BackgroundTextMap 13835182508503703843
บทคัดสรร "ประวัติศาสตร์ศิลป์ Penacony"
บทคัดสรร "ประวัติศาสตร์ศิลป์ Penacony"
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_0.json- JSON Pointer
/13835182508503703843
Books
Localized evidence
บทคัดสรร "ประวัติศาสตร์ศิลป์ Penacony"
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/13835182508503703843...\n\n<size=36><b>บทที่ 3: ก่อนจะเกิดศิลปะแดนฝัน...</b></size>\n"คุก" ฟังดูเป็นแนวคิดที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศิลปะเลยแม้แต่น้อย... ว่าแต่เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?\nอันที่จริงแล้วในช่วงสงคราม ผู้คนต่างไม่ได้ใช้คำว่า "ศิลปะ" เลยสักนิด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่า ในตอนนั้นใครๆ ต่างก็สามารถถูกเรียกว่าเป็นศิลปินได้ทั้งนั้น\n\nลองคิดดูสิ...\n\nสภาพแวดล้อมที่เพียงแค่จินตนาการก็สามารถวาดภาพได้แล้ว\nการข่มขู่กันระหว่างฝ่ายต่างๆ มักมีแนวโน้มว่าจะใช้วิธีการแสดงออกที่สะดุดตาที่สุด\nนักบุกเบิกฝันจะต้องทิ้งสัญญาณอันตรายที่สามารถเข้าใจได้ง่าย ไว้ให้เพื่อนๆ ที่ไม่สามารถใช้ Synesthesia Beacon ได้\nผู้คนมักจะใช้รูปภาพเพื่อประทับตราบนของใช้ส่วนตัว\n...\n\nผู้คนมักจะแสดงความปรารถนาผ่านสไตล์ของตัวเอง โดยการสาดสีสันแห่งสสารความทรงจำฟรีๆ ไปทั่วทุกมุมของแดนฝัน บางครั้งก็แทบไม่ได้สนใจว่า ผ้าใบที่รองรับนี้อาจจะเป็นของคนอื่น หรือเดิมทีมันอาจจะมีประโยชน์อย่างอื่นก็เป็นได้\nบน "กระดานผ้าใบวาดภาพ" คุณภาพสูงบางอันที่ทั้งเรียบและกว้างขวางนั้น อาจมีภาพจากฝีมือใครหลายคนซ้อนทับกันเป็นสิบๆ รูปก็ได้ นั่นจึงทำให้เกิดเป็นร่างจิตที่แปลกประหลาดและน่าหลงใหล\n\nต่อมาพอถึงช่วงแรกที่ Penacony ได้ถือกำเนิดขึ้น ในตอนที่พฤติกรรมของสิ่งที่เรียกว่า "ศิลปะ" เพิ่งจะหยั่งรากเข้าไปในแดนฝันนั้น ภาพที่ปรากฏขึ้นในใจของผู้คน ยังคงเป็นภาพที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปเหล่านั้น ซึ่งก็คือสิ่งที่เรียกกันในตอนนี้ว่า กราฟฟิตี้ต้นแบบของศิลปะในแดนฝันดั้งเดิม\n\n...\n\n<size=36><b>บทที่ <unbreak>12</unbreak>: แดนฝันและแนวคิดมายาฝัน</b></size>\nนับตั้งแต่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ถือกำเนิดขึ้น ก็เป็นอุตสาหกรรมบันเทิงที่สำคัญของ Penacony มาโดยตลอด ผู้คนต่างก็คุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี\nสิ่งนี้ทำให้นักสร้างฝัน และผู้สร้างภาพยนตร์ที่เปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์มากมาย ได้ถือโอกาสไตร่ตรองในช่วงเวลาว่างจากงานว่า:\n<i>"ไหนๆ ก็อยู่ในฝันแล้ว ไม่ไปดูหนัง 2D ในโรงหนังแล้วได้มั้ยนะ?"</i>\nดังนั้นศิลปินบางคน จึงอาศัยความเข้าใจของตัวเองที่มีต่อสสารความทรงจำ พยายามสร้างการแสดงผลรูปแบบใหม่ๆ เฉพาะในแดนฝันเท่านั้น\nและด้วยเหตุนี้ แนวคิดมายาฝันจึงได้ถือกำเนิดขึ้น มันเกิดจากการทดลองของเหล่านักสร้างฝัน และได้แทรกซึมเข้าไปในงานศิลปะแขนงต่างๆ ภายในหนึ่งยุคอำพัน\n\n<b>ดวงเนตรศิลป์</b>\nในตอนแรก มันเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับนักสร้างฝัน ที่ใช้เพื่อให้เคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วในช่วงเวลาทำงาน แต่หลังจากนักล่าฝันจำนวนมากแสดงถึงความประหลาดใจ และชื่นชมต่อประสบการณ์ดังกล่าว พวกเขาก็เริ่มออกแบบผลงานศิลปะโดยอ้างอิงจากดวงเนตร อย่างเช่นภาพวาดขนาดใหญ่ และประติมากรรมสามมิติที่ประกอบมาจากวัตถุต่างๆ\nอย่างไรก็ตาม แม้ว่ามันจะเป็นประเด็นร้อนในช่วงสั้นๆ หลังจากที่ผู้คนเข้าใจถึงแก่นแท้ของมันแล้ว คนส่วนใหญ่ที่คุ้นเคยกับความอัศจรรย์ของแดนฝัน ก็เริ่มเบื่อหน่ายกับการสร้างสรรค์ในรูปแบบนี้ไปอย่างรวดเร็ว บวกกับความยากในการสร้างสรรค์ที่ค่อนข้างสูง และต้นทุนในการจัดตั้งดวงเนตรที่แพงเอาเรื่อง แต่ที่สุดแล้วการสร้างสรรค์ในรูปแบบนี้ ก็จำกัดอยู่แค่ในคนกลุ่มน้อย\nแต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีกลุ่มผู้ชื่นชอบที่ภักดี และมักจะมาเยี่ยมชมพรมแดนสร้างฝันอยู่เป็นประจำ เพียงเพื่อมาชมสิ่งมหัศจรรย์ดังกล่าว\n\n<b>แกนฝันที่เกินจริง</b>\nความประทับใจของผู้คนที่มีต่อแดนฝันนั้น สามารถแสดงออกร่วมกันได้ในแบบนามธรรม ซึ่งเมื่อตีความในรูปแบบของศิลปะ นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่า "แกนฝัน"\nในเมื่อพวกเราก็อยู่ในแดนฝันอยู่แล้ว... นี่ก็หมายความว่าผู้สร้างสรรค์จะกล้าหาญมากยิ่งขึ้น\n<b>"บ้านพักตากอากาศริมทะเลและกล้องส่องทางไกลตาเดียว" โดยบุคคลนิรนาม สิ่งปลูกสร้างแดนฝัน ช่วงเวลาที่เขียวขจี</b>\n<i>ใจความสำคัญของผลงานชิ้นนี้คือ กล้องส่องทางไกลตาเดียวสไตล์ Salsotto ที่ซูมได้ขนาดหนึ่งล้านเท่า โครงสร้างของมันเป็นทางเดินสู่บ้านพักตากอากาศริมทะเล โดยโครงสร้างภายในนั้นเป็นศูนย์รวมพื้นที่เหนือขีดจำกัดสีขาวล้วนพร้อมสระว่ายน้ำ</i>\n\nผลงานประเภทนี้ต่างถูกทางตระกูลตั้งข้อจำกัดเอาไว้ เพราะมีการใช้ทรัพยากรสสารความทรงจำสูง และต่อมาก็ค่อยๆ อันตรธานหายไปจากสายตาของผู้สร้าง\n\n<b>ศิลปะลวงตา</b>\nถ้าว่ากันอย่างเคร่งครัด โลกอื่นๆ ก็มีศิลปะในสไตล์ที่คล้ายกันอยู่ โดยแก่นหลักของมันคือการกระตุ้นให้ผู้ชมเกิดภาพลวงตา เช่น เกิดความสับสนในการรับรู้ด้านพื้นที่ กลลวงของสีและอื่นๆ ซึ่งแดนฝันสามารถเติมเต็มประสบการณ์นี้ได้ด้วยเทคโนโลยีสร้างฝัน จนทำให้ภาพลวงตาไม่ได้จำกัดอยู่แค่การรับรู้ทางสายตาเท่านั้น\nในตอนนั้นเหล่าผู้สร้างเชื่อว่า นี่คือสไตล์ที่เหมาะสมกับแดนฝันที่สุด "ในฝันก็ต้องแปลกพิสดารสักหน่อย"...พวกเขากล่าวเช่นนี้\nผลงานเลื่องชื่อได้แก่:\n<b>"ผู้ไล่ตามไลแลคที่แท้จริง" โดยบุคคลนิรนาม สิ่งปลูกสร้าง ปัจจุบันอยู่ที่ช่วงเวลาย่ำสนธยา</b>\n<b>"คุณคิดว่าตัวเองอยู่นอกตู้เสื้อผ้า?" โดยบุคคลนิรนาม ภาพวาดขวด SoulGlad ไม่ทราบวันสร้างผลงานที่แน่ชัด ขณะนี้ถูกทางสายตระกูล Bloodhound ผนึกเอาไว้</b>\nนับตั้งแต่เทศกาลดนตรีประสานเสียงครั้งที่สี่เป็นต้นมา ผลงานสร้างสรรค์ที่คล้ายกันต่างถูกจำกัดไว้ เนื่องจากอาจกระตุ้นให้เกิดอุบัติเหตุ Meme ได้\n\nจากข้อสรุปอาจกล่าวได่ว่า ความพยายามที่เกิดในยุคแนวคิดมายาฝันนั้น ล้วนเป็นอันต้องล้มเหลวด้วยเหตุผลต่างๆ อย่างไรก็ตาม กระบวนการนี้ถูกมองว่ามี "ความศิลป์มากเพียงพอ" หรือมี "ความเป็น Penacony มากเพียงพอ" แล้ว\nภาพยนตร์ฟองแห่งความฝันเป็นผลงานเดียวที่ได้รับการยอมรับว่ายอดเยี่ยมในยุคสมัยดังกล่าว และถูกอนุรักษ์มาจนถึงทุกวันนี้ ฝีมือผลงานได้ทำให้มันปักหลักใน Penacony และก็ด้วยเสียงสะท้อนเช่นนี้ จึงได้ดึงดูดความทรงจำนับไม่ถ้วนให้หลั่งไหลเข้ามายัง Penacony ในที่สุด\n\n...\n\n<size=36><b>บทที่ <unbreak>32</unbreak>: ผลกระทบของ Path ต่อการสร้างสรรค์</b></size>\nเมื่อย้อนมุมมองกลับไปหนึ่งยุค ในช่วงที่เสียงแห่งการประสานของ Penacony ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เสียงไม่ลงรอยก็มีแนวโน้มที่จะจางหายไป\n\nผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย Paperfold ที่เรารู้จักกันเป็นอย่างดี หรือก็คือ Glaux ผู้นำตระกูล Nightingale ในเวลานั้น สุดท้ายเขาก็ได้เลือกวิธีที่ค่อนข้างอ่อนโยน เพื่อแสดงถึงความห่วงใยที่มีต่ออนาคตของตระกูลและ Path ประสาน\n\n<b>"ภาพวาดทั้งสิบหก" Glaux ภาพสสารความทรงจำ ปัจจุบันอยู่ที่มหาวิทยาลัย Paperfold</b>\n<i>ธีมหลักของภาพคือจิตรกรทั้งสิบหกคน ที่มีลักษณะแตกต่างกันไป โดยส่วนหัวจะเป็นรูปร่างของโน้ตดนตรี พวกเขาวาดภาพด้วยวิธีเดียวกันทุกอย่าง และภาพบนผืนผ้าใบก็เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว</i>\n\nภาพลักษณ์ของภาพวาดสสารความทรงจำนั้นชัดเจนมาก จนไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ เพื่อทำความเข้าใจถึงเจตนาของผู้สร้าง\nตระกูลให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก และคนที่ตอบสนองก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น Fischer ปรมาจารย์สร้างฝันคนต่อมา ผู้เป็นลูกศิษย์ของ Glaux นั่นเอง\n\n<b>"ภาพวาดที่สิบเจ็ด" Fischer ภาพโครงสร้างสสารความทรงจำสามมิติ ปัจจุบันอยู่ที่ช่วงเวลาแห่งสุริยัน</b>\n<i>ภาพนี้ได้ใช้องค์ประกอบของ "ภาพวาดทั้งสิบหก" และทำการปรับบางอย่างให้เป็นรูปสามมิติ โดยท่าทางในขณะที่วาดภาพของจิตรกรแต่ละคน ล้วนแตกต่างกันเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเนื้อหาของภาพจะเหมือนกัน แต่สีสันอีกทั้งความมืดและสว่าง กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง</i>\n<i>ความประณีตของมันคือ หากมองจากมุมเฉพาะแล้ว ภาพวาดทั้งสิบหกสามารถประกอบรวมกันเป็น ภาพทิวทัศน์ที่สง่างามที่มีขนาดใหญ่ขึ้นได้</i>\n\nผลงานสองชิ้นนี้ถูกมองว่าเป็น การสำรวจความสัมพันธ์ระหว่าง "Path ประสาน" และ "อิสระในการสร้างสรรค์" ที่สามารถอธิบายออกมาได้กระชับที่สุดแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน มหาวิทยาลัย Paperfold ก็ก่อตั้งได้สำเร็จ Glaux จึงแต่งตั้งให้ Fischer เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป ผลงานนี้จึงกลายมาเป็นจุดสนใจอีกครั้ง\n\n...
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/6445718401048186999บทคัดสรร "ประวัติศาสตร์ศิลป์ Penacony"
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/7338570227627475535บทคัดสรร "ประวัติศาสตร์ศิลป์ Penacony"
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/10183177678790128160บทคัดสรร "ประวัติศาสตร์ศิลป์ Penacony"
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/8947174897067917149Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelOutput/ItemConfigBook.json/279190703
Normal
{}{}99999
AutoConversionItem
true
{
"BookID": 190703,
"BookContent": {},
"BookSeriesID": 408,
"BookInsideName": {},
"BookDisplayType": 1,
"BookSeriesInsideID": 1,
"LocalBookImagePath": []
}{}Book
21
SpriteOutput/ItemIcon/190016.png
Usable
[]
[]
true
SpriteOutput/ItemFigures/190016.png
1
SpriteOutput/ItemIcon/190016.png