ContentReadable 285422
Donuk ışığın gümüş bir ayna misali paramparça olduğu ama yeni ayın henüz yükselmediği bir dönemdi.
Bu hikaye, doğuştan kusurlu olan ve kutsanmaya layık görülmeyen iki kız kardeşin hikayesi.
Yabancılar için asude bir mabet olan ay ışığının altında kırılgan ruhlar tek bir nefesi paylaşıyordu.
Sevinçle dolu olması gereken acılı anlarında birbirlerine sokulup, biraz olsun sıcaklık hissetmeye çalışıyorlardı.
Ebeveynlerini hiç tanımamışlardı, ormanın içinden esen rüzgarın fısıltılarını da duymamışlardı.
Varları yokları büyükanneleriydi, dünyayı yalnızca soluk bir hikaye kitabından gördükleri kadarıyla biliyorlardı.
Kitabın yıpranmış ve sararmış sayfaları, daha önce hiç görmedikleri bir dünyayı göstermişti onlara.
Tek bir beyaz kuş, mükemmel ayın altında tüm zarafetiyle süzülüyordu.
İki çocuk, peri masallarındaki özgür canlılara hayranlıkla bakarken birbirlerine bir söz verdiler...
Bir gün engin gökyüzündeki beyaz kuşlar gibi uçacaklardı birlikte.
"Doğduğumuzdan beri birbirimizden başka kimsemiz olmadı."
"Gitmemiz gereken gün geldiğinde, hayatımızın geri kalanını beraber yaşayalım."
Uzun yıllar sonra, içlerinden biri sözünü tutmadı ve yalnız başına uzaklara gitti.
Heyhat, parlak bir geleceğe kaçış değildi bu, daha karanlık bir gecenin içine gömülecekti.
Hem rüyanın hem de ikisi için vadedilen acının yarısı onunla birlikte gitti.
Sonrasında ilk Ay İlahicisi olan Aila, o günden itibaren iki kat daha fazla ızdırap çekmeye başladı.
"Demek sen de bunca zamandır bana yalan söylüyordun... Güvendiğim yegane kişi olan ablam..."
"Ama sana gönül koymayacağım... Uzaklardaki gökyüzüne dair umudumu kaybedeli uzun zaman oldu zaten."
Donuk ışığın gümüş bir ayna misali paramparça olduğu ama yeni ayın henüz yükselmediği bir dönemdi. Bu hikaye, doğuştan kusurlu olan ve kutsanmaya layık görülmeyen iki kız kardeşin hikayesi. Yabancılar için asude bir mabet olan ay ışığının altında kırılgan ruhlar tek bir nefesi paylaşıyordu. Sevinçle dolu olması gereken acılı anlarında birbirlerine sokulup, biraz olsun sıcaklık hissetmeye çalışıyorlardı. Ebeveynlerini hiç tanımamışlardı, ormanın içinden esen rüzgarın fısıltılarını da duymamışlardı. Varları yokları büyükanneleriydi, dünyayı yalnızca soluk bir hikaye kitabından gördükleri kadarıyla biliyorlardı. Kitabın yıpranmış ve sararmış sayfaları, daha önce hiç görmedikleri bir dünyayı göstermişti onlara. Tek bir beyaz kuş, mükemmel ayın altında tüm zarafetiyle süzülüyordu. İki çocuk, peri masallarındaki özgür canlılara hayranlıkla bakarken birbirlerine bir söz verdiler... Bir gün engin gökyüzündeki beyaz kuşlar gibi uçacaklardı birlikte. "Doğduğumuzdan beri birbirimizden başka kimsemiz olmadı." "Gitmemiz gereken gün geldiğinde, hayatımızın geri kalanını beraber yaşayalım." Uzun yıllar sonra, içlerinden biri sözünü tutmadı ve yalnız başına uzaklara gitti. Heyhat, parlak bir geleceğe kaçış değildi bu, daha karanlık bir gecenin içine gömülecekti. Hem rüyanın hem de ikisi için vadedilen acının yarısı onunla birlikte gitti. Sonrasında ilk Ay İlahicisi olan Aila, o günden itibaren iki kat daha fazla ızdırap çekmeye başladı. "Demek sen de bunca zamandır bana yalan söylüyordun... Güvendiğim yegane kişi olan ablam..." "Ama sana gönül koymayacağım... Uzaklardaki gökyüzüne dair umudumu kaybedeli uzun zaman oldu zaten."
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15042_2_TR.txt- JSON Pointer
/
