Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Golden Frostbound Oath

world_document195516

Localized evidence

Text fields

2 fields

ในอดีตกาลอันไกลโพ้น เคยมีบทเพลงแห่งท้องทุ่งและมวลบุปผา ปกครองดินแดนชนบทที่ไร้ซึ่งความกังวล
แม้แต่พายุหิมะอันหนาวเหน็บ ก็ยังครั่นคร้ามและหลบเลี่ยง เมื่ออยู่เบื้องหน้าป่าต้นโอ๊กอันสูงตระหง่าน
นั่นคือยุคสมัยที่ไม่เคยประสบความอดอยากแร้นแค้น ผู้คนในแดนสวรรค์ต่างขับขานบทเพลงแห่งความปีติ ต่อความโปรดปรานจากสวรรค์เบื้องบน
ชาว Arcadia ผู้ทะนงตนในพรจากสายลมนับพันต่างเชื่อว่า ความรุ่งโรจน์ของนครศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนหยัดลำพังเหนือมวลมนุษย์ จักสืบสานไปชั่วกาลนาน
จวบจนม่านหมอกแห่งหายนะได้พรากพลังชีวิตที่ไหลเวียนไป ความเงียบสงัดอันหนาวเหน็บ ได้ฝังกลบสายลมแห่งวสันตฤดูของอาณาจักรโบราณ
อัศวินกิ่งทองผู้สูญเสียบ้านเกิดแบกรับปณิธานอันแสนเศร้าเพื่อกอบกู้อาณาจักร และก้าวเข้าสู่หิมะเหมันต์อันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดเพียงลำพัง

"Gunnhildr ผู้กล้าในคำพยากรณ์ ทายาทศักดิ์สิทธิ์อันสูงส่ง และความหวังสุดท้ายของเผ่าเราเอ๋ย"
"มีเพียงต้องหักกิ่งทองคำบริสุทธิ์ที่ยังไม่แปดเปื้อนเท่านั้น จึงจะทำให้ต้นไม้ที่แห้งเหี่ยว กลับมาแตกยอดใหม่อีกครั้งได้"
"มีเพียงต้องหักกิ่งทองคำบริสุทธิ์ที่ยังไม่แปดเปื้อนเท่านั้น จึงจะทำให้สรวงสวรรค์ที่ถูกปิดผนึกไว้ของเรา ดำรงอยู่สืบไปได้อีกหมื่นปี"

ณ ปลายทางของการเดินทางอันแสนยาวนานและยากลำบาก ในที่สุดอัศวินผู้ฟันฝ่าข้ามทุ่งน้ำแข็ง ก็ค้นพบป่าศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งที่ยังไม่ถูกทำลาย
นักบวชที่ควรจะรับใช้ต้นไม้สีขาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ภูตที่ตั้งตัวเป็นราชาเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่ทูตศักดิ์สิทธิ์จากไป
นั่นคือข้ารับใช้ที่เฝ้าปกปักสถานที่แห่งนี้ตามคำสั่งเสียของนายเก่า เป็นแจ็คฟรอสต์ที่ชื่นชอบการหยอกล้อ และกลั่นแกล้งผู้คนที่หลงทาง
ไม่ว่าอัศวินจะอ้อนวอนอย่างไร และผ่านบททดสอบที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ และเป็นไปไม่ได้มากมายมาได้อย่างไร
ราชาภูตผู้ยิ่งใหญ่ดุจขุนเขา กลับยังคงบ่ายเบี่ยงสารพัด ไม่ยอมให้อัศวินเหยียบย่างเข้าสู่ส่วนลึกของป่าศักดิ์สิทธิ์

ด้วยเหตุนี้ เพื่อแย่งชิงกิ่งไม้ทองคำที่ใช้ต้านทานภัยพิบัติ เพื่อให้นครร้างในโลงศพได้ฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง
การประลองที่ไร้ซึ่งวาจาจึงได้เปิดฉากขึ้น ท่ามกลางซากปรักหักพังที่หล่อหลอมขึ้นจากน้ำแข็ง คมดาบและเกล็ดน้ำแข็งสอดประสานกัน จนเกิดเป็นสายลมรุนแรงอันหนาวเหน็บ
จนกระทั่งปลายดาบของอัศวินตวัดมงกุฎของราชาภูตจนร่วงหล่น และอ้อนวอนขอให้มันมอบกิ่งไม้ทองคำ เพื่อกอบกู้อาณาจักรอีกครั้ง

แต่ทว่า เมื่อคมดาบที่ปะทะพัวพันกันสิ้นสุดลง ความจริงหลังจากพายุหิมะสลายไป กลับหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก
กิ่งไม้ทองคำอันเป็นอมตะในคำทำนายนั้น ถูกแสงเหนืออันบ้าคลั่งแทรกซึมมาช้านาน ท่ามกลางวันเวลาอันแสนยาวนาน
กระแสอันเชี่ยวกรากของภพแห่งแสง ได้ชะล้างไออุ่นสุดท้ายแห่งมนุษยชาติ และพลังชีวิตของแมกไม้ไปจนหมดสิ้น
หลงเหลือเพียงท่อนไม้แห้งเหี่ยวสีขาวห้อยอยู่บนกิ่งไม้ ไร้กำลังที่จะแบกรับคำอธิษฐานที่จะสร้างสรวงสวรรค์ขึ้นมาใหม่ได้อีก
ภูตแห่งน้ำแข็งและหิมะไม่อาจเข้าใจได้ว่า ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และพรนั้น ได้ดับสูญไปพร้อมกับความฝันของเจ้านายคนก่อนเนิ่นนานแล้ว
มันเพียงปฏิบัติตามคำสาบาน คอยปกป้องสุสาน ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เฉกเช่นวันวาน

เมื่อโยนดาบยาวทิ้งลงใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ผุพัง อัศวินผู้พลัดถิ่นก็หลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
ท้ายที่สุดสรวงสวรรค์ที่ถูกปิดผนึก ก็ไม่อาจคงอยู่ชั่วนิรันดร์ เฉกเช่นเดียวกับที่เหล่าทวยเทพไม่อาจช่วยชีวิตตนเองให้รอดได้
อัศวินละทิ้งความคิดหมกมุ่นที่จะกอบกู้อาณาจักร ก้าวสู่เส้นทางกลับบ้านที่ไม่รู้จัก และมุ่งหน้าไปยังดินแดนทางใต้ที่พายุหิมะโหมกระหน่ำ
ในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่นั้น เขาจะนำพาผู้รอดชีวิตชาว Arcadia ที่เต็มใจออกจากเมืองร้างเหล่านั้น
มุ่งหน้าไปยังเบื้องหน้าบัลลังก์ของเจ้าแห่งหอคอยสูงทางตอนใต้ผู้ยิงศรปราบมังกรร้าย เพื่อแสวงหาที่พักพิงแห่งใหม่

แน่นอนว่า ราชาแจ็คฟรอสต์ผู้ร่าเริงไม่ได้ล่วงรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดนี้ เพียงยอมรับความพ่ายแพ้ของตนอย่างสงบ
มันได้มอบกิ่งไม้ทองคำที่ไร้ซึ่งพลังเทพให้แก่แขกผู้จากไป อวยพรให้มนุษย์ธรรมดาที่เปราะบางและต่ำต้อย ได้ค้นพบรุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่
และเฝ้าหวังว่าสักวันหนึ่ง ผู้สร้างที่พาแจ็คฟรอสต์มาตั้งถิ่นฐาน ณ ที่แห่งนี้ จะได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางกลับบ้านเช่นเดียวกัน...
ในอดีตกาลอันไกลโพ้น เคยมีบทเพลงแห่งท้องทุ่งและมวลบุปผา ปกครองดินแดนชนบทที่ไร้ซึ่งความกังวล
แม้แต่พายุหิมะอันหนาวเหน็บ ก็ยังครั่นคร้ามและหลบเลี่ยง เมื่ออยู่เบื้องหน้าป่าต้นโอ๊กอันสูงตระหง่าน
นั่นคือยุคสมัยที่ไม่เคยประสบความอดอยากแร้นแค้น ผู้คนในแดนสวรรค์ต่างขับขานบทเพลงแห่งความปีติ ต่อความโปรดปรานจากสวรรค์เบื้องบน
ชาว Arcadia ผู้ทะนงตนในพรจากสายลมนับพันต่างเชื่อว่า ความรุ่งโรจน์ของนครศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนหยัดลำพังเหนือมวลมนุษย์ จักสืบสานไปชั่วกาลนาน
จวบจนม่านหมอกแห่งหายนะได้พรากพลังชีวิตที่ไหลเวียนไป ความเงียบสงัดอันหนาวเหน็บ ได้ฝังกลบสายลมแห่งวสันตฤดูของอาณาจักรโบราณ
อัศวินกิ่งทองผู้สูญเสียบ้านเกิดแบกรับปณิธานอันแสนเศร้าเพื่อกอบกู้อาณาจักร และก้าวเข้าสู่หิมะเหมันต์อันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดเพียงลำพัง

"Gunnhildr ผู้กล้าในคำพยากรณ์ ทายาทศักดิ์สิทธิ์อันสูงส่ง และความหวังสุดท้ายของเผ่าเราเอ๋ย"
"มีเพียงต้องหักกิ่งทองคำบริสุทธิ์ที่ยังไม่แปดเปื้อนเท่านั้น จึงจะทำให้ต้นไม้ที่แห้งเหี่ยว กลับมาแตกยอดใหม่อีกครั้งได้"
"มีเพียงต้องหักกิ่งทองคำบริสุทธิ์ที่ยังไม่แปดเปื้อนเท่านั้น จึงจะทำให้สรวงสวรรค์ที่ถูกปิดผนึกไว้ของเรา ดำรงอยู่สืบไปได้อีกหมื่นปี"

ณ ปลายทางของการเดินทางอันแสนยาวนานและยากลำบาก ในที่สุดอัศวินผู้ฟันฝ่าข้ามทุ่งน้ำแข็ง ก็ค้นพบป่าศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งที่ยังไม่ถูกทำลาย
นักบวชที่ควรจะรับใช้ต้นไม้สีขาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ภูตที่ตั้งตัวเป็นราชาเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่ทูตศักดิ์สิทธิ์จากไป
นั่นคือข้ารับใช้ที่เฝ้าปกปักสถานที่แห่งนี้ตามคำสั่งเสียของนายเก่า เป็นแจ็คฟรอสต์ที่ชื่นชอบการหยอกล้อ และกลั่นแกล้งผู้คนที่หลงทาง
ไม่ว่าอัศวินจะอ้อนวอนอย่างไร และผ่านบททดสอบที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ และเป็นไปไม่ได้มากมายมาได้อย่างไร
ราชาภูตผู้ยิ่งใหญ่ดุจขุนเขา กลับยังคงบ่ายเบี่ยงสารพัด ไม่ยอมให้อัศวินเหยียบย่างเข้าสู่ส่วนลึกของป่าศักดิ์สิทธิ์

ด้วยเหตุนี้ เพื่อแย่งชิงกิ่งไม้ทองคำที่ใช้ต้านทานภัยพิบัติ เพื่อให้นครร้างในโลงศพได้ฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง
การประลองที่ไร้ซึ่งวาจาจึงได้เปิดฉากขึ้น ท่ามกลางซากปรักหักพังที่หล่อหลอมขึ้นจากน้ำแข็ง คมดาบและเกล็ดน้ำแข็งสอดประสานกัน จนเกิดเป็นสายลมรุนแรงอันหนาวเหน็บ
จนกระทั่งปลายดาบของอัศวินตวัดมงกุฎของราชาภูตจนร่วงหล่น และอ้อนวอนขอให้มันมอบกิ่งไม้ทองคำ เพื่อกอบกู้อาณาจักรอีกครั้ง

แต่ทว่า เมื่อคมดาบที่ปะทะพัวพันกันสิ้นสุดลง ความจริงหลังจากพายุหิมะสลายไป กลับหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก
กิ่งไม้ทองคำอันเป็นอมตะในคำทำนายนั้น ถูกแสงเหนืออันบ้าคลั่งแทรกซึมมาช้านาน ท่ามกลางวันเวลาอันแสนยาวนาน
กระแสอันเชี่ยวกรากของภพแห่งแสง ได้ชะล้างไออุ่นสุดท้ายแห่งมนุษยชาติ และพลังชีวิตของแมกไม้ไปจนหมดสิ้น
หลงเหลือเพียงท่อนไม้แห้งเหี่ยวสีขาวห้อยอยู่บนกิ่งไม้ ไร้กำลังที่จะแบกรับคำอธิษฐานที่จะสร้างสรวงสวรรค์ขึ้นมาใหม่ได้อีก
ภูตแห่งน้ำแข็งและหิมะไม่อาจเข้าใจได้ว่า ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และพรนั้น ได้ดับสูญไปพร้อมกับความฝันของเจ้านายคนก่อนเนิ่นนานแล้ว
มันเพียงปฏิบัติตามคำสาบาน คอยปกป้องสุสาน ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เฉกเช่นวันวาน

เมื่อโยนดาบยาวทิ้งลงใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ผุพัง อัศวินผู้พลัดถิ่นก็หลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
ท้ายที่สุดสรวงสวรรค์ที่ถูกปิดผนึก ก็ไม่อาจคงอยู่ชั่วนิรันดร์ เฉกเช่นเดียวกับที่เหล่าทวยเทพไม่อาจช่วยชีวิตตนเองให้รอดได้
อัศวินละทิ้งความคิดหมกมุ่นที่จะกอบกู้อาณาจักร ก้าวสู่เส้นทางกลับบ้านที่ไม่รู้จัก และมุ่งหน้าไปยังดินแดนทางใต้ที่พายุหิมะโหมกระหน่ำ
ในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่นั้น เขาจะนำพาผู้รอดชีวิตชาว Arcadia ที่เต็มใจออกจากเมืองร้างเหล่านั้น
มุ่งหน้าไปยังเบื้องหน้าบัลลังก์ของเจ้าแห่งหอคอยสูงทางตอนใต้ผู้ยิงศรปราบมังกรร้าย เพื่อแสวงหาที่พักพิงแห่งใหม่

แน่นอนว่า ราชาแจ็คฟรอสต์ผู้ร่าเริงไม่ได้ล่วงรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดนี้ เพียงยอมรับความพ่ายแพ้ของตนอย่างสงบ
มันได้มอบกิ่งไม้ทองคำที่ไร้ซึ่งพลังเทพให้แก่แขกผู้จากไป อวยพรให้มนุษย์ธรรมดาที่เปราะบางและต่ำต้อย ได้ค้นพบรุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่
และเฝ้าหวังว่าสักวันหนึ่ง ผู้สร้างที่พาแจ็คฟรอสต์มาตั้งถิ่นฐาน ณ ที่แห่งนี้ จะได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางกลับบ้านเช่นเดียวกัน...

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon15516_TH.txt
JSON Pointer
/
Golden Frostbound Oath
Golden Frostbound Oath

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/4251564071

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1808
id
195516
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  295516
]