ContentReadable 285395
Havada yoğun bir kan kokusu vardı, dünyayı yakıp kavuran büyük savaşın döneceğini işaret ediyordu adeta.
Ruhlar ordusu, gecenin karanlığında keder dolu bir feryatla uçtu.
Kırsal kesimlerde anlatılan halk hikayelerine göre bunlar, farklı bir dünyadan gelen ve toplayacak ruhlar arayan iblislerdi.
Kimileriyse bunların o eski kabustan kalan hayaletler olduğuna inanıyordu.
Sınır bölgelerinde yaşayanların "Vahşi Av" olarak adlandırdığı felaketti bu.
Eğer sadece bir yaz fırtınasından ibaret olsaydı, gökyüzünü gök gürültüleri ve şimşeklerle doldursaydı,
Macera dolu bir hayata alışkın olanlar için küçük bir aksilikten ibaret görülürdü.
Ama benzeri yüz yıldır görülmemiş bu fırtına yeryüzüne siyah bir kan yağmuru yağdırdığında
İnsanlar fark etti ki atalarından kalan bu korkunç efsaneler
Çocukları korkutmak için uydurulan hikayelerden ibaret değildi, kendi damarlarında akan korkudan doğmuştu.
Nihayetinde birinin yüzleşmesi gereken bir korkuydu ve engin karanlıkta dolaşan ruhların yolunu aydınlatıyordu.
Karanlık ve ışık arasında siyah tüylü bir karga sürüsü uçuyordu, ışığa karşı duran bir karga önderlik ediyordu onlara.
Kılıcını sessizce kaldırdı, kılıcın parlaklığıyla aydınlanan yüzü, kılıcın kendisi kadar keskin ve sertti.
Yemin etmiş birlik, ışığa üşüşen güveler gibi olduklarının bilinciyle yola devam etti ve kimsenin geri dönemeyeceği savaş alanına ilerledi.
...
Yolun sonunda yalnızca karanlık kılıcı tutan ayaktaydı.
Ormanın derinliklerinde kötü bir gücün saklandığını ve "Vahşi Av"ı o gücün çağırdığını biliyordu.
Biraz daha ilerleyebilirse, biraz daha dayanabilirse korumaya yemin ettiği toprakları kurtarabilirdi.
Kafasındaki bu düşüncelere öyle dalmıştı ki bedeninin çoktan paramparça edildiğini fark etmemişti.
Taşıdığı uyarı çanı ise kan ve siyah çamura bulandığı için pes bir ses çıkarıyordu yalnızca.
Bu korkunç sesten ürktükleri için midir bilinmez ama etrafındaki leş yiyiciler oldukları yerde donakaldı.
Böylece o, yarım kalan yeminini yerine getirmek için hiçlikte yalnız başına yürümeye devam etti...
Uzun yılların ardından ülkenin halk efsanelerine bir yenisi eklendi:
Kederli çanlar çaldığında, Vahşi Avı avlama yemini eden kişi geliyor demektir.
Havada yoğun bir kan kokusu vardı, dünyayı yakıp kavuran büyük savaşın döneceğini işaret ediyordu adeta. Ruhlar ordusu, gecenin karanlığında keder dolu bir feryatla uçtu. Kırsal kesimlerde anlatılan halk hikayelerine göre bunlar, farklı bir dünyadan gelen ve toplayacak ruhlar arayan iblislerdi. Kimileriyse bunların o eski kabustan kalan hayaletler olduğuna inanıyordu. Sınır bölgelerinde yaşayanların "Vahşi Av" olarak adlandırdığı felaketti bu. Eğer sadece bir yaz fırtınasından ibaret olsaydı, gökyüzünü gök gürültüleri ve şimşeklerle doldursaydı, Macera dolu bir hayata alışkın olanlar için küçük bir aksilikten ibaret görülürdü. Ama benzeri yüz yıldır görülmemiş bu fırtına yeryüzüne siyah bir kan yağmuru yağdırdığında İnsanlar fark etti ki atalarından kalan bu korkunç efsaneler Çocukları korkutmak için uydurulan hikayelerden ibaret değildi, kendi damarlarında akan korkudan doğmuştu. Nihayetinde birinin yüzleşmesi gereken bir korkuydu ve engin karanlıkta dolaşan ruhların yolunu aydınlatıyordu. Karanlık ve ışık arasında siyah tüylü bir karga sürüsü uçuyordu, ışığa karşı duran bir karga önderlik ediyordu onlara. Kılıcını sessizce kaldırdı, kılıcın parlaklığıyla aydınlanan yüzü, kılıcın kendisi kadar keskin ve sertti. Yemin etmiş birlik, ışığa üşüşen güveler gibi olduklarının bilinciyle yola devam etti ve kimsenin geri dönemeyeceği savaş alanına ilerledi. ... Yolun sonunda yalnızca karanlık kılıcı tutan ayaktaydı. Ormanın derinliklerinde kötü bir gücün saklandığını ve "Vahşi Av"ı o gücün çağırdığını biliyordu. Biraz daha ilerleyebilirse, biraz daha dayanabilirse korumaya yemin ettiği toprakları kurtarabilirdi. Kafasındaki bu düşüncelere öyle dalmıştı ki bedeninin çoktan paramparça edildiğini fark etmemişti. Taşıdığı uyarı çanı ise kan ve siyah çamura bulandığı için pes bir ses çıkarıyordu yalnızca. Bu korkunç sesten ürktükleri için midir bilinmez ama etrafındaki leş yiyiciler oldukları yerde donakaldı. Böylece o, yarım kalan yeminini yerine getirmek için hiçlikte yalnız başına yürümeye devam etti... Uzun yılların ardından ülkenin halk efsanelerine bir yenisi eklendi: Kederli çanlar çaldığında, Vahşi Avı avlama yemini eden kişi geliyor demektir.
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15039_5_TR.txt- JSON Pointer
/
