Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

Sayfaları Sararmış Belge

world_document121702

Localized evidence

Text fields

2 fields
(Aşırı kuru bir ortam nedeniyle oldukça kırılganlaşmış gibi görünen, neredeyse hiçbir çeşitlilik barındırmayan soğuk ve katı bir el yazısıyla yazılmış, sararmış bir belge...)

Larisa'ya karşı sevgi beslemiyorum.
Benim sahip olduğum her şey onda da olsa ve Saf Buz zanaatkarlığında bana denk olsa da...
Tören ve görgü kurallarında, aramızdaki en katı kişi olan önceki prensesin bile takdirini kazanacak kadar beni gölgede bıraksa da...
Her ne kadar... Soyumuzdaki herkes onu yürekten sevse; asil ve zarif yapısıyla, insanların hayalindeki Snegurochka imajına mükemmel bir şekilde uyduğuna inansa da.
O, Snegoviklerin en hası; her daim mükemmel ve kusursuz.
Ama onu sevmiyorum.

...

Bir Snegovikin sevgisi fedakarlıktır, gönüllü bir değiş tokuş biçimidir.
Kalbini açıp içindeki her şeyi alıyorsun, sonra da sevdiğin kişinin kendi kalbindekileri alıp sana vermesini bekliyorsun.
Ama sen, Larisa... Kusursuz Saf Buz yaratma becerilerin, zarif hareketlerin, nazik sözlerin...
Tüm bunlar "fedakarlık" uğruna mı var? Gündelik yaşamında, sanatını mükemmelleştirirken, çiçeklerin üzerine titreyerek geçirdiğin onca anda... Sen neredeydin? Tüm bunların neresindeydin?
Ona bunu bir keresinde sordum.
Ama bu soruya alınmadı. Sadece bana adlandıramadığım, neredeyse üzgün bir ifadeyle baktı ve şöyle dedi:
"Kalbin mühürlenmiş Pavlina. Bu dünyada yaşayan birinin başına gelebilecek en büyük kötü talih, hiç kimseyi sevmemektir."
Ama sevdiğim kişi için her şeyi feda etmek zorunda mıyım? Eğer öyleyse, hiç kimseyi sevmemeyi tercih ederim.
Şüphelerime yönelttiği nazik sözler ve kederli bakış... Hepsi beni öfkelendirdi.
Gerçekten de ona karşı zerre kadar sevgi beslemiyorum.

...

"Snegoviklere liderlik eden kişi eksiksiz bir ruha sahip olmalıdır."
Atamız Morevna'nın buyruğu böyleydi.
Ve bir Snegovikin tam bir ruha sahip olmasının tek bir yolu vardır, o da gerçek aşkı aramaktır.
Larisa seçtiği sevgilisini yanında Hesperides'e getirdi ve onun yanındayken, bugüne dek hiç görülmemiş bir neşe var yüzünde.
Bu onu gerçekten bu kadar mutlu ediyor mu?
Sevgilisini seçerken verdiği karar... Bunu prensesimizin izlemesi gereken yolun bir parçası olarak mı verdi...
... Yoksa kalbinden mi geldi?
Birçok soydaşımız yanındaki adamı övüyor. Onun yakışıklı bir insan olduğunu söylüyorlar. O ve Larisa'nın birbirlerine çok yakıştıklarını da.
Ama ben onu çirkin ve üstelik kaba buluyorum. Bayağı davranışları, Larisa'nın zarafetiyle uyuşmuyor.
Onları birlikte gördüğümde elimde olmadan sinirlerim bozuluyor, hatta midem bulanıyor.
Anlaşılan zevki tam bir felaket.
Estetik anlayışı zayıf olanları hiçbir zaman sevmemişimdir.
Sanırım bu yüzden Larisa'yı hiçbir zaman sevmedim.

...

O adam... Bunu hak ediyor. Bunu hak ediyor! Etiyle kanının, hem rüzgar hem de kardan dövülmüş bıçaklarla kemiklerinden sıyrılmasını hak etti!
Böylesine mühim bir törende tereddüde düşmek ne haddine! Senin bu uğurda hayatını feda ettiğini bilmiyor muydu, Larisa?
Bunu bile bile ayinin ortasında kaçtı. Korkak insan müsveddesi! Pis sıçan! Hırsız!
Sen de, Larisa! Hiçbir cevap alamayan sen, çok sinir bozucu olan sen, berbat bir zevke sahip olan sen... Bunu hak ettin!
Ama Larisa, ah, Larisa...
Hiç bu kadar öfkelenmiş miydin? Hiç bu kadar üzgün olmuş muydun?
Şu bulutlara bir bak, senin için nasıl da durakaldılar! Gök gürültüsü bile her şeyi yoluna koyma arzuna esir düştü...
Şu anki halin gerçek halinse neden bu gülünç kurallara karşı daha önce isyan etmedin?
Adamamız gereken bu sahte "sevgi"ye karşı neden öfkeni açığa vurmadın?
Senden şüphe ettiğimde... Neden bana öfkelenmedin?
Kar fırtınasının içinden sana doğru koştuğumda bedenin neden bu kadar kırılganlaştı?
Neden bir zamanlar yüzünü süsleyen o haz ve kahkaha, hatta tüm benliğin, dondurucu rüzgarların ortasında tıpkı gözyaşları misali bir çırpıda kar köpüğüne dönüşüverdi...
... Ve yüzüme düştüklerinde, neden tek bir buzlu yağmur damlasından daha soğuk değillerdi?

...

Sonraları Snegovik prensesi mertebesine yükseltildim. Tuhaf diyorum. Hem de çok tuhaf. Bize önderlik edecek kişinin sözde tamamlanmış bir ruh olması gerekmez miydi?
Aramızda el üstünde tutulan çok kadim bir Snegurochka, töreni yönetirken gözlerimin içine bakarak şöyle dedi: "Bazen böyle şeyler de olur."
Ne demek "böyle şeyler de olur"?
Eğer bu taht gerçek aşkı bulmadan devralınabiliyorsa... O zaman Larisa'nın fedakarlığı ne içindi?
Türümüz daha ne kadar bu tuhaf kurallara bağlı kalmak zorunda...
Bir yolunu bulmam gerek... Bunu çözmenin bir yolunu bulmalıyım. "Sevgi" dedikleri bu saçmalığın içine kıstırılmış ve zincire vurulmuş soydaşlarım uğruna.
Onun...
Hiç sevgi beslemediğim Larisa'nın uğruna.
(Aşırı kuru bir ortam nedeniyle oldukça kırılganlaşmış gibi görünen, neredeyse hiçbir çeşitlilik barındırmayan soğuk ve katı bir el yazısıyla yazılmış, sararmış bir belge...)

Larisa'ya karşı sevgi beslemiyorum.
Benim sahip olduğum her şey onda da olsa ve Saf Buz zanaatkarlığında bana denk olsa da...
Tören ve görgü kurallarında, aramızdaki en katı kişi olan önceki prensesin bile takdirini kazanacak kadar beni gölgede bıraksa da...
Her ne kadar... Soyumuzdaki herkes onu yürekten sevse; asil ve zarif yapısıyla, insanların hayalindeki Snegurochka imajına mükemmel bir şekilde uyduğuna inansa da.
O, Snegoviklerin en hası; her daim mükemmel ve kusursuz.
Ama onu sevmiyorum.

...

Bir Snegovikin sevgisi fedakarlıktır, gönüllü bir değiş tokuş biçimidir.
Kalbini açıp içindeki her şeyi alıyorsun, sonra da sevdiğin kişinin kendi kalbindekileri alıp sana vermesini bekliyorsun.
Ama sen, Larisa... Kusursuz Saf Buz yaratma becerilerin, zarif hareketlerin, nazik sözlerin...
Tüm bunlar "fedakarlık" uğruna mı var? Gündelik yaşamında, sanatını mükemmelleştirirken, çiçeklerin üzerine titreyerek geçirdiğin onca anda... Sen neredeydin? Tüm bunların neresindeydin?
Ona bunu bir keresinde sordum.
Ama bu soruya alınmadı. Sadece bana adlandıramadığım, neredeyse üzgün bir ifadeyle baktı ve şöyle dedi:
"Kalbin mühürlenmiş Pavlina. Bu dünyada yaşayan birinin başına gelebilecek en büyük kötü talih, hiç kimseyi sevmemektir."
Ama sevdiğim kişi için her şeyi feda etmek zorunda mıyım? Eğer öyleyse, hiç kimseyi sevmemeyi tercih ederim.
Şüphelerime yönelttiği nazik sözler ve kederli bakış... Hepsi beni öfkelendirdi.
Gerçekten de ona karşı zerre kadar sevgi beslemiyorum.

...

"Snegoviklere liderlik eden kişi eksiksiz bir ruha sahip olmalıdır."
Atamız Morevna'nın buyruğu böyleydi.
Ve bir Snegovikin tam bir ruha sahip olmasının tek bir yolu vardır, o da gerçek aşkı aramaktır.
Larisa seçtiği sevgilisini yanında Hesperides'e getirdi ve onun yanındayken, bugüne dek hiç görülmemiş bir neşe var yüzünde.
Bu onu gerçekten bu kadar mutlu ediyor mu?
Sevgilisini seçerken verdiği karar... Bunu prensesimizin izlemesi gereken yolun bir parçası olarak mı verdi...
... Yoksa kalbinden mi geldi?
Birçok soydaşımız yanındaki adamı övüyor. Onun yakışıklı bir insan olduğunu söylüyorlar. O ve Larisa'nın birbirlerine çok yakıştıklarını da.
Ama ben onu çirkin ve üstelik kaba buluyorum. Bayağı davranışları, Larisa'nın zarafetiyle uyuşmuyor.
Onları birlikte gördüğümde elimde olmadan sinirlerim bozuluyor, hatta midem bulanıyor.
Anlaşılan zevki tam bir felaket.
Estetik anlayışı zayıf olanları hiçbir zaman sevmemişimdir.
Sanırım bu yüzden Larisa'yı hiçbir zaman sevmedim.

...

O adam... Bunu hak ediyor. Bunu hak ediyor! Etiyle kanının, hem rüzgar hem de kardan dövülmüş bıçaklarla kemiklerinden sıyrılmasını hak etti!
Böylesine mühim bir törende tereddüde düşmek ne haddine! Senin bu uğurda hayatını feda ettiğini bilmiyor muydu, Larisa?
Bunu bile bile ayinin ortasında kaçtı. Korkak insan müsveddesi! Pis sıçan! Hırsız!
Sen de, Larisa! Hiçbir cevap alamayan sen, çok sinir bozucu olan sen, berbat bir zevke sahip olan sen... Bunu hak ettin!
Ama Larisa, ah, Larisa...
Hiç bu kadar öfkelenmiş miydin? Hiç bu kadar üzgün olmuş muydun?
Şu bulutlara bir bak, senin için nasıl da durakaldılar! Gök gürültüsü bile her şeyi yoluna koyma arzuna esir düştü...
Şu anki halin gerçek halinse neden bu gülünç kurallara karşı daha önce isyan etmedin?
Adamamız gereken bu sahte "sevgi"ye karşı neden öfkeni açığa vurmadın?
Senden şüphe ettiğimde... Neden bana öfkelenmedin?
Kar fırtınasının içinden sana doğru koştuğumda bedenin neden bu kadar kırılganlaştı?
Neden bir zamanlar yüzünü süsleyen o haz ve kahkaha, hatta tüm benliğin, dondurucu rüzgarların ortasında tıpkı gözyaşları misali bir çırpıda kar köpüğüne dönüşüverdi...
... Ve yüzüme düştüklerinde, neden tek bir buzlu yağmur damlasından daha soğuk değillerdi?

...

Sonraları Snegovik prensesi mertebesine yükseltildim. Tuhaf diyorum. Hem de çok tuhaf. Bize önderlik edecek kişinin sözde tamamlanmış bir ruh olması gerekmez miydi?
Aramızda el üstünde tutulan çok kadim bir Snegurochka, töreni yönetirken gözlerimin içine bakarak şöyle dedi: "Bazen böyle şeyler de olur."
Ne demek "böyle şeyler de olur"?
Eğer bu taht gerçek aşkı bulmadan devralınabiliyorsa... O zaman Larisa'nın fedakarlığı ne içindi?
Türümüz daha ne kadar bu tuhaf kurallara bağlı kalmak zorunda...
Bir yolunu bulmam gerek... Bunu çözmenin bir yolunu bulmalıyım. "Sevgi" dedikleri bu saçmalığın içine kıstırılmış ve zincire vurulmuş soydaşlarım uğruna.
Onun...
Hiç sevgi beslemediğim Larisa'nın uğruna.

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1306_TR.txt
JSON Pointer
/
Sayfaları Sararmış Belge
Sayfaları Sararmış Belge

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/3766598871

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1216
id
121702
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201306
]