BackgroundTextMap 15816519256498988421
ไดอารี่ของ Dan Shu (1)
ไดอารี่ของ Dan Shu (1)
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_0.json- JSON Pointer
/15816519256498988421
Books
Localized evidence
ไดอารี่ของ Dan Shu (1)
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/15816519256498988421...\n\nคันศรลิขิต ฉันมาระบายให้ท่านฟัง\n\nYufei มักจะหัวเราะเยาะว่าฉันเป็นเหมือนเด็กน้อย ที่มาระบายให้ท่านฟังในไดอารี่ แต่ข้อแรก นี่เป็นนิสัยตั้งแต่เด็กของฉัน ส่วนข้อสอง ฉันเชื่อว่าท่านสามารถอ่านมันได้อยู่แล้ว\n\nท่านสามารถมองเห็นทุกสิ่งที่ตัวเองต้องการได้ คนอย่างฉันไม่ควรเกิดมาเลย แต่ตอนนี้กลับได้ใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่งและได้เป็นเพื่อนกับ Yufei ไม่มีสักวินาทีไหนเลยที่ฉันจะไม่สำนึกในบุญคุณของท่าน\n\nดังนั้นฉันหวังว่า ทุกสิ่งที่ฉันทำช่วงนี้จะไม่ไปล่วงเกินอำนาจอันสูงส่งของท่าน... ฉันไม่ได้ไม่พอใจโลก Xianzhou ที่ท่านอำนวยพรให้นะ ฉันแค่อยากเห็นโลกและสีสันที่แท้จริงเท่านั้น\n\nสมัยเด็กๆ ตอนอยู่ในสำนักวิทยา เวลาที่เด็กพวกนั้นรังแกฉันที่ตามองไม่เห็น ฉันก็เชื่อมั่นมาตลอดว่านี่เป็นบททดสอบจากท่าน คันศรลิขิต ต่อมาพอฉันได้เข้าสู่โรงเรียน เวลาที่ฉันต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเพื่อที่จะตามบทเรียนให้ทัน ฉันก็เชื่อมั่นเช่นนี้เหมือนกัน\n\nและเหมือนกับมันเป็นรางวัลสำหรับความดื้นรั้นของฉัน ท่านทำให้ฉันได้รู้จักกับ Yufei ตอนนั้นฉันอายุเจ็ดขวบ Yufei ช่วยฉันไล่เด็กไม่ดีพวกนั้นที่มารังแกฉัน และตั้งแต่นั้นมา เธอก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน\n\nYufei ปกป้องฉันไม่ให้โดนรังแก แถมยังช่วยให้ฉันไม่สอบตก ช่วงปิดเทอม เธอมักจะพาฉันไปชมภูเขาและแม่น้ำที่มีชื่อเสียงของแดนสนธยาแต่ละแห่ง และเล่าถึงทิวทัศน์อันสวยงามพวกนั้นให้ฉันฟังอย่างสมจริง เสียงของเธอไพเราะราวกับธารน้ำเย็นฉ่ำที่ไหลผ่านปลายนิ้วเลยล่ะ\n\nว่ากันตามเหตุผล ฉันไม่ควรไม่พอใจชีวิตในตอนนี้เลยสักนิด\n\nแต่...มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีวิสัยทัศน์ เรารับรู้สรรพสิ่งในโลกผ่านแสงเงาและสีสัน ฉันไม่รู้ว่า "ดวงอาทิตย์ที่ตกสุดขอบป่า ย้อมฟากฟ้าให้เป็นสีแดง ดุจดั่งกองเพลิงลุกโชนในฉับพลัน" ที่ Yufei พูดถึงนั้นเป็นทิวทัศน์แบบไหนกันแน่... ถึงขั้นไม่รู้ว่า Yufei หน้าตาเป็นยังไงด้วยซ้ำ ฉันสัมผัสได้ จินตนาการได้ แต่กลับยากจะสร้างภาพอันสมบูรณ์แบบที่แท้จริงออกมาได้\n\nดังนั้น ด้วยการสนับสนุนของ Yufei ฉันจึงตัดสินใจจะหาวิธีฟื้นคืนความสามารถในการมองเห็นของตัวเอง\n\nขอบคุณเทพแห่งคันศรที่ประทานพรให้ฉันเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่เก่งสุดใน Alchemy Commission ส่วน Yufei ก็เป็นหมอที่เก่งสุดใน Alchemy Commission บางทีพวกเราอาจจะหาวิธีทำให้ผู้ที่บกพร่องมาแต่กำเนิด สามารถหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานชั่วนิรันดร์ได้จริงๆ ก็ได้\n\n...\n\nหลายวันมานี้ฉันกับ Yufei พยายามกันมาตั้งหลายวิธี แต่ก็ไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่\n\nวิธีแรก เราพยายามสร้างดวงตาเทียมด้วยวิธีที่ไม่รุกล้ำร่างกาย ความจริงแล้ว แขนกลของฉันก็ใช้เทคโนโลยีแบบนี้เหมือนกัน ตอนนี้จึงสามารถทำอะไรได้ไม่ต่างจากแขนจริงๆ ของคนทั่วไป\n\nในด้านทฤษฎี เราสามารถใช้วิธีที่ไม่รุกล้ำร่างกาย มาช่วยผู้ที่สายตาบกพร่องแต่กำเนิดได้จริง แต่สำหรับผู้ที่บกพร่องมาแต่กำเนิดที่เส้นประสาทตาไม่เติบโตอย่างฉัน "วิธีแบบไม่รุกล้ำร่างกาย" นั้นยากจะใช้ได้ผลจริง\n\nวิธีที่สอง เราพยายามใช้หลักการของ "ผีเสื้อห้วงมายา" มาทำให้มองเห็นสิ่งต่างๆ แต่แก่นแท้ของผีเสื้อห้วงมายาคือการใช้ฟีโรโมนของมนุษย์จิ้งจอกมาสร้างภาพลวงตาที่ควบคุมได้ พวกเราเดาว่า บางทีเราอาจใช้มันเพื่อส่งภาพตรงเข้าสู่สมอง ผ่าน "ดวงตา" ที่เป็นอุปกรณ์รับสัญญาณแสงได้\n\nจากข้อสรุปแล้วมันใช้ได้จริง แต่สัญญาณพวกนั้นไม่สามารถสร้างเป็น "รูปภาพ" ที่มีความหมายขึ้นในสมองของฉันได้ กล่าวได้ว่ามันทำให้ฉัน "เห็น" สีสันและรูปร่างเป็นครั้งแรกได้ แต่ฉันแยกไม่ออกจริงๆ ว่าอะไรคือ "สีแดง" และอะไรคือ "ทรงกลม"\n\nพวกเราเดาว่า เป็นเพราะผีเสื้อห้วงมายาจำเป็นต้องสร้างภาพลวงตาขึ้นจากประสาทสัมผัสของผู้ใช้งาน ดังนั้นพอเจอกับประสาทสัมผัสของฉันที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ฟีโรโมนของมนุษย์จิ้งจอกจึงยังส่งผลได้ไม่เพียงพอ\n\nแปลกจริงๆ มันทำให้ฉันเห็น "สีสัน" มากมายขนาดนั้นได้ แต่ฉันกลับไม่รู้สึกโหยหาความรู้สึกนั้นสักเท่าไหร่เลย\n\nวิธีที่สาม เราใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ มาทำให้เกิด "ประสาทสัมผัสทดแทน" นี่เป็นไอเดียของ Yufei ที่ต่อยอดมาจาก "ดวงตาเทียมด้วยวิธีที่ไม่รุกล้ำร่างกาย"... มันคือการเปลี่ยนสัญญาณภาพมาเป็นสัญญาณเสียง สัมผัส รส และกลิ่น แล้วใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ เหล่านี้มาสร้าง "ภาพ" ขึ้นใหม่\n\nพวกเราสร้างเครื่องต้นแบบออกมาแล้ว แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดคือยากจะทำให้น้ำหนักเบาได้ พอเอาเครื่องตรวจจับสัญญาณพวกนั้นมารวมกัน ยังหนักกว่าตัวฉันตั้งสามคนแน่ะ จะให้แบกพวกมันเดินไปมาก็ลำบาก นับประสาอะไรกับการทดสอบ\n\nแต่พวกเราก็ทำการทดสอบกันมาหลายครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้คือ เครื่องมือชุดนี้เหมาะสำหรับเผ่าพันธุ์อายุขัยสั้นมากกว่า เพราะสมองของเผ่าพันธุ์อายุขัยสั้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ดีกว่า ดังนั้น "ประสาทสัมผัสทดแทน" จึงสามารถกระตุ้นให้เกิดการแปลความหมายได้... โดยให้ประสาทสัมผัสหนึ่ง ไปกระตุ้นความรู้สึกของอีกประสาทสัมผัส เมื่อพวกเขาใช้เครื่องมือชุดนี้ในระยะยาว ก็จะสามารถ "รับรส" "ได้ยิน" หรือ "ได้กลิ่น" สีสัน รูปร่าง และระยะห่างพวกนั้นได้จริงๆ\n\nแต่สำหรับเผ่าพันธุ์อายุยืนยาวที่มีสภาพสมองเปลี่ยนแปลงได้ยาก (อย่างเช่นฉัน) ประสาทสัมผัสพวกนี้ไม่อาจรวมกันเป็นประสาทสัมผัสใหม่ได้ อันที่จริง ตอนนี้พอฉันได้รับรสเผ็ด ก็จะรู้แล้วว่าบล็อกทดสอบเป็นสีฟ้า พอได้กลิ่นอายเย็นๆ ก็จะรู้ได้ว่ามันเป็นทรงกรวย แต่ฉันยังไม่ได้ "เห็น" พวกมันจริงๆ และไม่รู้ด้วยว่า "สีฟ้า" คืออะไรกันแน่\n\nแม้จะบอกว่าเครื่องมือชุดนี้เหมาะสำหรับเผ่าพันธุ์อายุขัยสั้นมากกว่า แต่เผ่าพันธุ์อายุขัยสั้นก็สามารถใช้อวัยวะเทียมแบบรุกล้ำร่างกายมาแก้ปัญหาส่วนใหญ่ได้ โดยไม่จำเป็นต้องใช้อะไรซับซ้อนแบบนี้เลย\n\nการทดสอบพวกนี้เสียทั้งเวลาและความพยายามของฉันกับ Yufei ไปมาก แต่สุดท้ายก็แทบจะไม่ได้อะไรเลย ถึงขั้นแทบจะพูดไม่ได้เลยว่า การทดลองพวกนี้จะช่วยนักวิชาการในอนาคตได้หรือไม่\n\nฉันรู้สึกท้อแท้ หมดหนทาง และขอโทษ Yufei มากจริงๆ นะ\n\n...\n\nฉันได้ติดต่อกับศาสตราจารย์ Egan ของสถาบันแห่งปัญญา เขาเสนอวิธีแก้ไขที่ค่อนข้างแปลกออกมา ศาสตราจารย์ Egan เรียกมันว่า "วิธีรักษาโดยการขจัดวัตถุนิยม"\n\n"การขจัดวัตถุนิยม" คือแนวคิดปรัชญาที่เก่าแก่มาก โดยมองว่าความรู้สึกทุกอย่างของมนุษย์ล้วนมาจากฮอร์โมนและสัญญาณไฟฟ้า ความหมายของศาสตราจารย์ Egan คือ ถ้าไม่สามารถทำลายต้นกำเนิดความทุกข์ของผู้ที่บกพร่องมาแต่กำเนิดได้ งั้นก็กำจัดความทุกข์ทรมานนั้นไปซะ\n\nแค่ใช้ปั๊มฉีดยาพิเศษเข้าไปในร่างกายในเวลาที่กำหนด ก็จะทำให้คนไม่สนใจข้อบกพร่องทางกายของตัวเอง และทำให้ฉัน "ไม่อยากเห็น" โลกอีกต่อไป และไม่รู้สึกด้วยว่าตอนนี้ตัวเองไม่ดีตรงไหน\n\nแม้จะฟังดูแปลกมากๆ แต่ก็เหมือนจะเป็นแนวทางที่ใช้ได้เลยนะ\n\nแต่น่าเสียดายที่ผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่า แนวทางนี้ใช้กับเผ่าพันธุ์อายุยืนยาวไม่ได้\n\nฮอร์โมนต่างๆ ในร่างกายของเผ่าพันธุ์อายุยืนยาวบ่งชี้ถึงความสมดุลที่ถูกรักษาไว้อย่างเข้มงวด ความพยายามภายนอกใดๆ ก็ตามที่รบกวนกระบวนการนี้จะถูกสะท้อนกลับอย่างรุนแรง\n\nฉันรู้สึก "ไม่สนใจ" ได้ประมาณสองชั่วโมง จากนั้นก็เกือบตายอยู่ในพายุแห่งภูมิคุ้มกัน\n\n...\n\nทดสอบมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า ฉันท้อใจมาก\n\nแต่อย่างน้อยๆ ฉันก็อยากจะเห็นหน้าตาของ Yufei สักครั้ง ดังนั้นฉันจึงปิดบัง Yufei (แน่นอนว่าเธอไม่เห็นด้วยกับเรื่องไร้สาระแบบนี้แน่) แล้วขอให้ศาสตราจารย์ Egan สวมใส่ดวงตาเทียมให้ฉัน\n\nในที่สุดฉันก็ได้เห็นตัวเองและ Yufei เป็นครั้งแรก ผมสั้นสีดำของเธอเงางามดุจผ้าไหม ผิวขาวบริสุทธิ์ดุจเครื่องเคลือบดินเผาที่ดีที่สุดจาก Zhuming ดวงตาราวหยกสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยเลือดฝาดเพราะความอ่อนล้าเศร้าโศก และเธอก็กำลังร้องไห้ไม่หยุด\n\nเธอมองดูดวงตาคู่ใหม่ของฉัน แล้วถามว่า "Dan Shu เธอรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร?"\n\nแน่นอนว่าฉันรู้ หมายความว่าดวงตาคู่นี้จะค่อยๆ ถูกปฏิเสธ และกระบวนการระหว่างนี้ฉันจะทรมานอย่างมาก ในประวัติศาสตร์มีคนเคยกลายเป็น Mara-Struck เพราะความทรมานแบบนี้มาแล้ว\n\nจากนั้นดวงตาของฉันก็จะกลับมามืดมนเหมือนเดิม และสูญเสียทุกสิ่งที่ตัวเองได้รับในเวลาสั้นๆ ไป\n\nฉันบอก Yufei ว่า "เราไปชมทิวทัศน์เหล่านั้นกันเถอะ ทิวทัศน์ที่เธอเล่าให้ฉันฟังตอนนั้นไงล่ะ"\n\n<unbreak>10</unbreak> วันผ่านไป พวกเรายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน และมองเห็นอาทิตย์ตกจำลองที่ถูกสร้างขึ้นค่อยๆ หายลับไปในอีกฝั่งหนึ่งของท้องฟ้าเสมือนจริงในแดนสนธยา ปฏิกิริยาการปฏิเสธดวงตาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่แค่มีเธออยู่ข้างกาย มันก็เหมือนจะไม่ทุกข์ทรมานขนาดนั้นแล้ว\n\nดวงอาทิตย์ที่ตกสุดขอบป่า ย้อมฟากฟ้าให้เป็นสีแดง ดุจดั่งกองเพลิงลุกโชนในฉับพลัน\n\nคืนนั้นฉันร้องไห้อยู่ท่ามกลางกองเลือด และหวนกลับมาอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/12409293333930910436ไดอารี่ของ Dan Shu (1)
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/4711432302217541066(ส่วนที่ 1)
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/6922992569145487578ไดอารี่ของ Dan Shu (1)
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/9327500427608292681Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelOutput/ItemConfigBook.json/11190431
Normal
{}{}99999
AutoConversionItem
true
{
"BookID": 190431,
"BookContent": {},
"BookSeriesID": 207,
"BookInsideName": {},
"BookDisplayType": 1,
"BookSeriesInsideID": 1,
"LocalBookImagePath": []
}{}Book
21
SpriteOutput/ItemIcon/190007.png
Usable
[]
[]
true
SpriteOutput/ItemFigures/190007.png
1
SpriteOutput/ItemIcon/190007.png