ในยามปิดม่านของวันนั้น...
Trailblazer:ไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งวัน แต่เหนื่อยชะมัดยาด...
???:งืม...กรร...งืม... (ชะ...ช่วย...ด้วย...)
Trailblazer:นั่น...ใคร...น่ะ?
Trailblazer:เกิดอะไรขึ้น?
???:งืม... (หนู...ออกไปไม่ได้...)
คุณมองไปรอบๆ ในที่สุดสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ไข่สีม่วงใบนั้น... มันเริ่มมีรอยร้าวแล้ว
ไม่มีแรงภายนอกเข้ามาแทรกแซงสักหน่อย... คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง มันจะฟักออกจากไข่แล้วเหรอ? ขออย่าเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นเลย!
*เสียงกะเทาะเปลือกไข่อย่างรุนแรง*
???:กรือ...งืม! (ขอบคุณมากเลย! พ่อจ๋า/แม่จ๋า!)
ไม่รู้ทำไมซูเปอร์อสูรธรณีแห่งอนาคตถึงได้มีรูปร่างหน้าตาที่... แบ๊วขนาดนี้?
Trailblazer:น่ารักจังเลย ฉันอยากเลี้ยงมัน
ไม่มีใครปฏิเสธสิ่งมีชีวิตที่น่ารักกุ๊กกิ๊กได้ ความรู้สึกดีที่น่าประหลาด ผุดขึ้นมาในใจของคุณ
???:กรือ กรือออ! (*คลอเคลีย*)
Trailblazer:ฉันไม่ใช่พ่อ/แม่ของหนูสักหน่อย อย่าโมเมนะ!
???:กรือ! กรือ! (อย่า อย่าไป...)
ด้วยสัญชาตญาณ หรืออาจเป็นเพราะความผูกพัน สิ่งมีชีวิตที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นบนโลกตัวนี้ จึงเกาะติดคุณไม่ปล่อย
Trailblazer:อสูรธรณีพูดได้ด้วยเหรอ?
???:กรือ กรือ? (พูด? อะไรคือพูด?)
ไม่สิ มันแค่ส่งเสียง "กรือ"... แต่คุณกลับฟังรู้เรื่อง Synesthesia Beacon นี่น่าทึ่งมากเลยว่ามั้ย?
???:กรือ...? (พ่อจ๋า/แม่จ๋า ทำไมท้องถึงร้องล่ะ?)
คงจะหิวแล้วละมั้ง? จำได้ว่าอสูรธรณีกินดินแดงนี่นา... โชคดีที่ที่นี่คือโรงอสูรธรณี แถวนี้เลยมีอยู่เพียบ
Trailblazer:ป้อนดินแดงให้มัน
???:กรือ กรือ... (ฮิฮิ พ่อจ๋า/แม่จ๋ายอดเยี่ยมที่สุดเลย)
พอพูดจบ มันก็กินดินแดงจนเกลี้ยงถัง ไม่รู้เหมือนกันว่าร่างเล็กๆ ของมันยัดเข้าไปหมดได้ยังไง
Trailblazer:กินดินแดงต่อหน้ามันจนหมดเกลี้ยง
ครั้งแรกไม่ติดใจ ครั้งต่อไปใช่เลย คุณยัดดินแดงใส่ปากตัวเอง และคาดหวังว่ามันจะแสดงท่าทีที่น่าสนใจออกมา...
???:กรือ กรือ งืมมม (พ่อจ๋า/แม่จ๋าทำหน้าประหลาดจัง ฮ่าฮ่า ไหนขอลองบ้างสิ...)
พอพูดจบ มันก็กินดินแดงที่เหลือเข้าไปจนเกลี้ยง ไม่รู้เหมือนกันว่าร่างเล็กๆ ของมันยัดเข้าไปหมดได้ยังไง
Trailblazer:ป้อนอย่างอื่นให้มัน
คุณหยิบอาหารหลายสิบชนิดที่รวบรวมมาจากโลกต่างๆ ออกมาจากกระเป๋า เพื่อดูว่ามันจะชอบอันไหน
ใช้เวลาแค่ 15 วินาที มันก็กินจนเกลี้ยงแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าร่างเล็กๆ ของมันยัดเข้าไปหมดได้ยังไง
???:กรือ! (อืม! ท้องไม่ร้องแล้ว ขอบคุณนะ พ่อจ๋า/แม่จ๋า!)
...แค่ดูจากความจุของกระเพาะ ในอนาคตเด็กคนนี้อาจจะเติบโตเป็นอสูรยักษ์ที่สูงเทียมฟ้า... เหมือนกับในเรื่องเล่าของ Anaxa ก็ได้
ไม่มีความหมายอะไรหรอก มันแค่ส่งเสียงร้องเฉยๆ
???:งืม! กรือ... (ฮี่ฮี่... จักจี้จังเลย...)
Trailblazer:มองดูมันอย่างละเอียด
มันเองก็จ้องมองคุณด้วยดวงตากลมโตใสแป๋วเหมือนกัน
ไม่มีความหมายอะไรหรอก มันแค่ส่งเสียงร้องเฉยๆ
???:งืม! กรือ... (ฮี่ฮี่... จักจี้จังเลย...)
Trailblazer:มองดูมันอย่างละเอียดอีกครั้ง
มันเอียงหัวอย่างไม่เข้าใจ
Trailblazer:จ้องตากับมัน!
???:กรือ? (เป็นอะไรไป? พ่อจ๋า/แม่จ๋า? อยากให้หนูลูบพ่อจ๋า/แม่จ๋าบ้างเหรอ?)
มันน่ารักจนชนะขาดลอยไปเลย
???:งืมมม... (อ๋า ลืมตา...ไม่ขึ้นแล้ว...)
???:กรือ... (อยากนอนสักงีบจัง...)
เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอดังขึ้น อาจเพราะมีคุณอยู่ด้วย มันเลยหลับอย่างสบายใจ
Trailblazer:อยู่เป็นเพื่อนมัน
ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ คุณไม่สามารถทิ้งมันไว้ที่นี่เพียงลำพังได้จริงๆ และยิ่งไปกว่านั้น...
คุณพยายามจะปลีกตัวออกมาโดยไม่รบกวนมัน... แต่ก็ทำไม่สำเร็จ
มันใช้กรงเล็บหน้าเล็กๆ จับชายกางเกงของคุณไว้ ไม่ยอมปล่อย/มันวางกรงเล็บหน้าเล็กๆ ไว้บนรองเท้าบูตของคุณ ไม่ยอมให้คุณจากไป
???:งืม... (พ่อจ๋า/แม่จ๋า...)
ดูเหมือนว่าเรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือ การหาผู้เชี่ยวชาญมาสอบถามสถานการณ์ให้ชัดเจน พร้อมกับช่วยคุณออกมาด้วย
จำได้ว่าก่อนหน้านี้ Anaxa เคยบอกไว้ว่า: ถ้ามีปัญหาอะไรให้ไปหา Hyacine ตอนนี้แหละคือเวลาที่ต้องการเธอที่สุด!
Trailblazer:ไม่ต้องกลัวนะ พ่อจ๋า/แม่จ๋าจะช่วยเอง!