BackgroundTextMap 9353419299036997797
ไดอารี่แลกเปลี่ยนของ Caiyi
ไดอารี่แลกเปลี่ยนของ Caiyi
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_0.json- JSON Pointer
/9353419299036997797
Books
Localized evidence
ไดอารี่แลกเปลี่ยนของ Caiyi
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/9353419299036997797...\n\nYukong การได้มีโอกาสรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอแบบนี้ ฉันมีความสุขมากจริงๆ\n\nตอนที่รายชื่อแบ่งหน่วยถูกประกาศออกมา ฉันก็กังวลซะจนไม่กล้าเปิดดู เพราะกลัวว่าพวกเราสองคนจะไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะสิ ไม่ใช่เพราะฉันตัดใจแยกจากเธอไม่ได้หรอกนะ ก็แค่ถ้าให้คนที่นิสัยดุเดือดเหมือนไฟอย่างเธอไปอยู่กับคนอื่น ฉันก็วางใจไม่ลงจริงๆ\n\nต่อไปถ้าอยู่ในสนามรบ เธออย่าเป็นแบบตอนนี้เด็ดขาดนะ เธอน่ะชอบทำตัวเลือดร้อนวู่วามตลอดเลย เวลาทำอะไรก็หัดคิดถึงผลที่ตามมาบ้างสิ... ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว ไม่งั้นเธอคงบ่นว่าฉันพูดจาเหมือนคนแก่อีกแน่ เอาเป็นว่า พวกเราต้องร่วมมือร่วมใจทำงานด้วยกัน แล้วแสดงความสามารถพิเศษของแต่ละคนออกมา จากนั้นก็เขียนตำนานของพวกเราไว้บนผืนฟ้าอันกว้างใหญ่\n\nฉันตั้งตารอที่จะได้ไปสู้บนท้องฟ้าด้วยกันกับเธอนะ รอจนแทบจะข่มตานอนไม่หลับเลยล่ะ\n\n...\n\nYukong ไม่ต้องร้อง อย่าเศร้าสิ\n\nจริงๆ เลยเชียว คนที่เสียไปคือสามีของฉัน แล้วเธอร้องไห้ซะจนดูเจ็บปวดกว่าฉันแบบนี้ได้ไงกัน สู้รบมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้ เธอก็ยังมีอารมณ์ความรู้สึกอยู่เต็มเปี่ยมเลยนะ ฉันล่ะอิจฉาชะมัด\n\nนักบินรบคือการใช้ชีวิตอยู่บนขอบเหว ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้แล้ว ก็ต้องเตรียมใจเอาไว้ให้ดี สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าเราจะรอดชีวิตหรือไม่ แต่เป็นพวกเราจะใช้ชีวิตได้คุ้มค่ากับการเป็นนักบินหรือไม่ต่างหาก\n\nGuangyuan กับคู่หูของเขา สองคนกับเรือรบหนึ่งลำ เท่านี้ก็สามารถยับยั้งกระบวนทัพของ Borisin ไว้ได้ พวกเขาเสียสละตนอย่างวีรบุรุษ ซึ่งสำหรับฉัน เท่านี้ก็พอแล้วล่ะ\n\nเมื่อก่อนฉันได้ยินคนพูดว่า ความสุขที่สุดของชีวิตคือ การเลือกได้ว่าตนจะตายอย่างไร ซึ่งเมื่อมองจากมุมนี้ บางทีสำหรับ Guangyuan แล้ว การได้เป็นทหารและสู้รบจนตัวตายเพื่อสหพันธ์ Xianzhou... ไม่สิ เพื่อทุกชีวิตที่อยู่ในกาแล็กซี... ก็อาจจะถือเป็นความสุขของเขาแล้วก็ได้\n\nแน่นอนว่าฉันก็ไม่อยากได้ความสุขแบบนี้หรอก ขอเวลาให้ฉันใช้ชีวิตอีกสักสองร้อยปี แล้วค่อยไปแก่ตายบนเตียงในโรงพยาบาลจะดีกว่า\n\n...\n\nYukong ไม่เจอกันนานเลยนะ ฉันยังลาคลอดแล้วพักฟื้นอยู่ที่แนวหลังอยู่เลย ทุกอย่างเรียบร้อยดี\n\nตอนนี้สถานการณ์การรบกำลังเข้าตาจน เธอคงจะยุ่งมากล่ะสิ ยังไงก็ขอให้หาเวลามาเขียนไดอารี่แลกเปลี่ยนด้วยล่ะ ฉันจะได้รู้ว่าเธอยังปลอดภัยดี... อีกอย่าง ฉันยังมีเรื่องที่อยากจะคุยกับเธอเต็มไปหมด\n\nอย่างแรกเลย ฉันอยากจะรายงานเธอเรื่องนึง ฉันคิดได้แล้วว่าจะให้ลูกชื่อว่าอะไรดี\n\nGuangyuan ได้ฝากฝังเอาไว้ก่อนจากไปว่า ถ้าเป็นลูกชายให้ใช้ชื่อที่มีความหมายว่า "มังกรบิน" แต่ถ้าเป็นลูกสาวให้ใช้ชื่อที่แปลว่า "หงส์บิน" แต่เจ้าคนนี้รู้หนังสือพอๆ กับลิงใน Ever-Hunt Plain ต่อให้ต้องเคารพผู้ตาย แต่ยังไงฉันก็ไม่มีทางทำลายชีวิตของลูกสาวฉัน เพื่อทำตามความปรารถนาของเขาแน่นอน\n\nพอคิดไปคิดมา สุดท้ายฉันเลยตัดสินใจว่าจะใช้ชื่อที่เธอคิด ดังนั้นฉันเลยตั้งชื่อให้ลูกว่า "Qingni"\n\nชื่อนี้มาจาก "แสงจันทร์พลันส่องลงใต้หล้า พร่างตาน้ำค้างกระจ่างใส" ซึ่งยากนะที่เธอจะไปเปิดหนังสือกวีแล้วเอามาใช้อ้างอิงแบบนี้ได้ ฉันคิดว่าในใจเธอจะมีแต่เรื่องเรือรบซะอีก\n\nเธอจะคิดถึงฉันมากไม่ได้นะ รอให้ฉันพักฟื้นอีกสักสองสามเดือนก่อน หลังจาก Qingni อยู่ดีแล้ว ฉันจะรีบกลับเข้าหน่วยให้ไวที่สุด Qingni ยังเล็กอยู่ แต่ฉันก็ต้องทิ้งเธอเพื่อไปสู้รบซะแล้ว... พอพูดแบบนี้ ฉันก็ดูจะเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย\n\nถึงอย่างนั้น ฉันก็เข้าใจดีว่าที่แนวหน้านั้นมันไม่ใช่เรื่องสนุก กองกำลังของ Borisin บุกมาไม่ยั้ง สื่อก็พยายามสุดความสามารถ เพื่อหยุดยั้งไม่ให้ความหวาดกลัวแพร่กระจายไปทั่ว แต่ตอนนี้ทั่วทั้ง Luofu มีกลิ่นอายของความไม่สบายใจปกคลุมเต็มไปหมด\n\nแต่ฉันเชื่อว่าสหพันธ์ Xianzhou จะต้องชนะแน่นอน ฉันเชื่อว่าทหารอย่างเรา จะต้องสามารถขับไล่สาวกแห่งความเฟื่องฟูพวกนั้นให้กลับบ้านเก่าได้แน่\n\nตั้งตารอวันที่เราจะได้สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันนะ\n\n...\n\nYukong พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องกลับไปที่สมรภูมิอันโหดร้ายนั่นแล้ว\n\nดังนั้นคืนนี้ มีบางเรื่องที่ฉันต้องขอฝากฝังเธอหน่อย (อาจจะฟังดูเป็นลางไปนิดนึง แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ ใครให้พวกเราไม่เคยฝากฝังเรื่องพวกนี้ไว้แต่เนิ่นๆ กันเล่า)\n\nถ้าเธอรอด แต่ฉันไม่ ฉันอยากขอให้เธอช่วยดูแล Qingni ให้ดี ให้เหมือนเธอดูแลลูกสาวของตัวเองอย่างนั้นเลยนะ ฉันรู้ว่าเธอจะต้องทำได้แน่ ส่วนเงินออมทั้งหมดฉันจะมอบให้เธอ ถือซะว่าเป็นค่าเลี้ยงดูของ Qingni\n\nไม่ว่า Qingni จะอยากโตมาเป็นอะไร ก็ช่วยสนับสนุนเธออย่างเต็มที่เลยนะ ไม่ว่าจะนักธุรกิจ กวี หรือนักแสดงข้างถนนก็ตาม จะเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่สิ่งเดียวที่ไม่ได้ก็คือการเป็นนักบินรบ\n\nขออนุญาตทำสัญญาโดยพลการกับเธอเลยแล้วกัน: ห้ามให้ Qingni เป็นนักบินรบเด็ดขาด\n\nตอนที่เพิ่งเข้าหน่วยมาใหม่ๆ เธอเคยเขียนในไดอารี่แลกเปลี่ยนว่า... เรือรบลอยอยู่กลางอวกาศอย่างโดดเดี่ยว เหมือนกับเรือที่ลอยอยู่กลางมหาสมุทรยามค่ำคืน... ได้ยินคนบอกว่าความรู้สึกแบบนี้เรียกว่า "ความโดดเดี่ยว" แต่ฉันกลับอยากเรียกมันว่า "อิสระ" มากกว่า\n\nฉันชอบท่อนนี้ที่สุด เพราะฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน\n\nแต่ว่าพอแล้วล่ะ จะ "ความโดดเดี่ยว" ก็ดี หรือจะเป็น "ความอิสระ" ก็ช่าง เธอกับฉันก็ได้ลิ้มลองมันมาหมดแล้ว รับปากฉันสิ อย่าให้เด็กคนนั้นได้สัมผัสกับท้องฟ้าเลย\n\n...
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/12811166618990507444ไดอารี่แลกเปลี่ยนของ Caiyi
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/4073275958150234064ไดอารี่แลกเปลี่ยนของ Caiyi
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/11445378649484665241ไดอารี่แลกเปลี่ยนของ Caiyi
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/9704561828800954528Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelOutput/ItemConfigBook.json/22190442
Normal
{}{}99999
AutoConversionItem
true
{
"BookID": 190442,
"BookContent": {},
"BookSeriesID": 211,
"BookInsideName": {},
"BookDisplayType": 1,
"BookSeriesInsideID": 2,
"LocalBookImagePath": []
}{}Book
21
SpriteOutput/ItemIcon/190008.png
Usable
[]
[]
true
SpriteOutput/ItemFigures/190008.png
1
SpriteOutput/ItemIcon/190008.png