ContentTextMap 16453771817821269004
บทที่ 3
สัตว์ทั้งสองเดินทางไปด้วยกันท่ามกลางหิมะ ทันใดนั้นเอง สุนัขล่าเนื้อพลันเห็นสิ่งบางอย่างที่มีขนปุกปุยอยู่ข้างทาง
เจ้าหมานักล่าสะบัดหัว มันคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไป
"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง สหาย! นายมองไปทางนั้นสิ มีก้อนขนปุกปุยใช่มั้ย?"
ทันใดนั้น เจ้าก้อนขนปุกปุยก็มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของสุนัขล่าเนื้อ ใบหูแหลมคู่หนึ่งโผล่ออกมา
"เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว ฉันไม่ใช่ก้อนขน!"
เจ้าลาแก่และสุนัขเฒ่ามองดูดีๆ ก็พบว่าที่แท้เจ้าก้อนขนก็คือแมวดำแก่ๆ ที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตัวหนึ่ง
"ฉันเคยเป็นยอดนักจับหนู ใครจะรู้ว่าแก่แล้วจะวิ่งไม่ไหว เจ้านายก็เลยโยนฉันทิ้ง..."
"เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว ในหิมะหนาวเยือกเย็น จะหาอาหารได้ที่ไหนเหรอ?"
พอลาแก่ได้ยินก็ส่ายหน้า: ถ้าไม่มีใครสนใจ เจ้าแมวเฒ่านี่คงได้จบชีวิตไปแล้วแน่ๆ! ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าแมวชอบร้องเพลงตอนกลางคืน จึงเอ่ยกับเจ้าแมวแก่ว่า
"ฮี้ฮี้ฮี้ เจ้าหน้าขน อย่ากังวลไปเลย! พวกเรากำลังจะไป Belobog อากาศที่นั่นดีไม่หยอก! เธอชอบร้องเพลงตอนกลางคืนใช่มั้ย ถ้างั้นก็ไปยืนร้องเพลงที่โรงละคร Golden Theater กับพวกเราสิ!"
แววตาของเจ้าแมวดำกลอกกลิ้งไปมา คิดว่าความคิดนี้ก็ไม่แย่นะ ดังนั้นเจ้าแมวจึงกระดิกหู และเดินร่วมทางไปกับลาและสุนัขล่าเนื้อ
สัตว์ทั้งสองเดินทางไปด้วยกันท่ามกลางหิมะ ทันใดนั้นเอง สุนัขล่าเนื้อพลันเห็นสิ่งบางอย่างที่มีขนปุกปุยอยู่ข้างทาง
เจ้าหมานักล่าสะบัดหัว มันคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไป
"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง สหาย! นายมองไปทางนั้นสิ มีก้อนขนปุกปุยใช่มั้ย?"
ทันใดนั้น เจ้าก้อนขนปุกปุยก็มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของสุนัขล่าเนื้อ ใบหูแหลมคู่หนึ่งโผล่ออกมา
"เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว ฉันไม่ใช่ก้อนขน!"
เจ้าลาแก่และสุนัขเฒ่ามองดูดีๆ ก็พบว่าที่แท้เจ้าก้อนขนก็คือแมวดำแก่ๆ ที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตัวหนึ่ง
"ฉันเคยเป็นยอดนักจับหนู ใครจะรู้ว่าแก่แล้วจะวิ่งไม่ไหว เจ้านายก็เลยโยนฉันทิ้ง..."
"เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว ในหิมะหนาวเยือกเย็น จะหาอาหารได้ที่ไหนเหรอ?"
พอลาแก่ได้ยินก็ส่ายหน้า: ถ้าไม่มีใครสนใจ เจ้าแมวเฒ่านี่คงได้จบชีวิตไปแล้วแน่ๆ! ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าแมวชอบร้องเพลงตอนกลางคืน จึงเอ่ยกับเจ้าแมวแก่ว่า
"ฮี้ฮี้ฮี้ เจ้าหน้าขน อย่ากังวลไปเลย! พวกเรากำลังจะไป Belobog อากาศที่นั่นดีไม่หยอก! เธอชอบร้องเพลงตอนกลางคืนใช่มั้ย ถ้างั้นก็ไปยืนร้องเพลงที่โรงละคร Golden Theater กับพวกเราสิ!"
แววตาของเจ้าแมวดำกลอกกลิ้งไปมา คิดว่าความคิดนี้ก็ไม่แย่นะ ดังนั้นเจ้าแมวจึงกระดิกหู และเดินร่วมทางไปกับลาและสุนัขล่าเนื้อ
<align="center">บทที่ 3</align>\nสัตว์ทั้งสองเดินทางไปด้วยกันท่ามกลางหิมะ ทันใดนั้นเอง สุนัขล่าเนื้อพลันเห็นสิ่งบางอย่างที่มีขนปุกปุยอยู่ข้างทาง\nเจ้าหมานักล่าสะบัดหัว มันคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไป\n"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง สหาย! นายมองไปทางนั้นสิ มีก้อนขนปุกปุยใช่มั้ย?"\nทันใดนั้น เจ้าก้อนขนปุกปุยก็มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของสุนัขล่าเนื้อ ใบหูแหลมคู่หนึ่งโผล่ออกมา\n"เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว ฉันไม่ใช่ก้อนขน!"\nเจ้าลาแก่และสุนัขเฒ่ามองดูดีๆ ก็พบว่าที่แท้เจ้าก้อนขนก็คือแมวดำแก่ๆ ที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตัวหนึ่ง\n"ฉันเคยเป็นยอดนักจับหนู ใครจะรู้ว่าแก่แล้วจะวิ่งไม่ไหว เจ้านายก็เลยโยนฉันทิ้ง..."\n"เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว ในหิมะหนาวเยือกเย็น จะหาอาหารได้ที่ไหนเหรอ?"\nพอลาแก่ได้ยินก็ส่ายหน้า: ถ้าไม่มีใครสนใจ เจ้าแมวเฒ่านี่คงได้จบชีวิตไปแล้วแน่ๆ! ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าแมวชอบร้องเพลงตอนกลางคืน จึงเอ่ยกับเจ้าแมวแก่ว่า\n"ฮี้ฮี้ฮี้ เจ้าหน้าขน อย่ากังวลไปเลย! พวกเรากำลังจะไป Belobog อากาศที่นั่นดีไม่หยอก! เธอชอบร้องเพลงตอนกลางคืนใช่มั้ย ถ้างั้นก็ไปยืนร้องเพลงที่โรงละคร Golden Theater กับพวกเราสิ!"\nแววตาของเจ้าแมวดำกลอกกลิ้งไปมา คิดว่าความคิดนี้ก็ไม่แย่นะ ดังนั้นเจ้าแมวจึงกระดิกหู และเดินร่วมทางไปกับลาและสุนัขล่าเนื้อ
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_0.json- JSON Pointer
/16453771817821269004