BackgroundTextMap 2735368549410852405
เอือมระอาภาษามนุษย์: อารัมภบท
เอือมระอาภาษามนุษย์: อารัมภบท
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_0.json- JSON Pointer
/2735368549410852405
Books
Localized evidence
เอือมระอาภาษามนุษย์: อารัมภบท
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/2735368549410852405ฉันอาศัยการเล่าเรื่องเลี้ยงชีพมาสามร้อยปีแล้ว แทบไม่เคยเขียนหนังสือเป็นของตัวเองเลย ทว่ากลับเขียนหนังสือแนะนำศิลปะพื้นเมืองแทนคนอื่น และเขียนคำนำให้นักประพันธ์หนุ่มสาวซะมากกว่า... แต่ผลงานที่ผ่านปลายพู่กันของฉัน กลับไม่มีสักเรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์\n\nคิดๆ ดูแล้วคงเป็นเพราะฉันไม่เชื่อมั่นในตัวอักษร ภาษาคือผีเสื้อที่ดำรงอยู่มา นับตั้งแต่มนุษย์ถือกำเนิดขึ้นเมื่อหลายล้านปีก่อน ในขณะที่ตัวอักษรกลับเป็นตัวอย่างความเหี่ยวเฉาของภาษา แรกเห็นอาจมองว่าสวยดี แต่ยิ่งดูให้ละเอียด จะยิ่งรู้สึกว่านั่นก็เป็นแค่เศษซากที่ไร้ชีวิตเท่านั้น ฉันไม่อยากทำลายภาษาที่มีชีวิตชีวาของตัวเอง จึงทำใจเขียนหนังสือไม่ลงมาโดยตลอด\n\nดังนั้นในตอนนี้ที่ฉันจัดพิมพ์หนังสือชุดนี้ขึ้นมา ไม่ใช่แค่เพื่อบันทึกเรื่องราวเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะโชคชะตาที่แสนวิเศษด้วย\n\nจำได้ว่าวันนั้นฉันไปเล่าเรื่องที่ Sleepless Earl เหมือนอย่างทุกที โดยฉันเล่าบทหนึ่งใน "พงศาวดารภัยพิบัติสามประการ" แต่จำไม่ได้แล้วว่าเป็นบทไหน จำได้แค่ว่าตัวเองเพิ่งพูดว่า "โปรดติดตามต่อคราวหน้า" จบ ก็มีชาวต่างแดนคนหนึ่งยืนขึ้น ปรบมือให้อย่างแรง\n\nชาวต่างแดนคนนั้นเป็นผู้หญิง สวมหมวกปีกกว้าง ปีกหมวกกดลงต่ำ ฉันจึงมองไม่เห็นใบหน้าครึ่งบนของเธอ เห็นเพียงมุมปากที่ประดับด้วยรอยยิ้มมีความสุขของเธอเท่านั้น ผู้ฟังคนอื่นตกใจกับการกระทำที่ปุบปับของเธอ จนพากันหันไปมอง แต่เธอกลับไม่สนใจและเดินตรงมาหาฉัน: "คุณ Xiyan ฉันชื่นชอบผลงานของคุณมากมาโดยตลอด"\n\nฉันไม่รู้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร จึงตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง: "ดูเหมือนว่าคุณเพิ่งจะเคยมาฟังฉันเล่าเรื่องเป็นครั้งแรกนะ"\n\n"ใช่น่ะสิ" เธอก้มหน้าลงคล้ายกำลังหงุดหงิด "ทำไมจนป่านนี้ฉันถึงเพิ่งมาฟังคุณเล่าเรื่องเป็นครั้งแรกกันนะ? ถ้าเพื่อนไม่เตือน ฉันคงไม่ได้ค้นพบสมบัติล้ำค่าอย่างคุณ... คุณช่วยรับของขวัญแทนคำขอโทษของฉันไว้ด้วยนะ"\n\nฉันยังไม่ทันได้ขอบคุณคำชมประหลาดๆ ของเธอ ก็เห็นว่าเธอยกมือขวาขึ้นมาซะก่อน ฉันจึงเห็นว่า เธอกำลังหิ้วกรงนกที่คลุมผ้าสีขาวไว้อยู่\n\n"คุณมีความสามารถในการเปลี่ยน 'ประวัติศาสตร์' ให้กลายเป็น 'ตำนาน'" เธอวางกรงนกไว้บนโต๊ะตรงหน้าฉัน โดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันปฏิเสธเลย "ถ้าคุณมีพลังของนกแก้วตัวนี้ช่วยเสริม ต้องยิ่งเก่งกาจเหมือนเสือติดปีกอย่างแน่นอน"\n\nเธอหันหลังเดินจากไป ฉันพยายามเรียกเธอไว้: "คุณผู้หญิง ของขวัญชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไป... ฉันไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลย คงรับไว้ไม่ได้หรอก..."\n\n"ไม่เลย คุณทำไว้เยอะเลยต่างหาก" เธอหยุดเดินแล้วหันกลับมา เผยให้เห็นดวงตาสีครามที่อยู่ภายใต้หมวกปีกกว้าง "'เรื่องเล่า' ของคุณช่วยเพิ่มสีสันให้กับประวัติศาสตร์ที่แห้งเหี่ยวจนฝุ่นจับได้"\n\n...\n\nฉันใช้เวลาสิบกว่าวันถึงจะเข้าใจนิสัยของนกแก้วตัวนี้ดี ในระหว่างนั้นฉันเกือบเลี้ยงมันไม่รอดตั้งหลายครั้ง จนเกือบทำให้น้ำใจของผู้หญิงคนนั้นต้องเสียเปล่าซะแล้ว\n\nดูเหมือนว่านกแก้วตัวนี้จะยอมใกล้ชิดแค่กับฉันเท่านั้น พอเจอคนอื่นทีไร มันจะมีอาการเครียด ตัวแข็งทื่อเหมือนนกตายทันที ฉันเลยต้องใช้ผ้าคลุมกรงเอาไว้ ไม่ให้มันถูกคนอื่นทำให้ตกใจตายไปซะก่อน แต่ฉันก็ต้องพามันออกไปข้างนอกด้วย ถ้าปล่อยให้มันอยู่ในบ้านตัวเดียวนานเกินไป มันก็ทนไม่ไหวจนมีอาการหวาดกลัว เครียด และตัวแข็งทื่อเหมือนกัน\n\nดังนั้นฉันเลยต้องหิ้วกรงที่คลุมผ้าสีขาวเอาไว้ ไปปรากฏตัวในทุกที่ที่ต้องไป... Sleepless Earl, Spices Supreme, ตลาดสด... แม้แต่ตอนที่คุยธุรกิจกับพวกคนใหญ่คนโตของสโมสรห้วงมายาเค้กข้าว ฉันยังต้องพามันไปด้วย เหมือนกับกำลังทำการแสดงสดอยู่เลย\n\nในตอนที่ฉันเกือบจะเชื่อว่าคุณผู้หญิงคนนั้น ต้องการใช้มันทรมานฉัน มันก็มักจะแสดงด้านที่ไม่ธรรมดาออกมาให้เห็นเสมอ\n\nตอนแรกฉันพบว่า นกแก้วตัวนี้มีความจำดีเป็นพิเศษ แค่ได้ฟังฉันเล่าเรื่อง มันก็สามารถท่องได้แล้ว แต่นี่ยังไม่พิเศษเท่าไหร่ ปัจจุบันนี้สัตว์ที่พูดได้ไม่ค่อยมีให้เห็นนัก แต่ฉันมีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ จึงเคยพบเห็นมาไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น มันก็เป็นแค่นกแก้วตัวหนึ่ง ถึงจะพูดเลียนแบบมนุษย์ได้เร็วแค่ไหน ก็ยังถูกจำกัดด้วย "สัญชาติญาณ" ของนกแก้วทั่วไปอยู่ดี\n\nแต่ไม่นานฉันก็พบว่า มันไม่ได้เอาแต่ท่องจำตามเรื่องที่ฉันเล่า "ทุกตัวอักษร" เริ่มแรกมันอาจจะ "ท่องจำ" หลังจากนั้นไม่นานก็เริ่ม "เล่าซ้ำ" และต่อมา มันก็แปลงเนื้อเรื่องบางส่วนเองเฉยเลย ฉันต้องขอยอมรับว่า มันแปลงเนื้อเรื่องได้ลงตัวมาก ทำให้เนื้อเรื่องเดิมดูน่าเชื่อถือยิ่งขึ้น\n\nในเวลาต่อมา ฉันเริ่มได้ยินมันเล่าเรื่องที่ฉันไม่เคยเล่ามาก่อน บางเรื่องมันคงได้ยินมาตามท้องถนนตอนที่ออกไปข้างนอกกับฉัน แต่บางเรื่องก็ไม่รู้ว่ามันไปได้ยินมาจากไหน เพราะฉันเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย\n\nอ่านมาถึงตรงนี้ ผู้อ่านทั้งหลายคงคิดว่า นกแก้วตัวนี้ฉลาดเป็นพิเศษสินะ แต่ความจริงแล้ว ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีแววฉลาดขนาดแต่งเรื่องเองได้\n\nมันไม่ยอมบิน และไม่ยอมร้อง เวลาอารมณ์ดีจะเล่าเรื่องเจื้อยแจ้วไม่หยุด แต่เวลาอารมณ์ไม่ดีจะหลบไปอยู่ในกรง ไม่พูดไม่จา มีครั้งหนึ่งตอนอยู่ที่บ้าน มันกระโจนมาบนโต๊ะ แล้วเดินต้วมเตี้ยมเหมือนห่าน เข้ามาคลอเคลียมือของฉัน ฉันใช้มือประคองเจ้านกตัวนี้ขึ้นมา ขณะที่กำลังคิดว่ามันน่ารักดี ก็เห็นว่ามันอึใส่มือของฉัน แล้วกระโจนจากไป\n\nสิ่งมีชีวิตที่ซื่อบื้อแบบนี้ ไม่มีทางเข้าใจเนื้อเรื่องที่ซับซ้อนได้หรอก\n\nฉันเดาว่า พฤติกรรมของมันไม่ได้เกินขอบเขต "สัญชาตญาณ" ของนกแก้วหรอก พวกเราต่างก็รู้จักนกแก้วดี พวกมันไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปหมายความว่าอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่การวิวัฒนาการหลายหมื่นปี ทำให้ความสามารถในการเลียนแบบคำพูดมนุษย์ของพวกมันพัฒนาขึ้น จนสุดท้ายก็สามารถเล่าเรื่องเองได้เท่านั้นเอง\n\nแต่ผีเสื้อกลางคืนรู้ว่าตัวเองสามารถ "เลียนแบบ" กิ่งไม้ที่แห้งเหี่ยวได้เหมือนเป๊ะๆ รึเปล่า? ฉันเดาว่า เจ้านกแก้วแสนรักของฉันตัวนี้ คงไม่รู้ว่าเรื่องที่ตัวเองเล่า หมายความว่าอะไรเหมือนกัน... และมันอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองกำลังเล่าเรื่องอยู่\n\nคิดไปคิดมา ฉันเลยตัดสินใจบันทึกเรื่องที่มันเล่าให้ฉันฟังเป็นตัวอักษร แล้วค่อยเล่าให้คนอื่นฟังอีกที\n\nฉันใช้เวลาฟังมันเล่าเรื่องอยู่นานหลายเดือน แล้วบันทึกเรื่องที่สนุกๆ ไว้ครบทุกตัวอักษร หลังจากเรียบเรียงเสร็จแล้ว ฉันจึงถือต้นฉบับไปถามมันว่า: "เธอคิดว่าควรตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ว่าอะไรดี?"\n\nมันเหยียบลงบนต้นฉบับ มองฉันด้วยความไม่เข้าใจ จากนั้นจึงจัดแต่งขนตรงคอ แล้วร้องออกมาอย่างสบายอกสบายใจว่า:\n\n"ขนนั้นราวกับขนของหงส์ไฟ จะงอยปากสามารถขับร้องบทเพลงแสนไพเราะได้ ยามหุบปีกพักผ่อนจะไม่ส่งเสียงร้อง และดำดิ่งสู่โลกอีกแห่งหนึ่ง"
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/3041437971054653471เอือมระอาภาษามนุษย์: อารัมภบท
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/3998983410034108427อารัมภบท
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/1378342626859086176เอือมระอาภาษามนุษย์: อารัมภบท
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/11590671447607176316Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelOutput/ItemConfigBook.json/99190520
Normal
{}{}99999
AutoConversionItem
true
{
"BookID": 190520,
"BookContent": {},
"BookSeriesID": 270,
"BookInsideName": {},
"BookDisplayType": 1,
"BookSeriesInsideID": 1,
"LocalBookImagePath": []
}{}Book
21
SpriteOutput/ItemIcon/190007.png
Usable
[]
[]
true
SpriteOutput/ItemFigures/190007.png
1
SpriteOutput/ItemIcon/190007.png