ContentReadable 285452
Alev alev yanan korlar, kan yağmuruna karışıp göğü ateşe verdi ve geceyi gündüzden aydınlık kıldı.
Göklerden, yıldızları bile sarsan bir yıldız mızrağı düştü. Parlaklığı sahte güneşin ışığını bile gölgede bırakıyordu.
Donmuş toprakların üzerinde yükselen büyük şehirde ışıklar aynı parlaklığıyla yanıyordu ve büyük meclisinin duvarları her türden sancakla donatılmıştı.
İsyan okları gerilmiş, semavi şehre nişan almışlardı. Yeni doğan Feyler bile savaşmak için silah kuşanmıştı.
Asi liderler beklenen anın gelip çattığının farkındaydı. Hayata tutunmak yerine ölümü soğukkanlılıkla karşılamayı seçtiler.
Fakat içlerindeki en yüce melek, şehrin eteklerindeki küçük bir dua çukuruna uğramıştı. Son sözlerini, ilk uyanana söylemek istiyordu.
"Ne görüyor gözlerin? Yeni bir umut mu... Yoksa ölüme mahkum bir kader mi?"
"Arzuladığımız son bu değildi belki. Ama ikimiz için yeterli."
Onu hor görenler, göklerin en büyük kızı derler ona ve ihtirasına kapılıp yoldan çıktığını söylerler. Fakat zincirlere vurulmuş halde doğanlar, özgürlüğün değerini asla bilemezler.
Zincirlere vurulmuş halde doğanlar, yüce elçinin kutsala ihanet edebileceğine inanmayı da reddedenlerdir. Tıpkı gökyüzünün yalanlarıyla yüzleşmeye cesaret edemedikleri gibi.
Platformda eskiden fani olan ve çağların getirdiği yükle yıpranıp parçalanmış bir beden duruyordu.
Yıldız ışığıyla parlayan gözlerinde altuni bir alev titreşti ve soldu. Son cevabı ancak uzun bir sessizlikten ibaret olabildi.
"Kaderlerinin sonunda bu dünyayı hiç kimsenin kaçamayacağı bir yıkımın beklediğini bilseler bile..."
"Mayıs sinekleri gibi bir günlük ömürlerini yaşayıp ölüyorlar. Ama yine de binlerce yıl uzaktaki gelecekleri için savaşmaya devam ediyorlar."
"Umut, yine de sıradan insanların yüreğinde. Bir gün içlerinden yüce bir şey ortaya çıkacak."
"Fakat çok az vakit kazanabildik... Bir mucizenin bu çağda kök salması için yeterli değil."
"İlk ateşi sen yaktın. Ama bu senin savaşın değil ve sana ait olmayan bir günahı da üstlenmemelisin."
"Beni cehalet rüyasından uyandıran sevgili yoldaşım... Yalvarırım, henüz vakit varken ait olduğun dünyaya geri dön."
Hüküm çivisinin gölgesi yeryüzüne düştü. Herkesin önünde yürüyen kadının zihni, ıssız topraklar üzerinde yarım kalan bir hayalde dolaşıyordu.
Bu durum on bin yıllık bir esaret ve uzak kuzey karlarının tanrıların dahi bilmediği bir karanlığa gömülmesi anlamına gelse bile...
Alev alev yanan korlar, kan yağmuruna karışıp göğü ateşe verdi ve geceyi gündüzden aydınlık kıldı. Göklerden, yıldızları bile sarsan bir yıldız mızrağı düştü. Parlaklığı sahte güneşin ışığını bile gölgede bırakıyordu. Donmuş toprakların üzerinde yükselen büyük şehirde ışıklar aynı parlaklığıyla yanıyordu ve büyük meclisinin duvarları her türden sancakla donatılmıştı. İsyan okları gerilmiş, semavi şehre nişan almışlardı. Yeni doğan Feyler bile savaşmak için silah kuşanmıştı. Asi liderler beklenen anın gelip çattığının farkındaydı. Hayata tutunmak yerine ölümü soğukkanlılıkla karşılamayı seçtiler. Fakat içlerindeki en yüce melek, şehrin eteklerindeki küçük bir dua çukuruna uğramıştı. Son sözlerini, ilk uyanana söylemek istiyordu. "Ne görüyor gözlerin? Yeni bir umut mu... Yoksa ölüme mahkum bir kader mi?" "Arzuladığımız son bu değildi belki. Ama ikimiz için yeterli." Onu hor görenler, göklerin en büyük kızı derler ona ve ihtirasına kapılıp yoldan çıktığını söylerler. Fakat zincirlere vurulmuş halde doğanlar, özgürlüğün değerini asla bilemezler. Zincirlere vurulmuş halde doğanlar, yüce elçinin kutsala ihanet edebileceğine inanmayı da reddedenlerdir. Tıpkı gökyüzünün yalanlarıyla yüzleşmeye cesaret edemedikleri gibi. Platformda eskiden fani olan ve çağların getirdiği yükle yıpranıp parçalanmış bir beden duruyordu. Yıldız ışığıyla parlayan gözlerinde altuni bir alev titreşti ve soldu. Son cevabı ancak uzun bir sessizlikten ibaret olabildi. "Kaderlerinin sonunda bu dünyayı hiç kimsenin kaçamayacağı bir yıkımın beklediğini bilseler bile..." "Mayıs sinekleri gibi bir günlük ömürlerini yaşayıp ölüyorlar. Ama yine de binlerce yıl uzaktaki gelecekleri için savaşmaya devam ediyorlar." "Umut, yine de sıradan insanların yüreğinde. Bir gün içlerinden yüce bir şey ortaya çıkacak." "Fakat çok az vakit kazanabildik... Bir mucizenin bu çağda kök salması için yeterli değil." "İlk ateşi sen yaktın. Ama bu senin savaşın değil ve sana ait olmayan bir günahı da üstlenmemelisin." "Beni cehalet rüyasından uyandıran sevgili yoldaşım... Yalvarırım, henüz vakit varken ait olduğun dünyaya geri dön." Hüküm çivisinin gölgesi yeryüzüne düştü. Herkesin önünde yürüyen kadının zihni, ıssız topraklar üzerinde yarım kalan bir hayalde dolaşıyordu. Bu durum on bin yıllık bir esaret ve uzak kuzey karlarının tanrıların dahi bilmediği bir karanlığa gömülmesi anlamına gelse bile...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15045_2_TR.txt- JSON Pointer
/
