BackgroundTextMap 12399627405794003770
เสียงกระซิบ ในห้วงทะเลลึก
เสียงกระซิบ ในห้วงทะเลลึก
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_1.json- JSON Pointer
/12399627405794003770
Books
Localized evidence
เสียงกระซิบ ในห้วงทะเลลึก
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/12399627405794003770ถึง ปลาบางตัวที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำ\n\nนับตั้งแต่ที่คลื่นได้กลืนกินเธอ กาลเวลาก็ได้ล่วงเลยไปเกือบห้าสิบปีแล้ว ดูเหมือนฝีเท้าของกาลเวลา จะเร็วกว่ากระแสไหลวนของมหาสมุทรเสียอีก\n\nหลังจากที่เธอจากไป ฉันก็เริ่มหลงใหลในการอาบน้ำ คงเพราะวังศิลาเมฆาที่ไร้ซึ่งปลาแหวกว่ายได้เพิ่มกลิ่นหอมเข้ามา ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคนบางคนถึงชอบท่องไปในก้นทะเล คลื่นที่ไหลผ่าน สามารถชะล้างความเหนื่อยล้าและความกังวลใจได้จริงๆ\n\nแต่ที่น่าเสียดายก็คือ ข้างๆ หูกลับขาดเสียงที่ไพเราะไป เป็นความผิดของเธอที่ชอบฮัมเพลงอยู่ข้างๆ ฉันตลอดเวลา ทำให้ฉันไม่อาจชื่นชมเสียงเพลงของนักร้องคนอื่นๆ ได้อีก ทำให้ครึ่งเทพผู้ครอบครองจินตนิยม ยากจะชื่นชมความงดงามของเสียงดนตรีได้ ความผิดใหญ่หลวงเช่นนี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อไหร่ถึงจะให้เธอได้ชดใช้\n\nแต่ช่วงนี้ตอนที่อยู่ในสระ ฉันได้กลิ่นคาวปลาที่คุ้นเคยอีกแล้ว คงเพราะความคิดถึงของครึ่งเทพเช่นเธอ มาเยือนที่นี่อย่างเงียบๆ ใช่รึเปล่า?\n\nช่างเป็นปลาที่น่าหงุดหงิดจริงๆ ถ้านึกถึงกันขนาดนั้น ไม่ออกจากสายน้ำที่หยุดนิ่งอันรกร้างนั่น แล้วมาเจอฉันอีกครั้งให้สิ้นเรื่องเสียเลยล่ะ? ฉันคุ้นเคยกับพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งจินตนิยมแล้วล่ะ ผลงานในตอนนี้ จะไม่ถูกน้ำทะเลกัดเซาะและจะไม่ถูกมีดดาบทำร้าย แต่ฉันก็ไม่เจอแขกที่คู่ควรกับพวกมันอีกเลย บางทีอาจมีเพียงรูปร่างของเธอเท่านั้น ถึงสามารถแสดงฝีมือของครึ่งเทพออกมาได้\n\nฉันถักทอเสื้อผ้าใหม่ไว้เยอะมาก เยอะมากๆ แล้วก็เยอะมากๆ เก็บไว้ในห้องลับที่คฤหาสน์ของฉันนั่นแหละ... เธอรู้ว่าเป็นห้องไหน... ถ้าวันหน้าเธอกลับมา Okhema อย่าลืมเอาพวกมันไปด้วยนะ เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ได้ถักทอมาเพื่อเธอหรอกนะ แต่ถ้าไปอยู่บนตัวของคนที่น่ารังเกียจ ก็จงให้ไฟสงครามเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านเสียดีกว่า\n\nบอกตามตรง ฉันไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้มั้ย สี่สิบเก้าฉบับก่อนหน้านี้ก็ไม่มีการตอบกลับเลย หรือฉันจะส่งจดหมายผิดวิธี?\n\nนักบวชของเธอบอกฉันว่า แค่ทำให้แผ่นหินจมลงสู่ห้วงทะเลลึกของ Styxia ครึ่งเทพก็จะรับรู้ได้ บางทีฉันควรจะทำแบบจักรพรรดินี แล้วทำให้อีกฝ่ายจมลงสู่ก้นทะเลโทษฐานที่หลอกลวงเบื้องสูง เพื่อสังเวยให้เธอและฝูงปลาของเธอ แต่เธอไม่ชอบเลือดของมนุษย์ ทุกครั้งหลังการเข่นฆ่า จะต้องชำระล้างคราบเลือดตามตัวให้สะอาด เพราะงั้น ฉันจะไว้ชีวิตอีกฝ่ายก็แล้วกัน\n\nพูดแล้วก็น่าอายจริงๆ ถึงแม้คำสาปจะกำลังกัดกร่อนความรู้สึกของฉัน ฉันก็ไม่อาจตัดใจได้อย่างจักรพรรดินี ทำให้ชาวเมืองผู้ไม่รู้กาลเทศะเงียบไปตลอดกาล เพราะฉันยังรับรู้ถึงความเศร้าของผู้คนในภัยพิบัติ และรับรู้ถึงความทุกข์ทรมานที่กระเพื่อมอยู่ในจิตใจของพวกเขาได้จากด้ายทอง ได้ยินแขกผู้มีเกียรติจากนอกท้องฟ้าบอกว่า ความรู้สึกเห็นใจนี้ เคยทำให้ฉันในสักโลกหนึ่งต้องตกอยู่ในหายนะ... มันทำให้ฉันรู้สึกกังวลใจ แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกปลาบปลื้มเช่นกัน... ถึงแม้จะผ่านไปอีกพันปี ฉันก็ไม่อาจกลายเป็นจักรพรรดินีคนที่สองได้ แต่ก็จะไม่กลายเป็นรูปปั้นเทพเจ้าที่แสนเยือกเย็นเช่นกัน\n\nตอนนี้ ทหารทั่วหล้ากำลังจ้องมองฉัน สายตาที่ผู้คนจ้องมองผู้นำ ร้อนแรงกว่าตอนที่จ้องมองครึ่งเทพซะอีก ฉันยากที่จะหลบเลี่ยงความร้อนระอุของพวกมันได้ มีเพียงในสระอาบน้ำที่ไร้ผู้คน เบื้องหน้ารอยยิ้มของอาจารย์ และในจดหมายที่ส่งให้เธอ ซึ่งไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านมั้ย ฉันถึงจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าอันหนังอึ้ง แล้วอาบน้ำชำระกายให้สดชื่น\n\nอันที่จริง บางครั้งด้ายทองก็จับการสั่นไหวของโชคชะตาได้ มันกระซิบบอกถึงจุดจบของเส้นทางชีวิตให้ฉันฟัง แล้วจุดจบนั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว ถึงแม้ขุนพิธีการจะแบกรับบ่วงพันธนาการของกฎเกณฑ์เอาไว้ แต่อำนาจควบคุมก็ยังเหนือกว่าไททันทั้งมวล กาลเวลาผ่านพ้นไปกว่าครึ่งศตวรรษ พลังของพวกเรากับเขา มีฝ่ายนึงที่เพิ่มขึ้น และอีกฝ่ายนึงก็ลดลง สงครามครั้งใหญ่กำลังมาเยือน และความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ก็กำลังจะมาถึง\n\nแต่ฉันจะไม่สิ้นหวังกับเรื่องนี้ เพราะนักบวชแห่งกาลเวลาผู้นั้นได้นำคำสัญญามา: โดยสัญญาว่าเธอคนนั้นกับคนรุ่นหลัง จะรับช่วงต่อภารกิจสำคัญแห่งอนาคต สัญญาว่าวีรชนที่สิ้นใจในสงคราม จะยับยั้งความโชคร้ายที่แพร่กระจายเอาไว้ อีกทั้งสัญญาว่า ผู้กอบกู้ที่เดินทางไปไกลจะต้องกลับมา แล้วบรรเลงบทเพลงแห่งชัยชนะให้แก่พวกเรา\n\nฉันอยากเชื่อในคำสัญญาของเจ้าตัวนะ และฉันก็เชื่อว่า ไม่สิ ขอร้องต่างหาก... ฉันอยากให้เธอรับภารกิจใหม่ และเข้าร่วมการเดินทางครั้งใหม่ในอนาคต หวังว่าความเอาแต่ใจของฉันจะทดแทนคำสั่งของราชันได้ เพื่อนำทิศทางใหม่มาให้แก่ปลาที่สับสน\n\nพูดถึงเรื่องนี้ เดิมทีฉันไม่ควรเสียใจในโชคชะตาอีก แต่น้ำในจิตใจของฉัน ยังคงก่อตัวเป็นระลอกคลื่นที่ไม่อยากยอมแพ้...\n\nถ้าในกาลเวลาที่ทั้งสงบและแสนสั้นนั้น ฉันสามารถไปงานเลี้ยงกับเธออีกสักครั้ง\n\nถ้าในเมืองที่เธอปกป้องอยู่ ฉันได้เรียนรู้วิชาดาบจากเธออีกสักครั้ง\n\nถ้าในคืนก่อนออกเดินทาง ฉันสามารถมอบคำแนะนำให้เธอได้อีกสักครั้ง\n\nถ้าในอนาคต ฉันมีโอกาสได้ยินเสียงเพลงของเธออีกสักครั้ง\n\nมันคงจะดีไม่น้อยเลยนะ\n\n\nAglaea
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/4842049649981296551เสียงกระซิบ ในห้วงทะเลลึก
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/5545522808366983201เสียงกระซิบ ในห้วงทะเลลึก
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/2563312742331538279เสียงกระซิบ ในห้วงทะเลลึก
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/16477393839845208971Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelOutput/ItemConfigBook.json/499191924
Normal
{}{}99999
AutoConversionItem
true
{
"BookID": 191924,
"BookContent": {},
"BookSeriesID": 585,
"BookInsideName": {},
"BookDisplayType": 1,
"BookSeriesInsideID": 1,
"LocalBookImagePath": []
}{}Book
21
SpriteOutput/ItemIcon/190020.png
Usable
[]
[]
true
SpriteOutput/ItemFigures/190020.png
1
SpriteOutput/ItemIcon/190020.png