtmamıştı, çünkü gök haritasındaki hesaplamalarla neredeyse mükemmel bir şekilde örtüşüyordu.
Fakat bir detay diğerlerinden ayrılıyordu. Yıldız haritasında bulunmayan tek bir ışık noktası, görüntünün öngörülenden biraz saptığı o yerdi.
Uzaktaki memleketindeyken kütüphanede arşivlediği anılarda burası, yeni doğmuş ve yaşam barındırabilen bir gezegendi.
Ancak şimdi aşılmaz katmanlarının ardına gizlenmiş, ezeli alevi asıl ışıltısından yoksun halde yatıyordu.
Uzun zamandır toza gömülmüş olan, bir zamanlar o dünyayı yöneten hükümdarı nasıl ziyaret ettiğine dair anılarını anımsadı.
Önceki efendisi nereye gitmişti? Peki ya yeni Gökten Gelen, tüm yaşamı içine hapseden bu kabuğu neden inşa etmişti?
Tarihçi soyu kadim kanunlara uyar, gözlemledikleri şeye asla müdahale etmez.
Fakat sonsuz olasılık barındıran zamanın dallanıp budaklanan yolları, nihayetinde tek bir sona çıkan bir cehalet perdesinden ibaretse
içgüdülerimiz ve doğamız bizi neden kader labirentinin her bir dönemecini keşfetmeye itiyor hâlâ?
Belki de değişim zamanı gelmişti veya bu yalnızca bir meraktan ibaretti. Zihniyle, kabuğun içindeki dünyaya uzandı...
İncele, hesapla, kaydet ve işle: Bilgeliğin erişebildiği her dünya, boşluğun gözlerine kazınıyor. Bir sebepten ötürü zamanı aştığını iddia eden bu ırk, yıldızlar arasında ebedi bir görevi sürdürüyordu. Varlığın kendisini silen karanlığın, mutlak ve geri döndürülemez bir son olduğunu bilmelerine rağmen kadimlerin torunları olan tarihçiler, görevlerine sadık kalarak her bir yıldızı hafızalarına kazımaya devam ediyordu. Boşluktan yeni uyanan bu yolcu da o sayısız tarihçiden yalnızca biriydi. Işığı o eski parlaklığını büyük ölçüde kaybetmiş olsa da etrafını saran yıldızlarla dolu enginlik, virane haldeki varoluşa hâlâ şahitlik ediyordu. Yine de bu durum yolcuyu şaşırtmamıştı, çünkü gök haritasındaki hesaplamalarla neredeyse mükemmel bir şekilde örtüşüyordu. Fakat bir detay diğerlerinden ayrılıyordu. Yıldız haritasında bulunmayan tek bir ışık noktası, görüntünün öngörülenden biraz saptığı o yerdi. Uzaktaki memleketindeyken kütüphanede arşivlediği anılarda burası, yeni doğmuş ve yaşam barındırabilen bir gezegendi. Ancak şimdi aşılmaz katmanlarının ardına gizlenmiş, ezeli alevi asıl ışıltısından yoksun halde yatıyordu. Uzun zamandır toza gömülmüş olan, bir zamanlar o dünyayı yöneten hükümdarı nasıl ziyaret ettiğine dair anılarını anımsadı. Önceki efendisi nereye gitmişti? Peki ya yeni Gökten Gelen, tüm yaşamı içine hapseden bu kabuğu neden inşa etmişti? Tarihçi soyu kadim kanunlara uyar, gözlemledikleri şeye asla müdahale etmez. Fakat sonsuz olasılık barındıran zamanın dallanıp budaklanan yolları, nihayetinde tek bir sona çıkan bir cehalet perdesinden ibaretse içgüdülerimiz ve doğamız bizi neden kader labirentinin her bir dönemecini keşfetmeye itiyor hâlâ? Belki de değişim zamanı gelmişti veya bu yalnızca bir meraktan ibaretti. Zihniyle, kabuğun içindeki dünyaya uzandı...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15045_5_TR.txt- JSON Pointer
/
