ContentReadable 400014
"พี่ Kaeya ทำไมจอมโจรดาบสั้นถึงต้องพกแต่ดาบสั้นเท่านั้นล่ะ?"
ภายในกองอัศวินแห่ง Favonius ของเมือง Mondstadt อัศวินเล็กใหญ่สองคนกำลังนั่งคุยกันไปเรื่อย
ตอนนี้ก็ผ่านพ้นช่วงเวลาที่พวกเขาแสดงเป็นจอมโจรกับแม่มดบนเวทีไปได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่กระทั่งจนมาถึงวันนี้ อัศวินตัวน้อยก็คล้ายจะยังไม่เข้าใจคำถามนี้สักที
อะแฮ่ม สาเหตุที่จอมโจรพกแต่ดาบสั้นงั้นเหรอ... ในบทละครที่ Kaeya เคยอ่าน ไม่เคยปรากฏคำอธิบายของดาบสั้นมาก่อนเลย
ไม่แน่อาจเป็นเพราะตัวละครควรต้องมีฉายาเด่น ๆ ผู้กำกับจึงเกิดอารมณ์ชั่ววูบเขียนลงไปว่า "จอมโจรดาบสั้น" ก็เป็นได้
ทว่าอัศวินตัวน้อยตรงหน้านี้กำลังขมวดคิ้ว และตั้งใจครุ่นคิดถึงคำถามนี้ ท่าทางดูเคร่งเครียดซะยิ่งกว่าตอนคิดว่า คืนนี้จะกินอะไรดีเสียอีก
ความอยากรู้อยากเห็นที่มากล้น ทำให้เด็กน้อยต่างชอบตั้งคำถาม แม้ว่าการถูกถามไม่หยุดหย่อน จะเป็นเรื่องที่น่ารำคาญสำหรับผู้ใหญ่นิด ๆ แต่หากความอยากรู้อยากเห็นในวัยเด็กไม่ได้รับการเติมเต็มละก็ หลังโตไปพวกเขาอาจละทิ้งความรู้สึกอยากรู้อยากเห็น และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่สุดแสนจะน่าเบื่อก็เป็นได้
ในชีวิตที่มีความเป็นไปได้นับหมื่นนับพันนั้น ความน่าเบื่อคือหนึ่งในสิ่งที่น่าเศร้าที่สุด เพราะฉะนั้นต้องตั้งใจตอบคำถามของเด็กน้อยให้ดีถึงจะถูก
"นั่นสิ ทำไมกันนะ? Klee ถามคำถามได้ดีมากเลย..." Kaeya ยิ้มพลางตอบไปเช่นนี้
บางทีอาจเป็นเพราะเคยแสดงเป็นจอมโจรคนนั้นเป็นเวลาสั้น ๆ บนเวที ดังนั้น เขาจึงเคยขบคิดถึงชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเองภายใต้แสงไฟเวทีสว่างจ้า
อัศวินมีวิถีชีวิตแบบอัศวิน จอมโจรก็มีวิถีชีวิตในแบบของตัวเองเช่นกัน
แบกธนูหรือดาบขึ้นหลังอย่างห้าวหาญ และแสดงแรงมุ่งมั่นที่จะปกป้อง นี่คือคนที่เป็นอัศวิน
เก็บซ่อนคมดาบ คอยก่อร่างสร้างตาข่ายในความมืดมิด นี่คือคนที่เป็นจอมโจร
แต่ละคนมีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันออกไป จอมโจรไม่มีทางห้อยดาบอัศวินและผดุงความถูกต้องฉันใด อัศวินก็ไม่มีทางลอบควักมีดออกมาทำร้ายคนฉันนั้น
หากมีเรื่องเล่าใดที่ผิดไปจากกฎเหล็กนี้ละก็ งั้นตัวเอกของเรื่อง ก็คงจะหันหลังต่อการวางแผนของโชคชะตาแล้วล่ะ
แต่เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คำตอบแบบนี้กับเด็กน้อยหรอก อีกอย่าง คำตอบของคำถามก็ไม่เคยมีแค่อย่างเดียวอยู่แล้ว
ดาบสั้นสามารถเป็นของขวัญจากเพื่อนตัวจอมโจรได้ สามารถเป็นสิ่งที่ประจักษ์ชีวิตความกล้าหาญของจอมโจรได้ และก็สามารถเป็นเหรียญระลึกถึงคุณงามความดีได้เช่นกัน...
จงสร้างนิทานเรื่องเล่าขึ้นสักเรื่องเถอะ ถักทอเรื่องราวของผู้กล้า ตำนานและความฝันอันสวยงามเข้าไป เหมือนดั่งเช่นก่อนหน้านี้ทุกครั้ง สร้างความฝันให้แก่เด็กน้อยเถอะ
เขาหันไปหยิบอุปกรณ์ดาบสั้น ที่ห้อยอยู่ข้างเอวชุดแสดงละครซึ่งแขวนอยู่ในห้อง:
"เรื่องนี้ถ้าให้เล่าก็คงจะซับซ้อนนิดหน่อย ต้องเริ่มเล่าตั้งแต่วัยเด็กของจอมโจรเลยล่ะ Klee อยากฟังมั้ยล่ะ?"
"พี่ Kaeya จะเล่าเรื่องอีกแล้วเหรอ? Klee อยากฟัง!"
ภายในกองอัศวินแห่ง Favonius ของเมือง Mondstadt อัศวินเล็กใหญ่สองคนกำลังนั่งคุยกันไปเรื่อย
ตอนนี้ก็ผ่านพ้นช่วงเวลาที่พวกเขาแสดงเป็นจอมโจรกับแม่มดบนเวทีไปได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่กระทั่งจนมาถึงวันนี้ อัศวินตัวน้อยก็คล้ายจะยังไม่เข้าใจคำถามนี้สักที
อะแฮ่ม สาเหตุที่จอมโจรพกแต่ดาบสั้นงั้นเหรอ... ในบทละครที่ Kaeya เคยอ่าน ไม่เคยปรากฏคำอธิบายของดาบสั้นมาก่อนเลย
ไม่แน่อาจเป็นเพราะตัวละครควรต้องมีฉายาเด่น ๆ ผู้กำกับจึงเกิดอารมณ์ชั่ววูบเขียนลงไปว่า "จอมโจรดาบสั้น" ก็เป็นได้
ทว่าอัศวินตัวน้อยตรงหน้านี้กำลังขมวดคิ้ว และตั้งใจครุ่นคิดถึงคำถามนี้ ท่าทางดูเคร่งเครียดซะยิ่งกว่าตอนคิดว่า คืนนี้จะกินอะไรดีเสียอีก
ความอยากรู้อยากเห็นที่มากล้น ทำให้เด็กน้อยต่างชอบตั้งคำถาม แม้ว่าการถูกถามไม่หยุดหย่อน จะเป็นเรื่องที่น่ารำคาญสำหรับผู้ใหญ่นิด ๆ แต่หากความอยากรู้อยากเห็นในวัยเด็กไม่ได้รับการเติมเต็มละก็ หลังโตไปพวกเขาอาจละทิ้งความรู้สึกอยากรู้อยากเห็น และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่สุดแสนจะน่าเบื่อก็เป็นได้
ในชีวิตที่มีความเป็นไปได้นับหมื่นนับพันนั้น ความน่าเบื่อคือหนึ่งในสิ่งที่น่าเศร้าที่สุด เพราะฉะนั้นต้องตั้งใจตอบคำถามของเด็กน้อยให้ดีถึงจะถูก
"นั่นสิ ทำไมกันนะ? Klee ถามคำถามได้ดีมากเลย..." Kaeya ยิ้มพลางตอบไปเช่นนี้
บางทีอาจเป็นเพราะเคยแสดงเป็นจอมโจรคนนั้นเป็นเวลาสั้น ๆ บนเวที ดังนั้น เขาจึงเคยขบคิดถึงชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเองภายใต้แสงไฟเวทีสว่างจ้า
อัศวินมีวิถีชีวิตแบบอัศวิน จอมโจรก็มีวิถีชีวิตในแบบของตัวเองเช่นกัน
แบกธนูหรือดาบขึ้นหลังอย่างห้าวหาญ และแสดงแรงมุ่งมั่นที่จะปกป้อง นี่คือคนที่เป็นอัศวิน
เก็บซ่อนคมดาบ คอยก่อร่างสร้างตาข่ายในความมืดมิด นี่คือคนที่เป็นจอมโจร
แต่ละคนมีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันออกไป จอมโจรไม่มีทางห้อยดาบอัศวินและผดุงความถูกต้องฉันใด อัศวินก็ไม่มีทางลอบควักมีดออกมาทำร้ายคนฉันนั้น
หากมีเรื่องเล่าใดที่ผิดไปจากกฎเหล็กนี้ละก็ งั้นตัวเอกของเรื่อง ก็คงจะหันหลังต่อการวางแผนของโชคชะตาแล้วล่ะ
แต่เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คำตอบแบบนี้กับเด็กน้อยหรอก อีกอย่าง คำตอบของคำถามก็ไม่เคยมีแค่อย่างเดียวอยู่แล้ว
ดาบสั้นสามารถเป็นของขวัญจากเพื่อนตัวจอมโจรได้ สามารถเป็นสิ่งที่ประจักษ์ชีวิตความกล้าหาญของจอมโจรได้ และก็สามารถเป็นเหรียญระลึกถึงคุณงามความดีได้เช่นกัน...
จงสร้างนิทานเรื่องเล่าขึ้นสักเรื่องเถอะ ถักทอเรื่องราวของผู้กล้า ตำนานและความฝันอันสวยงามเข้าไป เหมือนดั่งเช่นก่อนหน้านี้ทุกครั้ง สร้างความฝันให้แก่เด็กน้อยเถอะ
เขาหันไปหยิบอุปกรณ์ดาบสั้น ที่ห้อยอยู่ข้างเอวชุดแสดงละครซึ่งแขวนอยู่ในห้อง:
"เรื่องนี้ถ้าให้เล่าก็คงจะซับซ้อนนิดหน่อย ต้องเริ่มเล่าตั้งแต่วัยเด็กของจอมโจรเลยล่ะ Klee อยากฟังมั้ยล่ะ?"
"พี่ Kaeya จะเล่าเรื่องอีกแล้วเหรอ? Klee อยากฟัง!"
"พี่ Kaeya ทำไมจอมโจรดาบสั้นถึงต้องพกแต่ดาบสั้นเท่านั้นล่ะ?" ภายในกองอัศวินแห่ง Favonius ของเมือง Mondstadt อัศวินเล็กใหญ่สองคนกำลังนั่งคุยกันไปเรื่อย ตอนนี้ก็ผ่านพ้นช่วงเวลาที่พวกเขาแสดงเป็นจอมโจรกับแม่มดบนเวทีไปได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่กระทั่งจนมาถึงวันนี้ อัศวินตัวน้อยก็คล้ายจะยังไม่เข้าใจคำถามนี้สักที อะแฮ่ม สาเหตุที่จอมโจรพกแต่ดาบสั้นงั้นเหรอ... ในบทละครที่ Kaeya เคยอ่าน ไม่เคยปรากฏคำอธิบายของดาบสั้นมาก่อนเลย ไม่แน่อาจเป็นเพราะตัวละครควรต้องมีฉายาเด่น ๆ ผู้กำกับจึงเกิดอารมณ์ชั่ววูบเขียนลงไปว่า "จอมโจรดาบสั้น" ก็เป็นได้ ทว่าอัศวินตัวน้อยตรงหน้านี้กำลังขมวดคิ้ว และตั้งใจครุ่นคิดถึงคำถามนี้ ท่าทางดูเคร่งเครียดซะยิ่งกว่าตอนคิดว่า คืนนี้จะกินอะไรดีเสียอีก ความอยากรู้อยากเห็นที่มากล้น ทำให้เด็กน้อยต่างชอบตั้งคำถาม แม้ว่าการถูกถามไม่หยุดหย่อน จะเป็นเรื่องที่น่ารำคาญสำหรับผู้ใหญ่นิด ๆ แต่หากความอยากรู้อยากเห็นในวัยเด็กไม่ได้รับการเติมเต็มละก็ หลังโตไปพวกเขาอาจละทิ้งความรู้สึกอยากรู้อยากเห็น และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่สุดแสนจะน่าเบื่อก็เป็นได้ ในชีวิตที่มีความเป็นไปได้นับหมื่นนับพันนั้น ความน่าเบื่อคือหนึ่งในสิ่งที่น่าเศร้าที่สุด เพราะฉะนั้นต้องตั้งใจตอบคำถามของเด็กน้อยให้ดีถึงจะถูก "นั่นสิ ทำไมกันนะ? Klee ถามคำถามได้ดีมากเลย..." Kaeya ยิ้มพลางตอบไปเช่นนี้ บางทีอาจเป็นเพราะเคยแสดงเป็นจอมโจรคนนั้นเป็นเวลาสั้น ๆ บนเวที ดังนั้น เขาจึงเคยขบคิดถึงชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเองภายใต้แสงไฟเวทีสว่างจ้า อัศวินมีวิถีชีวิตแบบอัศวิน จอมโจรก็มีวิถีชีวิตในแบบของตัวเองเช่นกัน แบกธนูหรือดาบขึ้นหลังอย่างห้าวหาญ และแสดงแรงมุ่งมั่นที่จะปกป้อง นี่คือคนที่เป็นอัศวิน เก็บซ่อนคมดาบ คอยก่อร่างสร้างตาข่ายในความมืดมิด นี่คือคนที่เป็นจอมโจร แต่ละคนมีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันออกไป จอมโจรไม่มีทางห้อยดาบอัศวินและผดุงความถูกต้องฉันใด อัศวินก็ไม่มีทางลอบควักมีดออกมาทำร้ายคนฉันนั้น หากมีเรื่องเล่าใดที่ผิดไปจากกฎเหล็กนี้ละก็ งั้นตัวเอกของเรื่อง ก็คงจะหันหลังต่อการวางแผนของโชคชะตาแล้วล่ะ แต่เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คำตอบแบบนี้กับเด็กน้อยหรอก อีกอย่าง คำตอบของคำถามก็ไม่เคยมีแค่อย่างเดียวอยู่แล้ว ดาบสั้นสามารถเป็นของขวัญจากเพื่อนตัวจอมโจรได้ สามารถเป็นสิ่งที่ประจักษ์ชีวิตความกล้าหาญของจอมโจรได้ และก็สามารถเป็นเหรียญระลึกถึงคุณงามความดีได้เช่นกัน... จงสร้างนิทานเรื่องเล่าขึ้นสักเรื่องเถอะ ถักทอเรื่องราวของผู้กล้า ตำนานและความฝันอันสวยงามเข้าไป เหมือนดั่งเช่นก่อนหน้านี้ทุกครั้ง สร้างความฝันให้แก่เด็กน้อยเถอะ เขาหันไปหยิบอุปกรณ์ดาบสั้น ที่ห้อยอยู่ข้างเอวชุดแสดงละครซึ่งแขวนอยู่ในห้อง: "เรื่องนี้ถ้าให้เล่าก็คงจะซับซ้อนนิดหน่อย ต้องเริ่มเล่าตั้งแต่วัยเด็กของจอมโจรเลยล่ะ Klee อยากฟังมั้ยล่ะ?" "พี่ Kaeya จะเล่าเรื่องอีกแล้วเหรอ? Klee อยากฟัง!"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Costume340013_TH.txt- JSON Pointer
/
