Ghost
Item icon · 190022

Books

ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส

book192108

Localized evidence

Text fields

5 fields
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/12570891914578444659
เพิ่งมาถึงเมืองทวิมิติเมื่อสัปดาห์ก่อน วัยรุ่นที่ไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยอย่างฉัน หางานทำยากมาก แต่ยังดีที่ฉันแรงดี หัวหน้าคนงานเลยแนะนำให้ไปเป็นคนขนของที่ท่าเรือ โชคดีที่แรงงานคน ถูกกว่าเครื่องขนย้ายอัตโนมัติ ไม่งั้นฉันคงไม่มีปัญญาหาเงินก้อนนี้ได้เลยด้วยซ้ำ ยังไงก็เถอะ อายุแค่สิบแปดแต่มีงานทำมั่นคงแบบนี้ ฉันนี่โชคดีจังเลย
— ปี 1965

ได้ขนอุปกรณ์วาดภาพล็อตหนึ่งให้แก๊งร่วมปณิธาน เพราะอาศัยความสะดวกจากการทำงานที่ท่าเรือ และได้เงินมาก้อนหนึ่ง หนุ่มซื่อๆ ที่มาทำธุรกิจกับแก๊งร่วมปณิธาน ฟังดูตกต่ำไปหน่อย แต่ ฮ่าๆ ล้อเล่นอะไรกัน เหรียญปรารถนาก็คือเหรียญปรารถนา ถ้ามีเงินก้อนนี้ ฉันก็สามารถเซ้งหน้าร้านในตรอกนักชิมได้สักร้าน
— ปี 1969

"ร้านสตูเมืองเก่า" ปิดกิจการไปเมื่อวานนี้ ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ร้านสาขาในเมืองทวิมิติผุดขึ้นเต็มไปหมด ส่วนคนคุ้นหน้าคุ้นตากลับลดน้อยลงทุกที สังคมที่พึ่งพาอาศัยกันแบบดั้งเดิม ไม่มีทางสู้กงล้อเงินทุนได้เลยจริงๆ ถ้ารู้แบบนี้ฉันน่าจะรีบปล่อยเช่าร้านไปซะ ตอนนี้เลยต้องมาแบกรับหนี้ก้อนโตซะได้ แต่ไม่เป็นไร ฉันเพิ่งจะอายุ 30 ปี อย่างแย่ที่สุดก็แค่กลับไปที่ท่าเรือเอง
— ปี 1977

ขับรถรับจ้างมา 10 ปี ฉันนึกว่าชีวิตคงเป็นแบบนี้ไปตลอดแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า เหรียญที่แห่ซื้อตามกระแสเมื่อปีก่อนจะราคาพุ่งกันหมด "เหรียญแมวคลั่ง" ดีดขึ้นมา 5 เท่า "เหรียญยอดหญิงงาม" ดีดขึ้นมา 40 เท่า "เหรียญ Asdana สมหวัง" ดีดขึ้นมา 754 เท่า ส่วน "เหรียญตั้งชื่อมั่วๆ" ก็ดีดขึ้นมาตั้ง 3 หมื่นเท่า! เหรียญทั้งหมดเป็นฟองสบู่ที่ต้องหาคนมารับช่วงต่อ ฉันจะไม่รอให้พวกมัน "พุ่งขึ้นต่อ" อีกแล้ว จะเทขายตอนนี้แหละ ติดอยู่อย่างเดียวก็คือ หลังจากได้เงินก้อนโตแล้ว ฉันจะทำอะไรดี?
— ปี 1987

ก่อนอื่น ฉันขอขอบคุณคุณ Famke ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "นาย Trey Quattro ตัดสินใจจะตาย" ขอบคุณมากที่คุณเชื่อใจฉัน ในฐานะนักแสดงหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในวัย 40 ปี คุณ Famke ได้ให้ความช่วยเหลือและคำแนะนำมากมายกับฉัน พูดตามตรง การได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมทำให้ฉันประหลาดใจมาก แต่ก็เหมือนกับสิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องการสื่อถึงผู้ชมว่า อย่าได้สร้างขีดจำกัดให้กับชีวิตของตัวเอง ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบสามปีก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงเมืองทวิมิติใหม่ๆ ฉันเคยใช้แรงงาน ทำร้านอาหาร ขับรถรับจ้าง มาตอนนี้ อายุปูนนี้แล้ว แต่กลับได้มายืนอยู่บนเวทีรับรางวัลเป็นครั้งแรก ฉันอยากจะบอกทุกคนว่า จงให้โอกาสตัวเองได้เริ่มต้นใหม่เสมอ!
(ปล.: ตอนขึ้นไปรับรางวัลพรุ่งนี้ ให้ท่องตามสคริปต์ของผู้กำกับ)
— ปี 1988

น่าขำชะมัด ตอนที่ทำธุรกิจกับแก๊งร่วมปณิธานก็ไม่เคยพลาด ตอนเก็งกำไรเหรียญก็ไม่เคยพลาด แต่ผลคือ พอมาลุยในวงการบันเทิง กลับโดนกองพิทักษ์ความสงบหาเรื่องเพราะหลบเลี่ยงภาษีอย่างสมเหตุสมผลซะอย่างนั้น ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เผ่นก่อนดีกว่า
— ปี 1992

กลายเป็นศิลปินที่มีประวัติด่างพร้อยเรื่องเลี่ยงภาษี ก็ไม่ต้องหวังจะได้แสดงภาพยนตร์ต่อแล้ว แต่ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่ได้เป็นนักแสดงมาตั้งแต่แรก แค่อารมณ์ชั่ววูบหลังจากได้เงินก้อนโตเท่านั้น ช่วงหลายปีมานี้ เงินค่าตัวและค่าพรีเซนเตอร์ที่เก็บสะสมไว้ ถูกเอาไปลงทุนในโรงแรมใหญ่ถึงสิบหกแห่ง คาสิโนอีกเจ็ดแห่ง และโรงถ่ายทำอีกเก้าแห่ง ฉันจะไม่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงอีกต่อไป! แต่วงการบันเทิงของ Planarcadia จะยังคงเป็นของฉันเสมอ
— ปี 1996

จบแล้ว จบกัน ลอร์ดผู้ล้างผลาญมา! Planarcadia พินาศย่อยยับหมดแล้ว! โรงแรมของฉัน บริษัทของฉัน เหรียญปรารถนาที่ฉันอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต! เฮ้อ ชีวิตของฉันทั้งชีวิต พอทำท่าว่าจะดีขึ้นทีไร ก็ต้องมีอันถูกเหวี่ยงกลับลงที่ก้นเหวทุกที ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จักจบสิ้น อย่างกับว่าเทพหรรษาจงใจขัดขวางไม่ให้ฉันมีชีวิตที่ราบรื่น จนถึงขั้นไปเชิญลอร์ดผู้ล้างผลาญออกมาเลย ตอนนี้อายุฉันปาเข้าไปตั้งห้าสิบแล้ว ชีวิตเดินมาถึงช่วงพลบค่ำ แต่ในกระเป๋ากลับว่างเปล่าไม่เหลืออะไร อย่างกับว่าการล้มลุกคลุกคลานมาตลอดครึ่งชีวิตของฉัน เหมือนเป็นเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเลย
— ปี 1999

ฉันเริ่มต้นขายสตูที่ "สถานีเพอร์ดิโด" ไม่ได้เข้าครัวมาหลายสิบปีแล้ว แถมข้อจำกัดก็เยอะ ทำออกมาเละเทะไปหมด แต่ผู้ประสบภัยพวกนี้ที่หิวโซกัน พากันชมว่าฉันทำอร่อย ช่างไม่มีรสนิยมเอาซะเลย สรุปก็คืออาศัยเจ้านี่หาเงินมาได้อีกนิดหน่อย ไม่ถึงกับหมดตัวแล้วล่ะ เทพหรรษา ครั้งนี้กะจะโค่นฉันยังไงอีกล่ะ? ฉันตั้งตารออยู่นะ
— ปี 1999
เพิ่งมาถึงเมืองทวิมิติเมื่อสัปดาห์ก่อน วัยรุ่นที่ไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยอย่างฉัน หางานทำยากมาก แต่ยังดีที่ฉันแรงดี หัวหน้าคนงานเลยแนะนำให้ไปเป็นคนขนของที่ท่าเรือ โชคดีที่แรงงานคน ถูกกว่าเครื่องขนย้ายอัตโนมัติ ไม่งั้นฉันคงไม่มีปัญญาหาเงินก้อนนี้ได้เลยด้วยซ้ำ ยังไงก็เถอะ อายุแค่สิบแปดแต่มีงานทำมั่นคงแบบนี้ ฉันนี่โชคดีจังเลย\n<align="right">— ปี <unbreak>1965</unbreak></align>\n\nได้ขนอุปกรณ์วาดภาพล็อตหนึ่งให้แก๊งร่วมปณิธาน เพราะอาศัยความสะดวกจากการทำงานที่ท่าเรือ และได้เงินมาก้อนหนึ่ง หนุ่มซื่อๆ ที่มาทำธุรกิจกับแก๊งร่วมปณิธาน ฟังดูตกต่ำไปหน่อย แต่ ฮ่าๆ ล้อเล่นอะไรกัน เหรียญปรารถนาก็คือเหรียญปรารถนา ถ้ามีเงินก้อนนี้ ฉันก็สามารถเซ้งหน้าร้านในตรอกนักชิมได้สักร้าน\n<align="right">— ปี <unbreak>1969</unbreak></align>\n\n"ร้านสตูเมืองเก่า" ปิดกิจการไปเมื่อวานนี้ ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ร้านสาขาในเมืองทวิมิติผุดขึ้นเต็มไปหมด ส่วนคนคุ้นหน้าคุ้นตากลับลดน้อยลงทุกที สังคมที่พึ่งพาอาศัยกันแบบดั้งเดิม ไม่มีทางสู้กงล้อเงินทุนได้เลยจริงๆ ถ้ารู้แบบนี้ฉันน่าจะรีบปล่อยเช่าร้านไปซะ ตอนนี้เลยต้องมาแบกรับหนี้ก้อนโตซะได้ แต่ไม่เป็นไร ฉันเพิ่งจะอายุ <unbreak>30</unbreak> ปี อย่างแย่ที่สุดก็แค่กลับไปที่ท่าเรือเอง\n<align="right">— ปี <unbreak>1977</unbreak></align>\n\nขับรถรับจ้างมา <unbreak>10</unbreak> ปี ฉันนึกว่าชีวิตคงเป็นแบบนี้ไปตลอดแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า เหรียญที่แห่ซื้อตามกระแสเมื่อปีก่อนจะราคาพุ่งกันหมด "เหรียญแมวคลั่ง" ดีดขึ้นมา 5 เท่า "เหรียญยอดหญิงงาม" ดีดขึ้นมา <unbreak>40</unbreak> เท่า "เหรียญ Asdana สมหวัง" ดีดขึ้นมา <unbreak>754</unbreak> เท่า ส่วน "เหรียญตั้งชื่อมั่วๆ" ก็ดีดขึ้นมาตั้ง 3 หมื่นเท่า! เหรียญทั้งหมดเป็นฟองสบู่ที่ต้องหาคนมารับช่วงต่อ ฉันจะไม่รอให้พวกมัน "พุ่งขึ้นต่อ" อีกแล้ว จะเทขายตอนนี้แหละ ติดอยู่อย่างเดียวก็คือ หลังจากได้เงินก้อนโตแล้ว ฉันจะทำอะไรดี?\n<align="right">— ปี <unbreak>1987</unbreak></align>\n\nก่อนอื่น ฉันขอขอบคุณคุณ Famke ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "นาย Trey Quattro ตัดสินใจจะตาย" ขอบคุณมากที่คุณเชื่อใจฉัน ในฐานะนักแสดงหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในวัย <unbreak>40</unbreak> ปี คุณ Famke ได้ให้ความช่วยเหลือและคำแนะนำมากมายกับฉัน พูดตามตรง การได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมทำให้ฉันประหลาดใจมาก แต่ก็เหมือนกับสิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องการสื่อถึงผู้ชมว่า อย่าได้สร้างขีดจำกัดให้กับชีวิตของตัวเอง ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบสามปีก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงเมืองทวิมิติใหม่ๆ ฉันเคยใช้แรงงาน ทำร้านอาหาร ขับรถรับจ้าง มาตอนนี้ อายุปูนนี้แล้ว แต่กลับได้มายืนอยู่บนเวทีรับรางวัลเป็นครั้งแรก ฉันอยากจะบอกทุกคนว่า จงให้โอกาสตัวเองได้เริ่มต้นใหม่เสมอ!\n(ปล.: ตอนขึ้นไปรับรางวัลพรุ่งนี้ ให้ท่องตามสคริปต์ของผู้กำกับ)\n<align="right">— ปี <unbreak>1988</unbreak></align>\n\nน่าขำชะมัด ตอนที่ทำธุรกิจกับแก๊งร่วมปณิธานก็ไม่เคยพลาด ตอนเก็งกำไรเหรียญก็ไม่เคยพลาด แต่ผลคือ พอมาลุยในวงการบันเทิง กลับโดนกองพิทักษ์ความสงบหาเรื่องเพราะหลบเลี่ยงภาษีอย่างสมเหตุสมผลซะอย่างนั้น ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เผ่นก่อนดีกว่า\n<align="right">— ปี <unbreak>1992</unbreak></align>\n\nกลายเป็นศิลปินที่มีประวัติด่างพร้อยเรื่องเลี่ยงภาษี ก็ไม่ต้องหวังจะได้แสดงภาพยนตร์ต่อแล้ว แต่ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่ได้เป็นนักแสดงมาตั้งแต่แรก แค่อารมณ์ชั่ววูบหลังจากได้เงินก้อนโตเท่านั้น ช่วงหลายปีมานี้ เงินค่าตัวและค่าพรีเซนเตอร์ที่เก็บสะสมไว้ ถูกเอาไปลงทุนในโรงแรมใหญ่ถึงสิบหกแห่ง คาสิโนอีกเจ็ดแห่ง และโรงถ่ายทำอีกเก้าแห่ง ฉันจะไม่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงอีกต่อไป! แต่วงการบันเทิงของ Planarcadia จะยังคงเป็นของฉันเสมอ\n<align="right">— ปี <unbreak>1996</unbreak></align>\n\nจบแล้ว จบกัน ลอร์ดผู้ล้างผลาญมา! Planarcadia พินาศย่อยยับหมดแล้ว! โรงแรมของฉัน บริษัทของฉัน เหรียญปรารถนาที่ฉันอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต! เฮ้อ ชีวิตของฉันทั้งชีวิต พอทำท่าว่าจะดีขึ้นทีไร ก็ต้องมีอันถูกเหวี่ยงกลับลงที่ก้นเหวทุกที ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จักจบสิ้น อย่างกับว่าเทพหรรษาจงใจขัดขวางไม่ให้ฉันมีชีวิตที่ราบรื่น จนถึงขั้นไปเชิญลอร์ดผู้ล้างผลาญออกมาเลย ตอนนี้อายุฉันปาเข้าไปตั้งห้าสิบแล้ว ชีวิตเดินมาถึงช่วงพลบค่ำ แต่ในกระเป๋ากลับว่างเปล่าไม่เหลืออะไร อย่างกับว่าการล้มลุกคลุกคลานมาตลอดครึ่งชีวิตของฉัน เหมือนเป็นเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเลย\n<align="right">— ปี <unbreak>1999</unbreak></align>\n\nฉันเริ่มต้นขายสตูที่ "สถานีเพอร์ดิโด" ไม่ได้เข้าครัวมาหลายสิบปีแล้ว แถมข้อจำกัดก็เยอะ ทำออกมาเละเทะไปหมด แต่ผู้ประสบภัยพวกนี้ที่หิวโซกัน พากันชมว่าฉันทำอร่อย ช่างไม่มีรสนิยมเอาซะเลย สรุปก็คืออาศัยเจ้านี่หาเงินมาได้อีกนิดหน่อย ไม่ถึงกับหมดตัวแล้วล่ะ เทพหรรษา ครั้งนี้กะจะโค่นฉันยังไงอีกล่ะ? ฉันตั้งตารออยู่นะ\n<align="right">— ปี <unbreak>1999</unbreak></align>

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/13099732635078937017
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/686853106825098311
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/16664765210984232219
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส
ไดอารี่ของ นักฉกฉวยโอกาส

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/5962857993588994800

Relationships

2 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Item icon · 190022
Item iconItemCurrencyIconPath · ItemIconPath127 × 87 · 16 KBSpriteOutput/ItemIcon/190022.pngNative path
Item artwork · 190022
Item artworkItemFigureIconPath255 × 173 · 54 KBSpriteOutput/ItemFigures/190022.pngNative path

Properties

20
Source evidence
Path
ExcelOutput/ItemConfigBook.json
JSON Pointer
/676
ID
192108
Rarity
Normal
ItemDesc
{}
ItemName
{}
PileLimit
99999
UseMethod
AutoConversionItem
isVisible
true
localbook
{
  "BookID": 192108,
  "BookContent": {},
  "BookSeriesID": 767,
  "BookInsideName": {},
  "BookDisplayType": 1,
  "BookSeriesInsideID": 1,
  "LocalBookImagePath": []
}
ItemBGDesc
{}
ItemSubType
Book
PurposeType
21
ItemIconPath
SpriteOutput/ItemIcon/190022.png
ItemMainType
Usable
CustomDataList
[]
ReturnItemIDList
[]
itemRecordPresent
true
ItemAvatarIconPath
ItemFigureIconPath
SpriteOutput/ItemFigures/190022.png
InventoryDisplayTag
1
ItemCurrencyIconPath
SpriteOutput/ItemIcon/190022.png