ContentReadable 285392
Efsanelerde bir bülbülden bahsedilir, yalnızca aysız gecelerde uçar bu bülbül, gagasında ateşi taşır.
Kayan yıldız misali gökyüzünde süzülen bir ateş, karanlık zamanlarda bir ışık.
Kadim bir kalenin harabelerinin üzerinde, öncüler döneminden kalma, uzun gece boyunca nöbet tutan "Işık Muhafızları"nın kulesi yükseliyordu.
Atalarının Çariçe'nin önünde sonsuz sadakat yemini etmelerinden bu yana asırlar geçmişti.
Bu "cennette" yaşayanlar, fener yandığı sürece özgür yaşayabileceklerine inanıyorlardı.
Ne karanlık canavarların getirdiği kaostan korkacak ne de kuzeydeki topraklara sığınma ihtiyacı duyacaklardı.
Bir gece ufuktan korkunç bir ses duyuldu. Vahşi Av'ın lideri, gecenin karanlığında dörtnala ilerliyordu.
Gece nöbetçileri her zaman olduğu gibi büyük deri pelerinlerini giydiler; fakat o gün güneş doğmadı.
Tepelerde boruların sesi yankılanırken savaşçılar yüksek kulenin önünde saflarını sıkılaştırdılar,
Kadim yeminlerini yerine getirmek için güneye doğru ilerleme emrini bekliyorlardı.
Fakat büyük içki salonunda Starşina sessizlik içinde oturuyordu,
Çünkü yaz güneşi kadar parlak ve kudretli bir sürü çoktan kuzeydeki şehrin kapılarına dayanmıştı.
"Soluk Yıldızın Savaşçıları, Piramida'nın kapılarını niçin şimdi çalıyorsunuz?"
"Sizin bile Majesteleri Çariçe'nin bize bahşettiği kutsal güçleri geri alma hakkınız yok."
Destek güçleri olduklarını iddia etseler de bu davetsiz misafirlerin gizli niyetleri vardı, Starşina da bunun gayet farkındaydı.
Ancak bu noktada pes etmek, yüzyıllardır sahip oldukları özerkliğin sonunu getirecekti.
Birlik komutanının maskesinin altından kısık ve soğuk bir ses duyuldu.
Ardından nereden geldiği belirsiz alaycı bir kahkaha çalındı kulaklara.
"Karanlık felaket orada başladı. Unutmayın, Snezhnaya sizin yenilginizi kaldıramaz."
"Bülbül Savaşçıları, var gücünüzle savaşın! Olur da hiçbiriniz geri dönemezseniz..."
"O zaman 'sonrası' ile biz ilgileniriz."
Efsanelerde bir bülbülden bahsedilir, yalnızca aysız gecelerde uçar bu bülbül, gagasında ateşi taşır. Kayan yıldız misali gökyüzünde süzülen bir ateş, karanlık zamanlarda bir ışık. Kadim bir kalenin harabelerinin üzerinde, öncüler döneminden kalma, uzun gece boyunca nöbet tutan "Işık Muhafızları"nın kulesi yükseliyordu. Atalarının Çariçe'nin önünde sonsuz sadakat yemini etmelerinden bu yana asırlar geçmişti. Bu "cennette" yaşayanlar, fener yandığı sürece özgür yaşayabileceklerine inanıyorlardı. Ne karanlık canavarların getirdiği kaostan korkacak ne de kuzeydeki topraklara sığınma ihtiyacı duyacaklardı. Bir gece ufuktan korkunç bir ses duyuldu. Vahşi Av'ın lideri, gecenin karanlığında dörtnala ilerliyordu. Gece nöbetçileri her zaman olduğu gibi büyük deri pelerinlerini giydiler; fakat o gün güneş doğmadı. Tepelerde boruların sesi yankılanırken savaşçılar yüksek kulenin önünde saflarını sıkılaştırdılar, Kadim yeminlerini yerine getirmek için güneye doğru ilerleme emrini bekliyorlardı. Fakat büyük içki salonunda Starşina sessizlik içinde oturuyordu, Çünkü yaz güneşi kadar parlak ve kudretli bir sürü çoktan kuzeydeki şehrin kapılarına dayanmıştı. "Soluk Yıldızın Savaşçıları, Piramida'nın kapılarını niçin şimdi çalıyorsunuz?" "Sizin bile Majesteleri Çariçe'nin bize bahşettiği kutsal güçleri geri alma hakkınız yok." Destek güçleri olduklarını iddia etseler de bu davetsiz misafirlerin gizli niyetleri vardı, Starşina da bunun gayet farkındaydı. Ancak bu noktada pes etmek, yüzyıllardır sahip oldukları özerkliğin sonunu getirecekti. Birlik komutanının maskesinin altından kısık ve soğuk bir ses duyuldu. Ardından nereden geldiği belirsiz alaycı bir kahkaha çalındı kulaklara. "Karanlık felaket orada başladı. Unutmayın, Snezhnaya sizin yenilginizi kaldıramaz." "Bülbül Savaşçıları, var gücünüzle savaşın! Olur da hiçbiriniz geri dönemezseniz..." "O zaman 'sonrası' ile biz ilgileniriz."
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Relic15039_2_TR.txt- JSON Pointer
/
