Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

Deniz Kabuğu Defteri

world_document121383

Localized evidence

Text fields

5 fields
Devasa Mekanik Canavar
Şeklini değiştirebilen, gri ve beyaz renkli bir makina. Etkin olduğunda parlar ve çeşitli saldırılar yapabilir. Adının "Gizli Kaynak Canavar Makinası: Yapılandırma Cihazı" olduğu ve aslında bir Natlan ürünü değil, daha kadim zamanlardan kalma bir yadigar söylenir.
Dış katmanındaki desenler çok tanıdık. Nod-Krai'da da benzer tarzda yadigarlar görmüştüm. Belki de yaşadığımız küçük ada büyük bir gemi gibidir. Bir zamanlar Natlan'a bağlıydı ve sonra devasa bir derin deniz canavarının yüzgeçleri, pençeleri veya dokunaçları onu kuzeye doğru sürükledi... Ya da benzer bir şey yaşanmış olabilir. Bu da birbirine benzeyen şeyleri bulabileceğimiz alanın neden bu kadar küçük olduğunu açıklayabilir.
(Bunu Katya bilmemeli, tamam mı? Döndüğümde ve biraz daha iyi olduğun zaman Donuk Ayın Çocuklarının adasına gidip oradaki yadigarları şu devasa cihazdaki fotoğraflarla kıyaslayacağız. Bakalım birbirlerine ne kadar benziyorlar... Tabii bunun için Katya'ya iyi bir mazeret sunmam gerekecek!)

Devasa Sentor Heykeli
Legatus Golem olarak bilinen taştan bir heykel. Başı dik bir şekilde durur. Sol elindeki kalkan ve sağ elindeki kılıçla, kadim bir kalede unutulmuş ve aniden canlanmış bir sanat eserini andırır. Üsse adımını attığında her yer paramparça olup taş ve toz bulutuna döner ancak saldırmadan önce tozların yatışmasını bekler. Gerçekten de onurlu bir düşmandır. Hareketleri de sıradan mekanik canavarlardan farklıdır. Bazen bir ordu komutanı edasıyla saldırı emri verirken bazen müzik çalıyor gibi görünür. Müzikle pek aram yoktur gerçi, yani melodilerde bir mana gizlendiyse falan anlamazdım zaten.
Denizin derinlerinde batık Remuria harabelerinin olduğunu duydum. Bu sefer oraya gitme fırsatım olmadı ama birkaç efsaneye ait metinleri derledim. Zamanım olunca bir tüccar kervanından getirmesini isteyeceğim. Kadim krallıklar hakkındaki hikayeleri sevdiğini biliyorum, umarım bunları da beğenirsin.

Devasa Su Topu
Su Tulpası, su damlalarının birleşmesiyle oluşan insan benzeri bir yaratıktır. Ne balığınkine benzer bir kuyruğu ne de bacakları vardır. Katya'nın anlattığı saf su ruhlarından tamamen farklıdır ancak üst uzuvları ve kafası insanlarınkine benzer. Kafası ve eklemleri zırhı andıran mavi beyaz bir kabukla kaplıdır. Savaşta kendisine yardımcı olması için daha küçük su toplarını çağırır ve bazen gücünü artırmak için bu topları yutar.
Duyduğuma göre Fontaine'in suları çok özelmiş ve bu yüzden konuşabilen Okeanidler yaratıyormuş. Ama anladığım kadarıyla Su Tulpası konuşamıyor, belki de konuşmak istemiyor. Belki de konuşuyordur ama ne söylediğini anlamıyoruzdur...

Devasa Yengeç
"Ateş ve Demir İmparatoru" olarak bilinen devasa bir yengeç. Efsaneye göre, bir Zırhlı Yengeç olduğu için büyüdükçe sürekli kendine zırh olarak kullanabileceği uygun kabuklar arar. Durdurulmazsa büyümeye devam edip Fontaine Şehri'ndeki en büyük yapı olan Mermonia Sarayı'nı bile zırh olarak kuşanabilir.
Ama görünüşe göre, zamanında Basil Elton adında biri onu yenmiş ki bu da onun amansız büyümesinin nasıl durduğunu açıklıyor olmalı. Bence bu haliyle bile yeteri kadar büyük sayılır. Bazen bunun mu yoksa hayali derin deniz yaratığının mı daha büyük olduğunu merak ediyorum ama bana kalırsa hayali derin deniz yaratığı daha büyük, sonuçta koca bir adayı hareket ettirebiliyor! (Tabii adanın sürüklendiğini iddia ettiğim hipotezim doğruysa!)
Devasa Mekanik Canavar
Şeklini değiştirebilen, gri ve beyaz renkli bir makina. Etkin olduğunda parlar ve çeşitli saldırılar yapabilir. Adının "Gizli Kaynak Canavar Makinası: Yapılandırma Cihazı" olduğu ve aslında bir Natlan ürünü değil, daha kadim zamanlardan kalma bir yadigar söylenir.
Dış katmanındaki desenler çok tanıdık. Nod-Krai'da da benzer tarzda yadigarlar görmüştüm. Belki de yaşadığımız küçük ada büyük bir gemi gibidir. Bir zamanlar Natlan'a bağlıydı ve sonra devasa bir derin deniz canavarının yüzgeçleri, pençeleri veya dokunaçları onu kuzeye doğru sürükledi... Ya da benzer bir şey yaşanmış olabilir. Bu da birbirine benzeyen şeyleri bulabileceğimiz alanın neden bu kadar küçük olduğunu açıklayabilir.
(Bunu Katya bilmemeli, tamam mı? Döndüğümde ve biraz daha iyi olduğun zaman Donuk Ayın Çocuklarının adasına gidip oradaki yadigarları şu devasa cihazdaki fotoğraflarla kıyaslayacağız. Bakalım birbirlerine ne kadar benziyorlar... Tabii bunun için Katya'ya iyi bir mazeret sunmam gerekecek!)

Devasa Sentor Heykeli
Legatus Golem olarak bilinen taştan bir heykel. Başı dik bir şekilde durur. Sol elindeki kalkan ve sağ elindeki kılıçla, kadim bir kalede unutulmuş ve aniden canlanmış bir sanat eserini andırır. Üsse adımını attığında her yer paramparça olup taş ve toz bulutuna döner ancak saldırmadan önce tozların yatışmasını bekler. Gerçekten de onurlu bir düşmandır. Hareketleri de sıradan mekanik canavarlardan farklıdır. Bazen bir ordu komutanı edasıyla saldırı emri verirken bazen müzik çalıyor gibi görünür. Müzikle pek aram yoktur gerçi, yani melodilerde bir mana gizlendiyse falan anlamazdım zaten.
Denizin derinlerinde batık Remuria harabelerinin olduğunu duydum. Bu sefer oraya gitme fırsatım olmadı ama birkaç efsaneye ait metinleri derledim. Zamanım olunca bir tüccar kervanından getirmesini isteyeceğim. Kadim krallıklar hakkındaki hikayeleri sevdiğini biliyorum, umarım bunları da beğenirsin.

Devasa Su Topu
Su Tulpası, su damlalarının birleşmesiyle oluşan insan benzeri bir yaratıktır. Ne balığınkine benzer bir kuyruğu ne de bacakları vardır. Katya'nın anlattığı saf su ruhlarından tamamen farklıdır ancak üst uzuvları ve kafası insanlarınkine benzer. Kafası ve eklemleri zırhı andıran mavi beyaz bir kabukla kaplıdır. Savaşta kendisine yardımcı olması için daha küçük su toplarını çağırır ve bazen gücünü artırmak için bu topları yutar.
Duyduğuma göre Fontaine'in suları çok özelmiş ve bu yüzden konuşabilen Okeanidler yaratıyormuş. Ama anladığım kadarıyla Su Tulpası konuşamıyor, belki de konuşmak istemiyor. Belki de konuşuyordur ama ne söylediğini anlamıyoruzdur...

Devasa Yengeç
"Ateş ve Demir İmparatoru" olarak bilinen devasa bir yengeç. Efsaneye göre, bir Zırhlı Yengeç olduğu için büyüdükçe sürekli kendine zırh olarak kullanabileceği uygun kabuklar arar. Durdurulmazsa büyümeye devam edip Fontaine Şehri'ndeki en büyük yapı olan Mermonia Sarayı'nı bile zırh olarak kuşanabilir.
Ama görünüşe göre, zamanında Basil Elton adında biri onu yenmiş ki bu da onun amansız büyümesinin nasıl durduğunu açıklıyor olmalı. Bence bu haliyle bile yeteri kadar büyük sayılır. Bazen bunun mu yoksa hayali derin deniz yaratığının mı daha büyük olduğunu merak ediyorum ama bana kalırsa hayali derin deniz yaratığı daha büyük, sonuçta koca bir adayı hareket ettirebiliyor! (Tabii adanın sürüklendiğini iddia ettiğim hipotezim doğruysa!)

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book987_TR.txt
JSON Pointer
/
Kösbik Dede ve ailesi, Kösbik Vadisi'nin derinliklerinde bir mağarada yaşar. Mağara epey rutubetlidir ve ağaç kökleri gibi kokar. Şamatacı "koca oğlanlar" metallerini vadiye getirmeden önce burası huzurlu ve sakin bir yerdi. Gece çöküp koca oğlanlar gittiğinde Kösbik ailesi mağaralarından çıkıp yiyecek ararlar ya da Mehtap Böcekleriyle oynarlar.
Mini Mini Kösbik, ayı Lakka Böğürtlenlerinden ve hatta Mehtap Böceklerinden bile çok sever. Kösbik Vadisi'nin üzerindeki ay, gökyüzünde parlayan devasa beyaz bir tabak gibidir. (Jurva, İz Sürücü Köstebeklerin görme duyularının zayıf, ancak kulaklarının çok hassas olduğunu söylüyor.) Belki de Mini Mini Kösbik, ayın kokusunu çok uzaklardan alabiliyordur, kim bilir belki de Lakka Böğürtlenleri kadar tatlı bir kokusu vardır... Ayın özellikle parlak olduğu gecelerde, ay ışığında süzülen gölgesiz birkaç köstebeği fark eder, tıpkı rüzgarda savrulan duman gibidirler. Kendi aralarında konuşurlar ama Mini Mini Kösbik'i aralarına almazlar. Sanki onu göremiyor gibidirler. Belki de Mini Mini Kösbik'in hâlâ bir gölgesi vardır. Gizemli toplulukların (Kovukçular gibi) kendine has kuralları olduğunu duymuştu. Eğer bir kenardan izlemekle yetinmek istemiyorsa, belki de o topluluklara katılabilmek için gölgesiz bir köstebek tarafından tanıtılması ya da gizli bir ayini tamamlaması gerekiyordur.
Ancak sırf onları dinlemek bile Mini Mini Kösbik'in ilgisini çeker. İz Sürücü Köstebeklerden biri uzaklardan gelmiştir. Evi yok gibidir ve kafasına nereye koysa orayı evi belleyebilir. Karlarla kaplı dağları aştığını, kumul çöllerden geçtiğini, yüksek tepelere tırmandığını ve en derin okyanuslarda yürüdüğünü iddia eder. "Buralarda taze Lakka Böğürtlenleri var mı?" diye sorar yerli köstebeklerden biri. Ancak "Bildiğim kadarıyla hayır. Ama farklı bir sürü yiyecek var." cevabını alınca yüzünü buruşturur, anlaşılan o ki Lakka Böğürtlenlerine olan düşkünlüğü bambaşka bir seviyededir.
Mini Mini Kösbik de Lakka Böğürtlenlerini sever ama gölgesiz köstebeğin bahsettiği diğer yiyeceklerin tadını da merak ediyordur. Daha önce de kendi macerasına atılmak için Kösbik Vadisi'ni terk etmiş ve çok uzun bir süre toprağı kazarak koca oğlanlarla dolu bir yere ulaşmıştı. Yola çıktığında geceydi, o kadar çok ışık ve ses vardı ki neredeyse ay ışığını kaybedecekti. Bir sürü şey kokladı, ancak çoğu tuhaftı. En sonunda, Lakka Böğürtlenlerinin tanıdık kokusunu takip ederek kocaman meyve yığınlarının olduğu bir yere geldi. Daha önce hiç görmediği bir sürü meyve çeşidi vardı ve hepsi de nefis kokuyordu. Birkaç tane almak istedi ama o gün şans Mini Mini Kösbik'ten yana değildi. Bazen böyle aksilikler olabiliyordu işte.
Kösbik Vadisi'ne geri döndüğünde herkesin onun için endişelendiğini gördü. O kadar uzağa gittiğini duyunca şok olmuşlardı. Kösbik Vadisi'ndeki yaşam mükemmel değil miydi? Niye başka bir yere gitmek istemişti ki? Bunun üzerine Mini Mini Kösbik, onlara gölgesiz köstebekten duyduklarını söyledi. "Gölgesiz köstebek olur muymuş hiç? Hayal görmüşsündür." dedi Minik Kösbik inanmayarak. Diğerleri gibi o da küçük kız kardeşinin vadiden ayrılmasını onaylamamıştı. Sonuçta onlar için bu dünyada Lakka Böğürtlenlerinden daha lezzetli bir meyve olması düşünülemezdi.
Ay bir kez daha ışıl ışıl parladığında eğer gölgesiz köstebekleri göremezse, Mini Mini Kösbik bunun sadece bir hayal olduğunu düşünecekti. Ne de olsa Kösbik Vadisi'ndeki hayatından son derece memnundu. Ancak o devasa beyaz tabak gökyüzünde yeniden belirdiğinde, gölgesiz köstebekler de ortaya çıktı ve daha önceki konuşmalarını tekrarladılar. Madem bu bir hayal değildi, o zaman bu ayın rehberliği olmalıydı. Mini Mini Kösbik tarifsiz bir mutluluk duydu. Parlak ayın altında yeniden yola koyuldu ve Kösbik Vadisi'ni geride bıraktı. Ama bu sefer ne zaman döneceğini bilmiyordu. Çünkü karlı dağlarda, kumlu çöllerde veya gittiği yerlerde Lakka Böğürtlenlerinden bile lezzetli yiyecekler bulup bulamayacağını kim bilebilirdi ki?
Kösbik Dede ve ailesi, Kösbik Vadisi'nin derinliklerinde bir mağarada yaşar. Mağara epey rutubetlidir ve ağaç kökleri gibi kokar. Şamatacı "koca oğlanlar" metallerini vadiye getirmeden önce burası huzurlu ve sakin bir yerdi. Gece çöküp koca oğlanlar gittiğinde Kösbik ailesi mağaralarından çıkıp yiyecek ararlar ya da Mehtap Böcekleriyle oynarlar.
Mini Mini Kösbik, ayı Lakka Böğürtlenlerinden ve hatta Mehtap Böceklerinden bile çok sever. Kösbik Vadisi'nin üzerindeki ay, gökyüzünde parlayan devasa beyaz bir tabak gibidir. (Jurva, İz Sürücü Köstebeklerin görme duyularının zayıf, ancak kulaklarının çok hassas olduğunu söylüyor.) Belki de Mini Mini Kösbik, ayın kokusunu çok uzaklardan alabiliyordur, kim bilir belki de Lakka Böğürtlenleri kadar tatlı bir kokusu vardır... Ayın özellikle parlak olduğu gecelerde, ay ışığında süzülen gölgesiz birkaç köstebeği fark eder, tıpkı rüzgarda savrulan duman gibidirler. Kendi aralarında konuşurlar ama Mini Mini Kösbik'i aralarına almazlar. Sanki onu göremiyor gibidirler. Belki de Mini Mini Kösbik'in hâlâ bir gölgesi vardır. Gizemli toplulukların (Kovukçular gibi) kendine has kuralları olduğunu duymuştu. Eğer bir kenardan izlemekle yetinmek istemiyorsa, belki de o topluluklara katılabilmek için gölgesiz bir köstebek tarafından tanıtılması ya da gizli bir ayini tamamlaması gerekiyordur.
Ancak sırf onları dinlemek bile Mini Mini Kösbik'in ilgisini çeker. İz Sürücü Köstebeklerden biri uzaklardan gelmiştir. Evi yok gibidir ve kafasına nereye koysa orayı evi belleyebilir. Karlarla kaplı dağları aştığını, kumul çöllerden geçtiğini, yüksek tepelere tırmandığını ve en derin okyanuslarda yürüdüğünü iddia eder. "Buralarda taze Lakka Böğürtlenleri var mı?" diye sorar yerli köstebeklerden biri. Ancak "Bildiğim kadarıyla hayır. Ama farklı bir sürü yiyecek var." cevabını alınca yüzünü buruşturur, anlaşılan o ki Lakka Böğürtlenlerine olan düşkünlüğü bambaşka bir seviyededir.
Mini Mini Kösbik de Lakka Böğürtlenlerini sever ama gölgesiz köstebeğin bahsettiği diğer yiyeceklerin tadını da merak ediyordur. Daha önce de kendi macerasına atılmak için Kösbik Vadisi'ni terk etmiş ve çok uzun bir süre toprağı kazarak koca oğlanlarla dolu bir yere ulaşmıştı. Yola çıktığında geceydi, o kadar çok ışık ve ses vardı ki neredeyse ay ışığını kaybedecekti. Bir sürü şey kokladı, ancak çoğu tuhaftı. En sonunda, Lakka Böğürtlenlerinin tanıdık kokusunu takip ederek kocaman meyve yığınlarının olduğu bir yere geldi. Daha önce hiç görmediği bir sürü meyve çeşidi vardı ve hepsi de nefis kokuyordu. Birkaç tane almak istedi ama o gün şans Mini Mini Kösbik'ten yana değildi. Bazen böyle aksilikler olabiliyordu işte.
Kösbik Vadisi'ne geri döndüğünde herkesin onun için endişelendiğini gördü. O kadar uzağa gittiğini duyunca şok olmuşlardı. Kösbik Vadisi'ndeki yaşam mükemmel değil miydi? Niye başka bir yere gitmek istemişti ki? Bunun üzerine Mini Mini Kösbik, onlara gölgesiz köstebekten duyduklarını söyledi. "Gölgesiz köstebek olur muymuş hiç? Hayal görmüşsündür." dedi Minik Kösbik inanmayarak. Diğerleri gibi o da küçük kız kardeşinin vadiden ayrılmasını onaylamamıştı. Sonuçta onlar için bu dünyada Lakka Böğürtlenlerinden daha lezzetli bir meyve olması düşünülemezdi.
Ay bir kez daha ışıl ışıl parladığında eğer gölgesiz köstebekleri göremezse, Mini Mini Kösbik bunun sadece bir hayal olduğunu düşünecekti. Ne de olsa Kösbik Vadisi'ndeki hayatından son derece memnundu. Ancak o devasa beyaz tabak gökyüzünde yeniden belirdiğinde, gölgesiz köstebekler de ortaya çıktı ve daha önceki konuşmalarını tekrarladılar. Madem bu bir hayal değildi, o zaman bu ayın rehberliği olmalıydı. Mini Mini Kösbik tarifsiz bir mutluluk duydu. Parlak ayın altında yeniden yola koyuldu ve Kösbik Vadisi'ni geride bıraktı. Ama bu sefer ne zaman döneceğini bilmiyordu. Çünkü karlı dağlarda, kumlu çöllerde veya gittiği yerlerde Lakka Böğürtlenlerinden bile lezzetli yiyecekler bulup bulamayacağını kim bilebilirdi ki?

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1107_TR.txt
JSON Pointer
/
Çar Yengeç şu tuhaf Donuk Ayın Çocuklarının yanında yaşıyor. Yüzlerce yaşında olduğunu söylüyorlar, zaten başka nasıl bu kadar kocaman olabilir ki? Daha önce hiç onun kadar büyük bir yengeç görmemiştim. Hatta evi normal bir kabuğa benzemiyor, tepe gibi devasa bir kabuk yani. Bayraklarımıza çizdiklerimizden çok daha büyük, adeta küçük bir kale. İşin daha da ilginci kabuğun üzerinde Kuuvahki dolu yosunlar yetişiyor ve karanlık mağarada yıldızlar gibi parıldıyor. Belki de Çar Yengecin tacı budur.
Bunları düşününce çevredeki küçük yengeçlerin onun buyruğuna girmesi çok mantıklı geliyor. Zavallılar, sürekli oraya buraya koşuşturup Lakka Böğürtlenleri, minik balıklar ve şimdi ismini sayamayacağım daha pek çok yiyeceği hemencecik yemek yerine mağaranın derinliklerine sürüklüyorlar. İki defa da parlak çakıl taşlarını ve Aydüşen Gümüşü parçalarını taşıdıklarını gördüm. Belki Çar'a borçlu oldukları "vergi" içindir bunlar. Halkın dediğine göre usta hırsız Reed Miller'ın zamanında Snezhnaya'nın gönderdiği Vali de Nasha Kasabası'ndan böyle vergi topluyormuş. Evet, burada da benzer bir şey yaşanıyor, eminim...
Öte yandan Çar Yengeç de sonsuz Lakka Böğürtleni ve balıkla o kadar ilgilenmiyordur belki. Daha dün kısa süreliğine deliğinden çıktığını gördüm. Çok yavaş hareket ediyordu, sanki her adımı bir dağ kadar ağırdı. Attığı her adımda yerdeki çakıl taşları titredi. Sonra ufak bir yengeç geldi, hayatımda gördüğüm en zavallı, en minik balığı Çar'ın ayağına getirdi. Çar başını indirdi, bir bakış attı ve devasa kıskaçlarından birini öylece salladı. Zavallı ufak yengeç paniğe kapılıp balığı hemencecik bıraktı ve aceleyle kuma döndü.
Çar balığı yemedi. Daha küçük bir pençesiyle kenara iteledi ve olduğu yerde denize doğru baktı. Ya da bana öyle geldi en azından. Diyorum bak, kral olmak yalnızlık getiriyor herhalde. Diğer tüm yengeçler korkuyor ondan. Bir kalesi ve hatta bir tacı bile olsa pençeleriyle tutabileceği bir arkadaşı yok, Püsküllü Denizanası ve solungaçlarının aksine. (Semyon denizanalarının öyle iletişim kurduğunu söylemişti, o yüzden herhalde yengeçler de benzer bir yöntem kullanıyordur?)
Şu devasa kabuğunu nerede bulduğunu hakikaten çok merak ediyorum. Acaba orada Çar'dan önce yaşayan çok daha büyük bir kral mı vardı? Ya da Çar büyümeye devam ederse çok daha devasa bir saraya mı taşınacak? Kabuğunu daha yakından inceleyebilmek için yanımda taze Lakka Böğürtleni getirmeyi düşünmüştüm... Ama yapmasam daha iyi. Usta bir hırsız, kraliyete bu kadar yaklaşmamalı. Böyle bir merakın sonu belaya çıkar...
Çar Yengeç şu tuhaf Donuk Ayın Çocuklarının yanında yaşıyor. Yüzlerce yaşında olduğunu söylüyorlar, zaten başka nasıl bu kadar kocaman olabilir ki? Daha önce hiç onun kadar büyük bir yengeç görmemiştim. Hatta evi normal bir kabuğa benzemiyor, tepe gibi devasa bir kabuk yani. Bayraklarımıza çizdiklerimizden çok daha büyük, adeta küçük bir kale. İşin daha da ilginci kabuğun üzerinde Kuuvahki dolu yosunlar yetişiyor ve karanlık mağarada yıldızlar gibi parıldıyor. Belki de Çar Yengecin tacı budur.
Bunları düşününce çevredeki küçük yengeçlerin onun buyruğuna girmesi çok mantıklı geliyor. Zavallılar, sürekli oraya buraya koşuşturup Lakka Böğürtlenleri, minik balıklar ve şimdi ismini sayamayacağım daha pek çok yiyeceği hemencecik yemek yerine mağaranın derinliklerine sürüklüyorlar. İki defa da parlak çakıl taşlarını ve Aydüşen Gümüşü parçalarını taşıdıklarını gördüm. Belki Çar'a borçlu oldukları "vergi" içindir bunlar. Halkın dediğine göre usta hırsız Reed Miller'ın zamanında Snezhnaya'nın gönderdiği Vali de Nasha Kasabası'ndan böyle vergi topluyormuş. Evet, burada da benzer bir şey yaşanıyor, eminim...
Öte yandan Çar Yengeç de sonsuz Lakka Böğürtleni ve balıkla o kadar ilgilenmiyordur belki. Daha dün kısa süreliğine deliğinden çıktığını gördüm. Çok yavaş hareket ediyordu, sanki her adımı bir dağ kadar ağırdı. Attığı her adımda yerdeki çakıl taşları titredi. Sonra ufak bir yengeç geldi, hayatımda gördüğüm en zavallı, en minik balığı Çar'ın ayağına getirdi. Çar başını indirdi, bir bakış attı ve devasa kıskaçlarından birini öylece salladı. Zavallı ufak yengeç paniğe kapılıp balığı hemencecik bıraktı ve aceleyle kuma döndü.
Çar balığı yemedi. Daha küçük bir pençesiyle kenara iteledi ve olduğu yerde denize doğru baktı. Ya da bana öyle geldi en azından. Diyorum bak, kral olmak yalnızlık getiriyor herhalde. Diğer tüm yengeçler korkuyor ondan. Bir kalesi ve hatta bir tacı bile olsa pençeleriyle tutabileceği bir arkadaşı yok, Püsküllü Denizanası ve solungaçlarının aksine. (Semyon denizanalarının öyle iletişim kurduğunu söylemişti, o yüzden herhalde yengeçler de benzer bir yöntem kullanıyordur?)
Şu devasa kabuğunu nerede bulduğunu hakikaten çok merak ediyorum. Acaba orada Çar'dan önce yaşayan çok daha büyük bir kral mı vardı? Ya da Çar büyümeye devam ederse çok daha devasa bir saraya mı taşınacak? Kabuğunu daha yakından inceleyebilmek için yanımda taze Lakka Böğürtleni getirmeyi düşünmüştüm... Ama yapmasam daha iyi. Usta bir hırsız, kraliyete bu kadar yaklaşmamalı. Böyle bir merakın sonu belaya çıkar...

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1124_TR.txt
JSON Pointer
/
Püsküllü Denizanası
Söylentilere göre bu tür sadece Nod-Krai'da bulunuyor. Pembe bir gövdesi ve uzun dokunaçları var. Bu denizanasına genellikle sığ gelgit bölgelerinin küçük planktonlar için ideal avlanma alanları oluşturduğu Bordo Havzası'nda kıyılarında rastlanıyor. Onları nemli tutan özel su keseleri veya su kaybını en aza indiren mukus salgılayan bezleri sayesinde, dalgalar çekildikten sonra bile karada rahatça hareket edebiliyorlar. Dokunaçları diğer denizanası türlerine kıyasla daha sağlam ve benzersiz bir güce sahip, ancak bu güçlerini sadece avlanırken kullanıyor olabilirler. Ben de bir tanesini sopayla nazikçe dürtmüştüm ama pek tepki vermedi, saldırmadı da. (Denizanasını dürtmekten bahsediyorum! İddia ediyorum ki Deniz Kabuğu Çetesinde benden daha cesuru yoktur!) İnsanların el sıkışması veya çak yapması gibi, dokunaçlarını birbirlerine dolayarak "iletişim kuruyorlar". Yani bir araya geldiklerinde sergiledikleri dans benzeri hareketler, muhtemelen onların "kendilerine has dilleri." Beyinleri olmasa da belli bir zekaya sahip oldukları anlaşılıyor.
Ne yazık ki Fatui'nin o kahrolası tesisleri Püsküllü Denizanalarının yaşam alanlarını neredeyse tamamen yok etti. Getirdikleri makinalar gece gündüz demeden gürültü çıkarıyor... O aletlerin ne işe yaradığını bile bilmiyorum ama sanki tüm bölgenin yaşam enerjisi emilmiş gibi. Belki yiyecek kaynaklarını kaybettikleri için, belki o dayanılmaz gürültü yüzünden, belki de her iki nedenden dolayı sahilde yere yığılmış halde bazı denizanaları gördüm. Yardım etmeye çalıştım ama... Çok geçti.
Püsküllü Denizanası
Söylentilere göre bu tür sadece Nod-Krai'da bulunuyor. Pembe bir gövdesi ve uzun dokunaçları var. Bu denizanasına genellikle sığ gelgit bölgelerinin küçük planktonlar için ideal avlanma alanları oluşturduğu Bordo Havzası'nda kıyılarında rastlanıyor. Onları nemli tutan özel su keseleri veya su kaybını en aza indiren mukus salgılayan bezleri sayesinde, dalgalar çekildikten sonra bile karada rahatça hareket edebiliyorlar. Dokunaçları diğer denizanası türlerine kıyasla daha sağlam ve benzersiz bir güce sahip, ancak bu güçlerini sadece avlanırken kullanıyor olabilirler. Ben de bir tanesini sopayla nazikçe dürtmüştüm ama pek tepki vermedi, saldırmadı da. (Denizanasını dürtmekten bahsediyorum! İddia ediyorum ki Deniz Kabuğu Çetesinde benden daha cesuru yoktur!) İnsanların el sıkışması veya çak yapması gibi, dokunaçlarını birbirlerine dolayarak "iletişim kuruyorlar". Yani bir araya geldiklerinde sergiledikleri dans benzeri hareketler, muhtemelen onların "kendilerine has dilleri." Beyinleri olmasa da belli bir zekaya sahip oldukları anlaşılıyor.
Ne yazık ki Fatui'nin o kahrolası tesisleri Püsküllü Denizanalarının yaşam alanlarını neredeyse tamamen yok etti. Getirdikleri makinalar gece gündüz demeden gürültü çıkarıyor... O aletlerin ne işe yaradığını bile bilmiyorum ama sanki tüm bölgenin yaşam enerjisi emilmiş gibi. Belki yiyecek kaynaklarını kaybettikleri için, belki o dayanılmaz gürültü yüzünden, belki de her iki nedenden dolayı sahilde yere yığılmış halde bazı denizanaları gördüm. Yardım etmeye çalıştım ama... Çok geçti.

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1093_TR.txt
JSON Pointer
/
Deniz Kabuğu Defteri
Deniz Kabuğu Defteri

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/272672799

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1083
id
121383
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  200987,
  201107,
  201124,
  201093
]
documentType
Paged