ContentReadable 285451
Uçsuz bucaksız diyarlarda değişim rüzgarları esiyordu. Kuzey rüzgarlarının ötesinde gökteki yıldızlar alev alev yanıyordu.
Donmuş topraklar üzerinde göklerden daha yüce bir şehir yükseliyordu. Her milletten insan yekvücut burada toplanmış haldeydi.
Henüz gerçekleşemeden sönüp giden hayalleri için çalışıyorlardı burada. Asla göremeyecekleri torunları için...
Onları yaratanların asla tutmadığı sözler için çabalıyorlardı. Gelecekte erişmeyi arzuladıkları yıldızlar için...
Gelişim, dünyanın ötesinden gelen bilgelikten aldığı güç ile geçmişin yüz yıl süren kazanımlarını artık her geçen gün geride bırakır hale gelmişti.
İnsan ruhu yeni olan her şeye heves eder, tıpkı her genç türün tüm saflığıyla yaptığı gibi.
Bir zamanlar dokunulmaz olarak kabul edilen pek çok tabu yıkılıyor ve sınır tanımayan tüm arzular tatmin ediliyordu artık.
İnsanlar da yeni neslin daha keskin zihinler ve daha kuvvetli bedenlerle yükselebilmesi için evrimin köklerini araştırıyorlardı.
Tüm dillerin kökenlerinin izini sürüp dünyanın dört bir yanına, bir zamanlar göklerin ardına gizlenen hakikatleri götürdüler.
Eskiden sapkınlık sayılan sırlar artık çocukların dersliklerinde dahi özgürce konuşulabilir hale gelmişti.
Gökleri hiçbir zaman olmadığı kadar yakınlarında hissediyorlardı. O kadar ki ona meydan okuyabileceklerine inanmaya cüret ettiler...
Fakat bu, mirasın babadan oğla geçtiği bir masal değildi. Göklerin efendisinin yargısı, ölümlülerin güç toplamasını beklemeyecekti.
Yeteri kadar zaman verilecek olursa, gerçekten de tüm kaderi ve tahayyülü aşabilecek yüce bir şey ortaya çıkarmaları işten bile değildi.
Ama ne önemi vardı ki? Bu dünya onlar için yaratılmamıştı. Nihai hüküm, bundan ibaretti.
İhtirasa bir kez kapıldıktan sonra hangi yolu seçerlerse seçsinler, sonu hep aynı çöküştü.
Özgür irade, belirsizlik ve felaketten başka bir şey getirmez. Kozmosun katı kanunlarının öğrettiği gerçek buydu.
Tıpkı ağaçtaki serseri dalların budanması gerektiği gibi, sınırlarını aşan ölümlülerin de ayıklanması gerekirdi.
Fakat soruların en büyüğünün yegane cevabı gerçekten de bu mu?
Mucizelerin, tabiri gereği zaten tüm mantığa aykırı olması gerekmiyor muydu?
Yine de bu eski çağa ait olanlar için cevabı arama fırsatı çoktan kaybolmuştu...
Uçsuz bucaksız diyarlarda değişim rüzgarları esiyordu. Kuzey rüzgarlarının ötesinde gökteki yıldızlar alev alev yanıyordu. Donmuş topraklar üzerinde göklerden daha yüce bir şehir yükseliyordu. Her milletten insan yekvücut burada toplanmış haldeydi. Henüz gerçekleşemeden sönüp giden hayalleri için çalışıyorlardı burada. Asla göremeyecekleri torunları için... Onları yaratanların asla tutmadığı sözler için çabalıyorlardı. Gelecekte erişmeyi arzuladıkları yıldızlar için... Gelişim, dünyanın ötesinden gelen bilgelikten aldığı güç ile geçmişin yüz yıl süren kazanımlarını artık her geçen gün geride bırakır hale gelmişti. İnsan ruhu yeni olan her şeye heves eder, tıpkı her genç türün tüm saflığıyla yaptığı gibi. Bir zamanlar dokunulmaz olarak kabul edilen pek çok tabu yıkılıyor ve sınır tanımayan tüm arzular tatmin ediliyordu artık. İnsanlar da yeni neslin daha keskin zihinler ve daha kuvvetli bedenlerle yükselebilmesi için evrimin köklerini araştırıyorlardı. Tüm dillerin kökenlerinin izini sürüp dünyanın dört bir yanına, bir zamanlar göklerin ardına gizlenen hakikatleri götürdüler. Eskiden sapkınlık sayılan sırlar artık çocukların dersliklerinde dahi özgürce konuşulabilir hale gelmişti. Gökleri hiçbir zaman olmadığı kadar yakınlarında hissediyorlardı. O kadar ki ona meydan okuyabileceklerine inanmaya cüret ettiler... Fakat bu, mirasın babadan oğla geçtiği bir masal değildi. Göklerin efendisinin yargısı, ölümlülerin güç toplamasını beklemeyecekti. Yeteri kadar zaman verilecek olursa, gerçekten de tüm kaderi ve tahayyülü aşabilecek yüce bir şey ortaya çıkarmaları işten bile değildi. Ama ne önemi vardı ki? Bu dünya onlar için yaratılmamıştı. Nihai hüküm, bundan ibaretti. İhtirasa bir kez kapıldıktan sonra hangi yolu seçerlerse seçsinler, sonu hep aynı çöküştü. Özgür irade, belirsizlik ve felaketten başka bir şey getirmez. Kozmosun katı kanunlarının öğrettiği gerçek buydu. Tıpkı ağaçtaki serseri dalların budanması gerektiği gibi, sınırlarını aşan ölümlülerin de ayıklanması gerekirdi. Fakat soruların en büyüğünün yegane cevabı gerçekten de bu mu? Mucizelerin, tabiri gereği zaten tüm mantığa aykırı olması gerekmiyor muydu? Yine de bu eski çağa ait olanlar için cevabı arama fırsatı çoktan kaybolmuştu...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15045_1_TR.txt- JSON Pointer
/
