Çocukluk Ne Güzel Şey: Unutulmaz Anlar
Sobeleme sırası bende, ha? Seni kesin bulacağım Lovi!
24006Open quest →Quest Steps
Story evidence
Verut:Sobeleme sırası bende, ha? Seni kesin bulacağım Lovi!
Lovi:Yerinde olsam o kadar emin olmazdım! Senin bile tırmanamayacağın yerler var.
Verut:Şey, çünkü ayakkabılarım tırmanmak için elverişli değil. Ayakkabılarımı değiştirirsem benden saklanamazsın!
Lovi:O halde ikimiz de ayakkabılarımızı çıkaralım. Böylece eşit oluruz!
Aurele:Durun! İkiniz de yalın ayak bir yere gidemezsiniz. Her yerde ufak tefek şeyler var. Ya ayağınıza batarlarsa?
Lovi:Peki...
Verut:Tamam...
Verut:Iıı, az önce beni sobelemeye çalışırken biraz dikkatin dağılmıştı, değil mi abi? Yanından geçtim ama hiç tepki vermedin.
Aurele:Ha? Öyle mi oldu? Fark etmedim...
Lovi:Aynen! Ben de az önce yanından geçtim ama beni de fark etmedin!
Aurele:Ama... Ha? Sen mi geldin? Senin ne işin var burada?
Lovi:Babam dışarıda işi olduğunu söyledi. Annemin de işi var.
Lovi:Aurele bir kitabı geri vermek için gelmişti, babam da ondan bana bakmasını istedi ve ben de onlarla oynamaya geldim.
Aurele:Sen onu boş ver, hadi oynamaya devam edelim. Bu sefer kim sobeleyecek?
Aurele:Ben, şey... *öksürür* Son zamanlarda bir yorum yazmaya çalışıyorum ve hesaba katmam gereken çok soru var.
Aurele:Hareket halindeyken zihnimin daha hızlı çalıştığını fark ettim, o yüzden...
Lovi:Ama çok kolay dikkati dağılıyor ve bazen durduğu yerde kendi kendine konuşuyor. Ne dersen de hiç tepki vermiyor.
Verut:Bize katılmak ister misin? Saklambaçta abimden çok daha iyisin.
Verut:Hehe, hadi bakalım. Lovi ve ben saklambaçta ustayız.
Verut:O zaman başlayalım. Hadi Lovi! Saklanacak yer bulmamız lazım!
Lovi ve Verut bir hışımla koşarken Aurele, düşünceli bir halde yavaşça ayrılır...
Localized evidence
Verut ile konuş.
Evidence locale: tr
TextMap/TextMapTR.json/3656326044BinOutput/Quest/24006.json/JIJKODHIEED/01
2400601
24006
true
1