Ghost
Item icon · 190018

Books

ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น

book190867

Localized evidence

Text fields

5 fields
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/1000448227205174696
"ขอโทษที่มาสายนะ!"
ฉันใช้พลังของบุปผาหยั่งรู้เพื่อปีนข้ามเถาวัลย์ พร้อมวิ่งหน้าตั้งไปที่หน้าห้องเรียน ก่อนจะเปิดประตูอย่างประหม่า เพียงเพื่อสบตากับบุคคลที่ฉันนัดไว้
ศาสตราจารย์ผู้ที่เพิ่งพ้นอายุสามสิบ กำลังเอนกายพิงกระดานหินบรรยายอย่างผ่อนคลาย เสื้อคลุมนักวิชาการเปล่งประกายเจิดจ้า ท่ามกลางแสงสลัวของราตรีนิรันดร์ รอบตัวแผ่ซ่านบรรยากาศที่ใกล้เคียงกับความศักดิ์สิทธิ์ออกมา

"หืม? แค่คาบแรกก็สายแล้วงั้นเหรอ ดูท่าคงอยากมีคนไปพบ Thanatos แล้วสินะ..."
พูดอีกอย่างก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่เราเรียนกันแบบตัวต่อตัว แต่คนที่เปิดมาครั้งแรกก็ทำพลาดเลยอย่างฉัน แม้แต่ Cerces ยังรู้สึกขายหน้าแทน
โชคดีที่ฉันคิดแผนรับมือเอาไว้แล้ว...

"ขอโทษด้วยศาสตราจารย์ ฉันยินดีทำทุกอย่างเพื่อชดเชยเลย!"
"ทุกอย่าง?"
"เอ่อ... ยะ...ยังไงก็ช่วยเห็นใจฉันด้วยเถอะ..."
หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ศาสตราจารย์ก็เผยยิ้มทรงเสน่ห์ออกมา

"งั้นคุณมาสอนฉันหน่อย"
"ว่ายังไงนะ ศาสตราจารย์?"
"ฉันอยากให้คุณแจกแจงประเด็นต่างๆ ในวิทยานิพนธ์เล่มนี้ ทีละคำ และอธิบายให้ฉันฟังอย่างช้าๆ"
ถึงที่นี่จะไม่มีกระจก แต่ฉันก็เดาได้ว่าใบหน้าของฉันคงแดงก่ำ เพราะการจู่โจมอันฉับพลันแบบนี้แน่ๆ

"เอ่อ ศาสตราจารย์... ฉันยังเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานอยู่ ให้ทำเรื่องแบบนี้มันดูจะเร็วไปหรือเปล่า?"
"ฮึ่ม... กว่าฉันจะรวบรวมความกล้าพูดออกไปมันไม่ง่ายเลยนะ! คุณอยากให้ฉันเตรียมการบรรยายมาแบบเสียเปล่าหรือไง? คนเซ่อ!"
"อย่างน้อย... อย่างน้อยก็รอให้เลิกเรียนก่อนดีมั้ย!"
"ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ งั้นก็ได้ แต่อย่าลืมล่ะว่า ฉันยังไม่ยกโทษให้หรอกนะ... วันนี้เราจะเรียนเรื่องอะไรก่อนดี?"
"หรือจะดูวารสารวิชาการรอบนี้ก่อน? เหมือนจะมีวิจัยตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับรูปแบบของจำนวนธรรมชาติ"
"ฟังดูน่าสนใจดีนี่ เอาล่ะ รีบมาดูกันเถอะ"

บทความวิจัยมีคุณค่ามหาศาล แต่ฉันไม่เข้าใจหลักการของมันเลยสักนิด เพราะฉันไม่สามารถละสายตา จากดวงตาที่เฉียบแหลมของศาสตราจารย์ได้เลย
ท่าทางเวลาเขาหมกมุ่นอยู่กับตัวเลขนั้นดูมีเหตุผลมาก สมกับเป็นศาสตราจารย์ที่ฉันให้ความเคารพ

หลังจากนั้นเราก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย เราเดินชมนิทรรศการวรรณกรรมดั้งเดิม และสนใจความศรัทธาในไททันใหม่ๆ เหมือนคนหิวกระหาย สุดท้ายเราก็จมอยู่ในความฝันที่ถักทอ โดยผลงานล่าสุดของสำนักภาชนะจิต จนลืมทุกสิ่งไปอย่างสิ้นเชิง...

เสียงนาฬิกาดังขึ้นในยามปิดม่าน เรามองหน้ากัน เลิกเรียนแล้วสินะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันไม่พอใจกับเวลาที่ดูจะไหลไปเป็นเส้นตรง แต่ฉันก็ยังไม่อาจเข้าไปแทรกแซงมันได้อยู่ดี
ศาสตราจารย์มองมาที่ฉันแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ แล้วก็พึมพำว่า:

"เอาวิทยานิพนธ์ออกมาสิ... ฉันจะแก้ให้"
"ได้จริงๆ งั้นเหรอ?"
"อืม คุณเป็นนักเรียนที่ฉันภาคภูมิใจ ฉันตั้งใจแบบนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"
"ศาสตราจารย์..."
"ฉันขอทำความเข้าใจในความคิด การวิจัยและทุกอย่าง... ของคุณทีนะ"
ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากกว่านี้ ผู้แสวงหาเหตุผลทั้งสอง เริ่มต้นการสำรวจความรู้โดยสัญชาตญาณ
พวกเราในตอนนี้คงยังคิดไม่ถึงว่า หลังจากจบคาบเรียนนี้ไป ในกิตติกรรมประกาศของวิทยานิพนธ์ จะมีอีกชื่อหนึ่งเพิ่มขึ้นมา และสุดท้าย นี่จึงกลายเป็นสาเหตุให้เราก่อตั้งสัมมนาวิชาการขึ้นมา
"ขอโทษที่มาสายนะ!"\nฉันใช้พลังของบุปผาหยั่งรู้เพื่อปีนข้ามเถาวัลย์ พร้อมวิ่งหน้าตั้งไปที่หน้าห้องเรียน ก่อนจะเปิดประตูอย่างประหม่า เพียงเพื่อสบตากับบุคคลที่ฉันนัดไว้\nศาสตราจารย์ผู้ที่เพิ่งพ้นอายุสามสิบ กำลังเอนกายพิงกระดานหินบรรยายอย่างผ่อนคลาย เสื้อคลุมนักวิชาการเปล่งประกายเจิดจ้า ท่ามกลางแสงสลัวของราตรีนิรันดร์ รอบตัวแผ่ซ่านบรรยากาศที่ใกล้เคียงกับความศักดิ์สิทธิ์ออกมา\n\n"หืม? แค่คาบแรกก็สายแล้วงั้นเหรอ ดูท่าคงอยากมีคนไปพบ Thanatos แล้วสินะ..."\nพูดอีกอย่างก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่เราเรียนกันแบบตัวต่อตัว แต่คนที่เปิดมาครั้งแรกก็ทำพลาดเลยอย่างฉัน แม้แต่ Cerces ยังรู้สึกขายหน้าแทน\nโชคดีที่ฉันคิดแผนรับมือเอาไว้แล้ว...\n\n"ขอโทษด้วยศาสตราจารย์ ฉันยินดีทำทุกอย่างเพื่อชดเชยเลย!"\n"ทุกอย่าง?"\n"เอ่อ... ยะ...ยังไงก็ช่วยเห็นใจฉันด้วยเถอะ..."\nหลังจากได้ยินคำพูดนี้ ศาสตราจารย์ก็เผยยิ้มทรงเสน่ห์ออกมา\n\n"งั้นคุณมาสอนฉันหน่อย"\n"ว่ายังไงนะ ศาสตราจารย์?"\n"ฉันอยากให้คุณแจกแจงประเด็นต่างๆ ในวิทยานิพนธ์เล่มนี้ ทีละคำ และอธิบายให้ฉันฟังอย่างช้าๆ"\nถึงที่นี่จะไม่มีกระจก แต่ฉันก็เดาได้ว่าใบหน้าของฉันคงแดงก่ำ เพราะการจู่โจมอันฉับพลันแบบนี้แน่ๆ\n\n"เอ่อ ศาสตราจารย์... ฉันยังเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานอยู่ ให้ทำเรื่องแบบนี้มันดูจะเร็วไปหรือเปล่า?"\n"ฮึ่ม... กว่าฉันจะรวบรวมความกล้าพูดออกไปมันไม่ง่ายเลยนะ! คุณอยากให้ฉันเตรียมการบรรยายมาแบบเสียเปล่าหรือไง? คนเซ่อ!"\n"อย่างน้อย... อย่างน้อยก็รอให้เลิกเรียนก่อนดีมั้ย!"\n"ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ งั้นก็ได้ แต่อย่าลืมล่ะว่า ฉันยังไม่ยกโทษให้หรอกนะ... วันนี้เราจะเรียนเรื่องอะไรก่อนดี?"\n"หรือจะดูวารสารวิชาการรอบนี้ก่อน? เหมือนจะมีวิจัยตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับรูปแบบของจำนวนธรรมชาติ"\n"ฟังดูน่าสนใจดีนี่ เอาล่ะ รีบมาดูกันเถอะ"\n\nบทความวิจัยมีคุณค่ามหาศาล แต่ฉันไม่เข้าใจหลักการของมันเลยสักนิด เพราะฉันไม่สามารถละสายตา จากดวงตาที่เฉียบแหลมของศาสตราจารย์ได้เลย\nท่าทางเวลาเขาหมกมุ่นอยู่กับตัวเลขนั้นดูมีเหตุผลมาก สมกับเป็นศาสตราจารย์ที่ฉันให้ความเคารพ\n\nหลังจากนั้นเราก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย เราเดินชมนิทรรศการวรรณกรรมดั้งเดิม และสนใจความศรัทธาในไททันใหม่ๆ เหมือนคนหิวกระหาย สุดท้ายเราก็จมอยู่ในความฝันที่ถักทอ โดยผลงานล่าสุดของสำนักภาชนะจิต จนลืมทุกสิ่งไปอย่างสิ้นเชิง...\n\nเสียงนาฬิกาดังขึ้นในยามปิดม่าน เรามองหน้ากัน เลิกเรียนแล้วสินะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันไม่พอใจกับเวลาที่ดูจะไหลไปเป็นเส้นตรง แต่ฉันก็ยังไม่อาจเข้าไปแทรกแซงมันได้อยู่ดี\nศาสตราจารย์มองมาที่ฉันแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ แล้วก็พึมพำว่า:\n\n"เอาวิทยานิพนธ์ออกมาสิ... ฉันจะแก้ให้"\n"ได้จริงๆ งั้นเหรอ?"\n"อืม คุณเป็นนักเรียนที่ฉันภาคภูมิใจ ฉันตั้งใจแบบนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"\n"ศาสตราจารย์..."\n"ฉันขอทำความเข้าใจในความคิด การวิจัยและทุกอย่าง... ของคุณทีนะ"\nไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากกว่านี้ ผู้แสวงหาเหตุผลทั้งสอง เริ่มต้นการสำรวจความรู้โดยสัญชาตญาณ\nพวกเราในตอนนี้คงยังคิดไม่ถึงว่า หลังจากจบคาบเรียนนี้ไป ในกิตติกรรมประกาศของวิทยานิพนธ์ จะมีอีกชื่อหนึ่งเพิ่มขึ้นมา และสุดท้าย นี่จึงกลายเป็นสาเหตุให้เราก่อตั้งสัมมนาวิชาการขึ้นมา

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/492543246417786060
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/15927363801479925314
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/6070396382953734234
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น
ศาสตราจารย์ของฉัน ไม่ได้ขี้อายขนาดนั้น

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_1.json
JSON Pointer
/3797352196271991231

Relationships

3 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Item icon · 190018
Item iconItemCurrencyIconPath · ItemIconPath125 × 117 · 27 KBSpriteOutput/ItemIcon/190018.pngNative path
Item artwork · 190018
Item artworkItemFigureIconPath250 × 235 · 94 KBSpriteOutput/ItemFigures/190018.pngNative path

Properties

20
Source evidence
Path
ExcelOutput/ItemConfigBook.json
JSON Pointer
/442
ID
190867
Rarity
Normal
ItemDesc
{}
ItemName
{}
PileLimit
99999
UseMethod
AutoConversionItem
isVisible
true
localbook
{
  "BookID": 190867,
  "BookContent": {},
  "BookSeriesID": 538,
  "BookInsideName": {},
  "BookDisplayType": 1,
  "BookSeriesInsideID": 1,
  "LocalBookImagePath": []
}
ItemBGDesc
{}
ItemSubType
Book
PurposeType
21
ItemIconPath
SpriteOutput/ItemIcon/190018.png
ItemMainType
Usable
CustomDataList
[]
ReturnItemIDList
[]
itemRecordPresent
true
ItemAvatarIconPath
ItemFigureIconPath
SpriteOutput/ItemFigures/190018.png
InventoryDisplayTag
1
ItemCurrencyIconPath
SpriteOutput/ItemIcon/190018.png