Ghost
Item icon · 190014

Books

"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง

book190629

Localized evidence

Text fields

5 fields
"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง
"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_0.json
JSON Pointer
/5499598538095712589
บทที่ 2
"ไม่เจอกันนานเลยนะ กัปตันมือปืน! มาเล่าเรื่องทะเลกว้างให้ฟังต่อหน่อยสิ!"
"พรึบๆ เธอคงจะเป็นเจ้าหนูนาฬิกาใช่มั้ย ยินดีที่ได้พบนะ!"
"ได้ยินมาว่าหญิงสาวไม้ผลถูกกินไปหมดแล้ว นกกระดาษ พวกเธอคงไม่จับพวกเรากินหรอกใช่มั้ย?"

ทันทีที่เราเดินเข้าอุโมงค์ไป เหล่าผีเสื้อก็เริ่มพูดคุยจนเกิดความครึกครื้น พวกมันกระพือปีกอย่างรุนแรงจนส่องแสงระยิบระยับภายในอุโมงค์ เส้นทางถนนทั้งสายได้สว่างโร่ขึ้น ช่างเป็นเพื่อนที่น่ารักจริงๆ เจ้าหนูนาฬิกาคิดในใจ

อุโมงค์นี้คดเคี้ยวเหมือนเขาวงกตขนาดใหญ่ แม้แต่พวกผีเสื้อก็ยังอาศัยอยู่แค่ในตำแหน่งที่ใกล้กับปากถ้ำมากที่สุดเท่านั้น แต่เนื่องจากมีกัปตันคอยนำทาง พวกมันจึงรวบรวมความกล้าและพากันบินไปยังส่วนที่ลึกกว่าเดิม

"ติ๊ก~ต็อก ที่นี่กว้างขวางจังเลยน้า ถ้าเมืองฝันหวานกว้างแบบนี้ก็คงจะดี"
"ขอแค่เจอป่าแห่งใหม่ ต่อให้มีอุโมงค์แบบนี้สักร้อยแห่ง ก็คงจะเทียบกับเมืองของเราไม่ได้หรอก"

เมืองที่มีขนาดเท่าอุโมงค์แบบนี้ร้อยแห่งงั้นเหรอ นั่นช่างกว้างใหญ่ไพศาลมากจนเจ้าหนูนาฬิกาไม่อาจจินตนาการได้

"ติ๊กต็อก กัปตัน นายสำรวจอุโมงค์แบบนี้บ่อยๆ ไม่รู้สึกกลัวเลยเหรอ?"
"ฮ่าฮ่า อันตรายเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ เทียบกับตอนที่เราไปสำรวจป่าอเมทิสต์กันไม่ได้หรอก ตอนนายกระโดดเข้าไปในเปียโนใยแมงมุม เจ้าหญิงกระจกตกใจยกใหญ่เลยล่ะ"
"ติ๊กต็อก เปียโนแมงมุมเป็นคนดีมากเลยนะ ฉันยังจำเค้กที่เขาให้เราตอนก่อนกลับได้อยู่เลย"

พอได้ยินว่าเจ้าหนูนาฬิกามีเรื่องเล่าใหม่ พวกนกน้อยก็รบเร้าให้เขาเล่าให้ฟัง แต่เรื่องเล่าของเจ้าหนูนาฬิกามีมากมายเกินไป เล่ายังไงก็ไม่มีวันหมด เขาจึงรับปากว่าเมื่อกลับถึงเมืองฝันหวานแล้วจะค่อยๆ เล่าให้ฟังทีหลัง

แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนผีเสื้อ แต่อย่างไรก็มีเพียงผู้มีความสามารถที่กล้าหาญเท่านั้น ถึงจะสามารถเดินผ่านอุโมงค์ที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ ทว่าเมื่อทุกคนเห็นกัปตันมือปืนกับเจ้าหนูนาฬิกาพูดคุยหัวเราะกัน ความกลัวในใจของพวกเขาก็ลดลงไปเยอะเลย

และนั่นแหละคือสิ่งที่กัปตันมือปืนต้องการ ถึงแม้เขาจะเป็นปืนที่อารมณ์ร้อน แต่มันสมองของเขาก็ฉลาดใช่ย่อย ทุกครั้งที่เพื่อนๆ ประสบปัญหาหรือรู้สึกไม่สบายใจ เขาก็จะสร้างบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาได้อย่างแนบเนียนด้วยวิธีของเขาเอง

ภายใต้การนำของเขา อุโมงค์ที่เดิมทีเงียบสงบจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะไปชั่วขณะ เขาเปลี่ยนอุโมงค์ที่น่ากลัวให้กลายเป็นอุโมงค์ที่มีความสุข แต่แน่นอนว่า อันตรายภายในอุโมงค์นั้นไม่มีวันจางหายไปเพียงเพราะความกล้าหาญของทีมผจญภัย ไม่นานนักเหล่าผีเสื้อก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

"กัปตัน พวกเราได้ยินเสียงหึ่งๆ ซึ่งมันไม่เหมือนผีเสื้อหรือนกเลย"

ในอุโมงค์นี้มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่มากมาย พวกมันบางส่วนอาจเป็นมิตร แต่ส่วนใหญ่ก็กลับเป็นศัตรูเสียมากกว่า ทว่าพวกผองเพื่อนชอบส่งเสียง "พรึบๆ" "จิ๊บๆ" และ "ติ๊กต็อก" อยู่ตลอด เพราะงั้นกัปตันจึงคิดว่าสิ่งที่อยู่ในอุโมงค์นี้ จะต้องเป็นวายร้ายที่น่ากลัวมากแน่ๆ

"ทุกคนเงียบกก่อน และเร่งฝีเท้ากันหน่อย"

เสียงของกัปตันมือปืนหนักแน่นมาก จนแม้แต่เจ้าหนูนาฬิกาจอมซนก็ยังเอามือขึ้นมาปิดเข็มนาฬิกาบนจมูกของตัวเอง เพื่อป้องกันไม่ให้คนร้ายได้ยินเขา

ในขณะที่ทีมผจญภัยเดินออกไปไกลเรื่อยๆ ในอุโมงค์ก็ยิ่งเงียบลงทุกที ทุกคนกลั้นลมหายใจและตั้งสมาธิ เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหูของพวกเขาคือเสียงกระพือปีกพรึบๆ ของผีเสื้อ กัปตันมือปืนคอยคุ้มกันเพื่อนที่อยู่ด้านหลัง แต่ละย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทว่าในความมืดที่มองไม่เห็น สิ่งที่น่ากลัวเหล่านั้นกำลังคืบคลานเข้าหาทีมผจญภัยอย่างเงียบเชียบ

พวกมันทั้งเงียบเชียบ ตะกละตะกลามและว่องไว
<align="center">บทที่ 2</align>\n"ไม่เจอกันนานเลยนะ กัปตันมือปืน! มาเล่าเรื่องทะเลกว้างให้ฟังต่อหน่อยสิ!"\n"พรึบๆ เธอคงจะเป็นเจ้าหนูนาฬิกาใช่มั้ย ยินดีที่ได้พบนะ!"\n"ได้ยินมาว่าหญิงสาวไม้ผลถูกกินไปหมดแล้ว นกกระดาษ พวกเธอคงไม่จับพวกเรากินหรอกใช่มั้ย?"\n\nทันทีที่เราเดินเข้าอุโมงค์ไป เหล่าผีเสื้อก็เริ่มพูดคุยจนเกิดความครึกครื้น พวกมันกระพือปีกอย่างรุนแรงจนส่องแสงระยิบระยับภายในอุโมงค์ เส้นทางถนนทั้งสายได้สว่างโร่ขึ้น ช่างเป็นเพื่อนที่น่ารักจริงๆ เจ้าหนูนาฬิกาคิดในใจ\n\nอุโมงค์นี้คดเคี้ยวเหมือนเขาวงกตขนาดใหญ่ แม้แต่พวกผีเสื้อก็ยังอาศัยอยู่แค่ในตำแหน่งที่ใกล้กับปากถ้ำมากที่สุดเท่านั้น แต่เนื่องจากมีกัปตันคอยนำทาง พวกมันจึงรวบรวมความกล้าและพากันบินไปยังส่วนที่ลึกกว่าเดิม\n\n"ติ๊ก~ต็อก ที่นี่กว้างขวางจังเลยน้า ถ้าเมืองฝันหวานกว้างแบบนี้ก็คงจะดี"\n"ขอแค่เจอป่าแห่งใหม่ ต่อให้มีอุโมงค์แบบนี้สักร้อยแห่ง ก็คงจะเทียบกับเมืองของเราไม่ได้หรอก"\n\nเมืองที่มีขนาดเท่าอุโมงค์แบบนี้ร้อยแห่งงั้นเหรอ นั่นช่างกว้างใหญ่ไพศาลมากจนเจ้าหนูนาฬิกาไม่อาจจินตนาการได้\n\n"ติ๊กต็อก กัปตัน นายสำรวจอุโมงค์แบบนี้บ่อยๆ ไม่รู้สึกกลัวเลยเหรอ?"\n"ฮ่าฮ่า อันตรายเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ เทียบกับตอนที่เราไปสำรวจป่าอเมทิสต์กันไม่ได้หรอก ตอนนายกระโดดเข้าไปในเปียโนใยแมงมุม เจ้าหญิงกระจกตกใจยกใหญ่เลยล่ะ"\n"ติ๊กต็อก เปียโนแมงมุมเป็นคนดีมากเลยนะ ฉันยังจำเค้กที่เขาให้เราตอนก่อนกลับได้อยู่เลย"\n\nพอได้ยินว่าเจ้าหนูนาฬิกามีเรื่องเล่าใหม่ พวกนกน้อยก็รบเร้าให้เขาเล่าให้ฟัง แต่เรื่องเล่าของเจ้าหนูนาฬิกามีมากมายเกินไป เล่ายังไงก็ไม่มีวันหมด เขาจึงรับปากว่าเมื่อกลับถึงเมืองฝันหวานแล้วจะค่อยๆ เล่าให้ฟังทีหลัง\n\nแม้จะได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนผีเสื้อ แต่อย่างไรก็มีเพียงผู้มีความสามารถที่กล้าหาญเท่านั้น ถึงจะสามารถเดินผ่านอุโมงค์ที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ ทว่าเมื่อทุกคนเห็นกัปตันมือปืนกับเจ้าหนูนาฬิกาพูดคุยหัวเราะกัน ความกลัวในใจของพวกเขาก็ลดลงไปเยอะเลย\n\nและนั่นแหละคือสิ่งที่กัปตันมือปืนต้องการ ถึงแม้เขาจะเป็นปืนที่อารมณ์ร้อน แต่มันสมองของเขาก็ฉลาดใช่ย่อย ทุกครั้งที่เพื่อนๆ ประสบปัญหาหรือรู้สึกไม่สบายใจ เขาก็จะสร้างบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาได้อย่างแนบเนียนด้วยวิธีของเขาเอง\n\nภายใต้การนำของเขา อุโมงค์ที่เดิมทีเงียบสงบจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะไปชั่วขณะ เขาเปลี่ยนอุโมงค์ที่น่ากลัวให้กลายเป็นอุโมงค์ที่มีความสุข แต่แน่นอนว่า อันตรายภายในอุโมงค์นั้นไม่มีวันจางหายไปเพียงเพราะความกล้าหาญของทีมผจญภัย ไม่นานนักเหล่าผีเสื้อก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ\n\n"กัปตัน พวกเราได้ยินเสียงหึ่งๆ ซึ่งมันไม่เหมือนผีเสื้อหรือนกเลย"\n\nในอุโมงค์นี้มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่มากมาย พวกมันบางส่วนอาจเป็นมิตร แต่ส่วนใหญ่ก็กลับเป็นศัตรูเสียมากกว่า ทว่าพวกผองเพื่อนชอบส่งเสียง "พรึบๆ" "จิ๊บๆ" และ "ติ๊กต็อก" อยู่ตลอด เพราะงั้นกัปตันจึงคิดว่าสิ่งที่อยู่ในอุโมงค์นี้ จะต้องเป็นวายร้ายที่น่ากลัวมากแน่ๆ\n\n"ทุกคนเงียบกก่อน และเร่งฝีเท้ากันหน่อย"\n\nเสียงของกัปตันมือปืนหนักแน่นมาก จนแม้แต่เจ้าหนูนาฬิกาจอมซนก็ยังเอามือขึ้นมาปิดเข็มนาฬิกาบนจมูกของตัวเอง เพื่อป้องกันไม่ให้คนร้ายได้ยินเขา\n\nในขณะที่ทีมผจญภัยเดินออกไปไกลเรื่อยๆ ในอุโมงค์ก็ยิ่งเงียบลงทุกที ทุกคนกลั้นลมหายใจและตั้งสมาธิ เสียงเดียวที่ดังอยู่ในหูของพวกเขาคือเสียงกระพือปีกพรึบๆ ของผีเสื้อ กัปตันมือปืนคอยคุ้มกันเพื่อนที่อยู่ด้านหลัง แต่ละย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทว่าในความมืดที่มองไม่เห็น สิ่งที่น่ากลัวเหล่านั้นกำลังคืบคลานเข้าหาทีมผจญภัยอย่างเงียบเชียบ\n\nพวกมันทั้งเงียบเชียบ ตะกละตะกลามและว่องไว

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_0.json
JSON Pointer
/691491106171322098
"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง
"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_0.json
JSON Pointer
/7557365797717475257
ภาครอง
ภาครอง

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_0.json
JSON Pointer
/11972537152230525265
"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง
"เจ้าหนูนาฬิกาและกัปตันมือปืน" ภาครอง

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_0.json
JSON Pointer
/15930369277287960244

Relationships

2 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Item icon · 190014
Item iconItemCurrencyIconPath · ItemIconPath112 × 110 · 20 KBSpriteOutput/ItemIcon/190014.pngNative path
Item artwork · 190014
Item artworkItemFigureIconPath222 × 219 · 72 KBSpriteOutput/ItemFigures/190014.pngNative path

Properties

20
Source evidence
Path
ExcelOutput/ItemConfigBook.json
JSON Pointer
/207
ID
190629
Rarity
Normal
ItemDesc
{}
ItemName
{}
PileLimit
99999
UseMethod
AutoConversionItem
isVisible
true
localbook
{
  "BookID": 190629,
  "BookContent": {},
  "BookSeriesID": 349,
  "BookInsideName": {},
  "BookDisplayType": 1,
  "BookSeriesInsideID": 2,
  "LocalBookImagePath": []
}
ItemBGDesc
{}
ItemSubType
Book
PurposeType
21
ItemIconPath
SpriteOutput/ItemIcon/190014.png
ItemMainType
Usable
CustomDataList
[]
ReturnItemIDList
[]
itemRecordPresent
true
ItemAvatarIconPath
ItemFigureIconPath
SpriteOutput/ItemFigures/190014.png
InventoryDisplayTag
1
ItemCurrencyIconPath
SpriteOutput/ItemIcon/190014.png