ContentReadable 201286
Önsöz
Tüm Snezhnaya'nın Çariçesi, Soluk Yıldız Altındaki Ebedi Hükümdar, Fey Kavimlerinin ve Kuzey Halklarının Soylarının Koruyucusu, Tüm Kışların Kutsalı, Lütuf ve Müsamaha Hükümdarı, Snezhnograd, Glupov, Kitezh ve Belovodye Prensliklerinin Yüce Hakimi, Gökyüzü Işığı Altındaki Donmuş Toprakların Hakimi ve Fatihi, Sınırsız Lütfun Sadık Bahşedicisi Anastasya Feodorovna Snezhnaya'ya ve sevgili anavatanımıza:
Selam olsun Majesteleri! Benim gibi bir ölümlü, geçmişin ızdıraplarından ancak sizin kutsal ihtişamınız sayesinde azat olabilirdi. Buzul diyarlar kadar uçsuz bucaksız o vakur merhametiniz sayesinde, soylu ölümsüzlerle omuz omuza durabilme ve bu kaba saba ellerimle ana vatanımızın eksiksiz tarihini kaleme alma lütfuna nail oldum. Lakin bu çabamla övünecek değilim, zira tüm bunlar hakkıyla sizin o yüce ihtişamınıza şan katmaktadır.
Bu kapsamlı tarihçe, köklerini Kutup Gecesi Çağı'nın efsanelerinden alır; orta sayfalarında Çar Monomakh'ın seferlerini işler, son satırlarında ise Çariçe Anastasya'nın büyük başarılarını destanlaştırır. Eski dünya can çekişiyor, yeni bir dünya uyanıyor. Tarih bize defalarca göstermiştir ki; dünyaya yeniden hayat veren kılıç kaba kuvvet değil, erdemin ta kendisidir. Çar Monomakh'ın fetihleri, hiç şüphesiz ki en çetin kış fırtınaları kadar amansızdı. Lakin size gelince Majesteleri: Yüce erdeminizin bahşettiği saadet, ihtişamınızla yan yana konulabilseydi, şu yeryüzünde adım atan tüm canlılardan daha kutlu olurdunuz.
Ey Lütufkar ve Merhametli Hükümdarım! Yüreğimdeki sonsuz hürmetle, bu kitabı zatıalinize takdim ediyorum.
Sadık kulunuz ve çocuğunuz,
Y. S. Klyucheva
Cilt I: Hyperborea Efsaneleri
Pek çok farklı kaynaktan günümüze ulaşan tarihi belgelerin tümü şu gerçeğe şahitlik eder: Hayal gücümüzün sınırlarını aşan kadim bir çağda, bugün gümüş rengi karlara bürünmüş "Snezhnaya" adlı o uçsuz bucaksız donmuş topraklar her zaman böyle kasvetli değildi. Tam aksine bu diyar, bir zamanlar sıcak iklimi ve gür bitki örtüsüyle, tasasız ve bereketli bir ovaydı.
O çağın gerçek suretini artık göremiyoruz. Kadim Fey soylularının yazılarında aktarılanların birer gerçek mi, yoksa engin hayal güçlerinin bir eseri mi olduğunu bilmek de imkansız. Öyle ki en eski kayıt olan Volkhov Kayıtları dahi, yazarının tasvir ettiğini öne sürdüğü o altın çağa binlerce yıl uzaktır. Fakat en azından efsanelerden ilham alan o Fey şiirlerine kulak verirsek, bir zamanlar bu topraklarda "Hyperborea" adında bir diyarın var olduğunu söyleyebiliriz. Grandük P. N. Kostomarov şöyle yazmıştır:
"[Onlar] emsalsiz bir erdeme sahipti... Kurdukları şehirler altın gibi ışıldardı. Bahar o kutsanmış topraklardan ayrılmaya kıyamadığı için mevsim her daim sıcacık bir bahardı. Ne kavurucu bir yaz sıcağı ne de iliklere işleyen bir kış soğuğu olurdu... Halk, göklerden süzülen bal ve çiyle beslenirdi. Yüzlerce çağ boyunca bu böyle sürüp gitti... ta ki soylarından gelenler rehavete kapılıp asaletlerini yitirene dek. İşte o vakit bahar yurtlarını terk etti ve çok geçmeden o uzun kış bastırdı..."
Azize Strivozha'nın günümüze ulaşan Şarkı Kitabı (bizzat "Saf Olan" Strivozha'nın kaleme aldığı rivayet edilir) bambaşka bir efsaneden söz eder: Ebedi Işık Kralı, karanlığın gelişine tahammül edememiş ve solmakta olan diyarı onun nuruyla aydınlatmak ümidiyle kızını karanlığın dünyasına hapsetmiştir. Fakat Hyperborea Kralı onu, gün ışığı kadar parlak bir halde yerin derinliklerinden söküp çıkarmıştır; işte o andan itibaren dünyaya gece inmiş ve kıza da Gece Anası denmeye başlanmıştır. Birlikteliklerinden yedi Kadim Tanrı ile on iki Kadim İnsan doğmuş, soyları yeryüzünde çoğalarak altından ve beyaz taştan yükselen yüce Hyperborea'yı kurmuştur. Gece ile gündüzün o amansız döngüsüne artık engel olamayacağını anlayan Işık Kralı gazaba gelerek Hyperborea'yı yerle yeksan etmiş, yedi Kadim İlahın soyunu tek bir fert dahi kalmayıncaya dek kılıçtan geçirmiştir. Bu büyük kıyımdan şans eseri yalnızca son hükümdarın genç oğlu sağ kurtulabilmiştir: Çar Monomakh. İşte bu yüzden, tüm Feylere ve bütün insanlığa hükmetmek hakkıyla ona düşmüştür.
Her koşulda, tuhaf efsaneler en nihayetinde yerini gerçek tarihe bırakmaya mahkumdur. Kitezhgrad'ın kuruluşundan evvel Çar Monomakh, kahramanlıkta eşi benzeri bulunmayan genç bir kahraman suretinde, kar fırtınalarının kasıp kavurduğu diyarları yüzyıllar boyunca arşınlamıştı. İleride savaş meydanlarında omuz omuza çarpışacağı o yüce yoldaşlarını işte o devirde tanımış, günün birinde kurmayı düşlediği o erdem ve merhamet diyarını ilk kez o zamanlar zihninde resmetmişti.
...
Tüm Snezhnaya'nın Çariçesi, Soluk Yıldız Altındaki Ebedi Hükümdar, Fey Kavimlerinin ve Kuzey Halklarının Soylarının Koruyucusu, Tüm Kışların Kutsalı, Lütuf ve Müsamaha Hükümdarı, Snezhnograd, Glupov, Kitezh ve Belovodye Prensliklerinin Yüce Hakimi, Gökyüzü Işığı Altındaki Donmuş Toprakların Hakimi ve Fatihi, Sınırsız Lütfun Sadık Bahşedicisi Anastasya Feodorovna Snezhnaya'ya ve sevgili anavatanımıza:
Selam olsun Majesteleri! Benim gibi bir ölümlü, geçmişin ızdıraplarından ancak sizin kutsal ihtişamınız sayesinde azat olabilirdi. Buzul diyarlar kadar uçsuz bucaksız o vakur merhametiniz sayesinde, soylu ölümsüzlerle omuz omuza durabilme ve bu kaba saba ellerimle ana vatanımızın eksiksiz tarihini kaleme alma lütfuna nail oldum. Lakin bu çabamla övünecek değilim, zira tüm bunlar hakkıyla sizin o yüce ihtişamınıza şan katmaktadır.
Bu kapsamlı tarihçe, köklerini Kutup Gecesi Çağı'nın efsanelerinden alır; orta sayfalarında Çar Monomakh'ın seferlerini işler, son satırlarında ise Çariçe Anastasya'nın büyük başarılarını destanlaştırır. Eski dünya can çekişiyor, yeni bir dünya uyanıyor. Tarih bize defalarca göstermiştir ki; dünyaya yeniden hayat veren kılıç kaba kuvvet değil, erdemin ta kendisidir. Çar Monomakh'ın fetihleri, hiç şüphesiz ki en çetin kış fırtınaları kadar amansızdı. Lakin size gelince Majesteleri: Yüce erdeminizin bahşettiği saadet, ihtişamınızla yan yana konulabilseydi, şu yeryüzünde adım atan tüm canlılardan daha kutlu olurdunuz.
Ey Lütufkar ve Merhametli Hükümdarım! Yüreğimdeki sonsuz hürmetle, bu kitabı zatıalinize takdim ediyorum.
Sadık kulunuz ve çocuğunuz,
Y. S. Klyucheva
Cilt I: Hyperborea Efsaneleri
Pek çok farklı kaynaktan günümüze ulaşan tarihi belgelerin tümü şu gerçeğe şahitlik eder: Hayal gücümüzün sınırlarını aşan kadim bir çağda, bugün gümüş rengi karlara bürünmüş "Snezhnaya" adlı o uçsuz bucaksız donmuş topraklar her zaman böyle kasvetli değildi. Tam aksine bu diyar, bir zamanlar sıcak iklimi ve gür bitki örtüsüyle, tasasız ve bereketli bir ovaydı.
O çağın gerçek suretini artık göremiyoruz. Kadim Fey soylularının yazılarında aktarılanların birer gerçek mi, yoksa engin hayal güçlerinin bir eseri mi olduğunu bilmek de imkansız. Öyle ki en eski kayıt olan Volkhov Kayıtları dahi, yazarının tasvir ettiğini öne sürdüğü o altın çağa binlerce yıl uzaktır. Fakat en azından efsanelerden ilham alan o Fey şiirlerine kulak verirsek, bir zamanlar bu topraklarda "Hyperborea" adında bir diyarın var olduğunu söyleyebiliriz. Grandük P. N. Kostomarov şöyle yazmıştır:
"[Onlar] emsalsiz bir erdeme sahipti... Kurdukları şehirler altın gibi ışıldardı. Bahar o kutsanmış topraklardan ayrılmaya kıyamadığı için mevsim her daim sıcacık bir bahardı. Ne kavurucu bir yaz sıcağı ne de iliklere işleyen bir kış soğuğu olurdu... Halk, göklerden süzülen bal ve çiyle beslenirdi. Yüzlerce çağ boyunca bu böyle sürüp gitti... ta ki soylarından gelenler rehavete kapılıp asaletlerini yitirene dek. İşte o vakit bahar yurtlarını terk etti ve çok geçmeden o uzun kış bastırdı..."
Azize Strivozha'nın günümüze ulaşan Şarkı Kitabı (bizzat "Saf Olan" Strivozha'nın kaleme aldığı rivayet edilir) bambaşka bir efsaneden söz eder: Ebedi Işık Kralı, karanlığın gelişine tahammül edememiş ve solmakta olan diyarı onun nuruyla aydınlatmak ümidiyle kızını karanlığın dünyasına hapsetmiştir. Fakat Hyperborea Kralı onu, gün ışığı kadar parlak bir halde yerin derinliklerinden söküp çıkarmıştır; işte o andan itibaren dünyaya gece inmiş ve kıza da Gece Anası denmeye başlanmıştır. Birlikteliklerinden yedi Kadim Tanrı ile on iki Kadim İnsan doğmuş, soyları yeryüzünde çoğalarak altından ve beyaz taştan yükselen yüce Hyperborea'yı kurmuştur. Gece ile gündüzün o amansız döngüsüne artık engel olamayacağını anlayan Işık Kralı gazaba gelerek Hyperborea'yı yerle yeksan etmiş, yedi Kadim İlahın soyunu tek bir fert dahi kalmayıncaya dek kılıçtan geçirmiştir. Bu büyük kıyımdan şans eseri yalnızca son hükümdarın genç oğlu sağ kurtulabilmiştir: Çar Monomakh. İşte bu yüzden, tüm Feylere ve bütün insanlığa hükmetmek hakkıyla ona düşmüştür.
Her koşulda, tuhaf efsaneler en nihayetinde yerini gerçek tarihe bırakmaya mahkumdur. Kitezhgrad'ın kuruluşundan evvel Çar Monomakh, kahramanlıkta eşi benzeri bulunmayan genç bir kahraman suretinde, kar fırtınalarının kasıp kavurduğu diyarları yüzyıllar boyunca arşınlamıştı. İleride savaş meydanlarında omuz omuza çarpışacağı o yüce yoldaşlarını işte o devirde tanımış, günün birinde kurmayı düşlediği o erdem ve merhamet diyarını ilk kez o zamanlar zihninde resmetmişti.
...
Önsöz Tüm Snezhnaya'nın Çariçesi, Soluk Yıldız Altındaki Ebedi Hükümdar, Fey Kavimlerinin ve Kuzey Halklarının Soylarının Koruyucusu, Tüm Kışların Kutsalı, Lütuf ve Müsamaha Hükümdarı, Snezhnograd, Glupov, Kitezh ve Belovodye Prensliklerinin Yüce Hakimi, Gökyüzü Işığı Altındaki Donmuş Toprakların Hakimi ve Fatihi, Sınırsız Lütfun Sadık Bahşedicisi Anastasya Feodorovna Snezhnaya'ya ve sevgili anavatanımıza: Selam olsun Majesteleri! Benim gibi bir ölümlü, geçmişin ızdıraplarından ancak sizin kutsal ihtişamınız sayesinde azat olabilirdi. Buzul diyarlar kadar uçsuz bucaksız o vakur merhametiniz sayesinde, soylu ölümsüzlerle omuz omuza durabilme ve bu kaba saba ellerimle ana vatanımızın eksiksiz tarihini kaleme alma lütfuna nail oldum. Lakin bu çabamla övünecek değilim, zira tüm bunlar hakkıyla sizin o yüce ihtişamınıza şan katmaktadır. Bu kapsamlı tarihçe, köklerini Kutup Gecesi Çağı'nın efsanelerinden alır; orta sayfalarında Çar Monomakh'ın seferlerini işler, son satırlarında ise Çariçe Anastasya'nın büyük başarılarını destanlaştırır. Eski dünya can çekişiyor, yeni bir dünya uyanıyor. Tarih bize defalarca göstermiştir ki; dünyaya yeniden hayat veren kılıç kaba kuvvet değil, erdemin ta kendisidir. Çar Monomakh'ın fetihleri, hiç şüphesiz ki en çetin kış fırtınaları kadar amansızdı. Lakin size gelince Majesteleri: Yüce erdeminizin bahşettiği saadet, ihtişamınızla yan yana konulabilseydi, şu yeryüzünde adım atan tüm canlılardan daha kutlu olurdunuz. Ey Lütufkar ve Merhametli Hükümdarım! Yüreğimdeki sonsuz hürmetle, bu kitabı zatıalinize takdim ediyorum. Sadık kulunuz ve çocuğunuz, Y. S. Klyucheva Cilt I: Hyperborea Efsaneleri Pek çok farklı kaynaktan günümüze ulaşan tarihi belgelerin tümü şu gerçeğe şahitlik eder: Hayal gücümüzün sınırlarını aşan kadim bir çağda, bugün gümüş rengi karlara bürünmüş "Snezhnaya" adlı o uçsuz bucaksız donmuş topraklar her zaman böyle kasvetli değildi. Tam aksine bu diyar, bir zamanlar sıcak iklimi ve gür bitki örtüsüyle, tasasız ve bereketli bir ovaydı. O çağın gerçek suretini artık göremiyoruz. Kadim Fey soylularının yazılarında aktarılanların birer gerçek mi, yoksa engin hayal güçlerinin bir eseri mi olduğunu bilmek de imkansız. Öyle ki en eski kayıt olan Volkhov Kayıtları dahi, yazarının tasvir ettiğini öne sürdüğü o altın çağa binlerce yıl uzaktır. Fakat en azından efsanelerden ilham alan o Fey şiirlerine kulak verirsek, bir zamanlar bu topraklarda "Hyperborea" adında bir diyarın var olduğunu söyleyebiliriz. Grandük P. N. Kostomarov şöyle yazmıştır: "[Onlar] emsalsiz bir erdeme sahipti... Kurdukları şehirler altın gibi ışıldardı. Bahar o kutsanmış topraklardan ayrılmaya kıyamadığı için mevsim her daim sıcacık bir bahardı. Ne kavurucu bir yaz sıcağı ne de iliklere işleyen bir kış soğuğu olurdu... Halk, göklerden süzülen bal ve çiyle beslenirdi. Yüzlerce çağ boyunca bu böyle sürüp gitti... ta ki soylarından gelenler rehavete kapılıp asaletlerini yitirene dek. İşte o vakit bahar yurtlarını terk etti ve çok geçmeden o uzun kış bastırdı..." Azize Strivozha'nın günümüze ulaşan Şarkı Kitabı (bizzat "Saf Olan" Strivozha'nın kaleme aldığı rivayet edilir) bambaşka bir efsaneden söz eder: Ebedi Işık Kralı, karanlığın gelişine tahammül edememiş ve solmakta olan diyarı onun nuruyla aydınlatmak ümidiyle kızını karanlığın dünyasına hapsetmiştir. Fakat Hyperborea Kralı onu, gün ışığı kadar parlak bir halde yerin derinliklerinden söküp çıkarmıştır; işte o andan itibaren dünyaya gece inmiş ve kıza da Gece Anası denmeye başlanmıştır. Birlikteliklerinden yedi Kadim Tanrı ile on iki Kadim İnsan doğmuş, soyları yeryüzünde çoğalarak altından ve beyaz taştan yükselen yüce Hyperborea'yı kurmuştur. Gece ile gündüzün o amansız döngüsüne artık engel olamayacağını anlayan Işık Kralı gazaba gelerek Hyperborea'yı yerle yeksan etmiş, yedi Kadim İlahın soyunu tek bir fert dahi kalmayıncaya dek kılıçtan geçirmiştir. Bu büyük kıyımdan şans eseri yalnızca son hükümdarın genç oğlu sağ kurtulabilmiştir: Çar Monomakh. İşte bu yüzden, tüm Feylere ve bütün insanlığa hükmetmek hakkıyla ona düşmüştür. Her koşulda, tuhaf efsaneler en nihayetinde yerini gerçek tarihe bırakmaya mahkumdur. Kitezhgrad'ın kuruluşundan evvel Çar Monomakh, kahramanlıkta eşi benzeri bulunmayan genç bir kahraman suretinde, kar fırtınalarının kasıp kavurduğu diyarları yüzyıllar boyunca arşınlamıştı. İleride savaş meydanlarında omuz omuza çarpışacağı o yüce yoldaşlarını işte o devirde tanımış, günün birinde kurmayı düşlediği o erdem ve merhamet diyarını ilk kez o zamanlar zihninde resmetmişti. ...
Evidence locale: tr
Text source
- Path
Readable/TR/Book1286_TR.txt- JSON Pointer
/
