Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Hymn of the Maelstrom

world_document194524

Localized evidence

Text fields

2 fields

อิมป์น้ำผู้ขับขานบทเพลงเพียงลำพัง ยังคงจดจำนิทานที่ตัวเองเคยได้ฟังในวัยเด็กได้เสมอ:
เคยมีเด็กผู้หนึ่งถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางเกลียวคลื่น ซึ่งนั่นเป็นเรื่องราวเมื่อนานแสนนานมาแล้ว
เธอสูงส่งยิ่งกว่าเหล่าธิดาแห่งผืนวารี และงดงามยิ่งกว่าสรรพชีวิตบนผืนปฐพี
สิ่งที่งดงามยิ่งกว่ารูปโฉมก็คือเสียงขับร้องของเธอ และทุกครั้งที่เธอขับขานบทเพลงสรรเสริญโบราณ
เหล่ากะลาสีต่างยอมจำนนจมดิ่งสู่กระแสน้ำวน แม้แต่มหาสมุทรที่ถูกน้ำแข็งปกคลุมก็ยังต้องละลาย

ซึ่งมันก็ดำเนินเรื่องเหมือนนิทานปรัมปราทั่วไป ที่เจ้าชายบนฝั่งได้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงกลางของเรื่อง
เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น เต็มไปด้วยความหลงใหลและความอยากรู้อยากเห็น ได้ก้าวขึ้นฝั่งตามเจ้าชายไป
เขาไม่สนใจคำทัดทานของเหล่าพี่สาว: "น้องรัก พวกบนบกเชื่อถือไม่ได้หรอกนะ"
ไม่สนใจเสียงเพรียกหาของบิดา: "ลูกพ่อ ใต้ท้องทะเลคือสวนที่ให้ลูกได้ขับร้องต่างหากล่ะ"

นับแต่นั้นมา เธอจึงขับขานบทเพลงเพื่อเจ้าชายผู้รูปงามท่านนั้น เพื่อเกียรติยศและความฝันอันยิ่งใหญ่ของเขา
เธอใช้เสียงเพลงประดับประดางานเลี้ยงในราชสำนัก เพื่อให้เจ้าชายอวดอ้างอำนาจและความเกรียงไกร
ประทานผ้าไหม อาภรณ์สีทอง และหินโมราให้แก่เธอ รวมถึงอนุญาตให้เธอนอนหลับอย่างสุขสบาย บนเบาะกำมะหยี่นุ่มเป็นพิเศษด้วย
เจ้าชายทะนุถนอมเธอดั่งอัญมณีที่ล้ำค่าที่สุด และพระราชวังอันวิจิตรงดงาม ก็เปรียบเสมือนกล่องใส่เครื่องเพชรพลอยของเธอ

เมื่อฟังเรื่องราวมาถึงตรงนี้ อิมป์น้ำตัวน้อยก็เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า:
"แล้วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข นิทานทุกเรื่องก็จบลงแบบนี้ทุกครั้งแหละ"
ผู้เล่าเรื่องส่ายหน้าเบา ๆ: "ถ้ามันจบลงแบบนี้ เรื่องนี้ก็คงไม่ถูกเล่าในชนเผ่ามาเป็นร้อยปีหรอกนะ"

อิมป์น้ำตัวน้อยฟังต่อไป เรื่องราวของนิทานดำเนินไปในแบบที่เธอคาดไม่ถึง:
เด็กน้อยที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่นพำนักอยู่ในราชวัง ยังคงขับขานบทเพลงเพื่อวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเจ้าชาย
เจ้าชายชื่นชมเสียงสูงอันไพเราะ แต่กลับไม่อาจเข้าใจถึงความโศกเศร้า ที่อยู่ภายในบทเพลงของเธอได้เลย
ทักษะการขับร้องพัฒนาจนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้น ที่สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันเลวร้าย

เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น ไม่มีทางที่จะขับขานบทเพลงสรรเสริญโบราณ ที่ทำให้หลั่งน้ำตาได้อีกต่อไปแล้ว
และไม่อาจขับขานท่วงทำนองที่ไพเราะจับใจได้อีกต่อไป น้ำเสียงของเธอนับวันยิ่งแหบพร่าลง
เจ้าชายโศกเศร้าอาลัยต่อเธอ ก็เพราะเธอเปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าควรเมืองที่สูญเสียมูลค่าไปแล้ว
เหล่าพี่น้องในสายน้ำ ต่างคล้องแขนลอยขึ้นสู่ริมฝั่ง เพื่อร่วมไว้อาลัยแด่ความเงียบงันของเธอ:
"น้องรัก ตามหาเสียงของเธอให้เจอสิ มันคือจิตวิญญาณที่แท้จริงของเธอไงล่ะ"
"ถ้าไม่ได้เปล่งเสียงขับร้องอีกครั้ง เธอก็จะสลายหายไปเหมือนกับฟองคลื่น"

เหล่าพี่น้องในสายน้ำได้นำสื่อเวทอันศักดิ์สิทธิ์ มามอบให้น้องสาวอันเป็นที่รักของพวกเธอ
สมาชิกในเผ่าบรรลุข้อแลกเปลี่ยนด้วยหยาดโลหิต พวกเธอล่วงรู้วิถีทางนั้นมาจากภูตแห่งสายลม:
"น้องรัก เสียงเพลงของเธอถูกจองจำ อยู่ในหัวใจที่เฉยชาและดูแคลนของคนผู้นั้น"
"ทำให้เลือดไหลรินออกจากหัวใจของเขาซะ แล้วสื่อเวทนี้จะทำให้เธอกลับมาอยู่ข้างกายพวกเราอีกครั้ง"
เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น นำสื่อเวทกลับไปยังพระราชวัง พลางรำลึกถึงการเสียสละของคนในเผ่า
เงื้อคมมีดขึ้นใส่เจ้าชายผู้กำลังหลงใหลในห้วงนิทรา สองมือสั่นเทา แต่สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจ

บทเพลงสรรเสริญโบราณ ได้สูญหายไปในตอนจบของนิทานเรื่องนั้น
ผู้เล่าเรื่องส่ายหน้าเบา ๆ และเปลี่ยนตอนจบให้กลายเป็นเสียงถอนหายใจ
"งั้น นิทานเรื่องนี้ต้องการจะบอกอะไรกับพวกเราเหรอ?" อิมป์น้ำตัวน้อยถามอย่างเคลือบแคลงใจ
"เรื่องราวนี้บอกเราว่า ลูกของอิมป์น้ำควรร้องเพลง เพื่อคนที่เข้าใจเสียงเพลงของตัวเองเท่านั้นไงล่ะ"
อิมป์น้ำผู้ขับขานบทเพลงเพียงลำพัง ยังคงจดจำนิทานที่ตัวเองเคยได้ฟังในวัยเด็กได้เสมอ:
เคยมีเด็กผู้หนึ่งถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางเกลียวคลื่น ซึ่งนั่นเป็นเรื่องราวเมื่อนานแสนนานมาแล้ว
เธอสูงส่งยิ่งกว่าเหล่าธิดาแห่งผืนวารี และงดงามยิ่งกว่าสรรพชีวิตบนผืนปฐพี
สิ่งที่งดงามยิ่งกว่ารูปโฉมก็คือเสียงขับร้องของเธอ และทุกครั้งที่เธอขับขานบทเพลงสรรเสริญโบราณ
เหล่ากะลาสีต่างยอมจำนนจมดิ่งสู่กระแสน้ำวน แม้แต่มหาสมุทรที่ถูกน้ำแข็งปกคลุมก็ยังต้องละลาย

ซึ่งมันก็ดำเนินเรื่องเหมือนนิทานปรัมปราทั่วไป ที่เจ้าชายบนฝั่งได้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงกลางของเรื่อง
เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น เต็มไปด้วยความหลงใหลและความอยากรู้อยากเห็น ได้ก้าวขึ้นฝั่งตามเจ้าชายไป
เขาไม่สนใจคำทัดทานของเหล่าพี่สาว: "น้องรัก พวกบนบกเชื่อถือไม่ได้หรอกนะ"
ไม่สนใจเสียงเพรียกหาของบิดา: "ลูกพ่อ ใต้ท้องทะเลคือสวนที่ให้ลูกได้ขับร้องต่างหากล่ะ"

นับแต่นั้นมา เธอจึงขับขานบทเพลงเพื่อเจ้าชายผู้รูปงามท่านนั้น เพื่อเกียรติยศและความฝันอันยิ่งใหญ่ของเขา
เธอใช้เสียงเพลงประดับประดางานเลี้ยงในราชสำนัก เพื่อให้เจ้าชายอวดอ้างอำนาจและความเกรียงไกร
ประทานผ้าไหม อาภรณ์สีทอง และหินโมราให้แก่เธอ รวมถึงอนุญาตให้เธอนอนหลับอย่างสุขสบาย บนเบาะกำมะหยี่นุ่มเป็นพิเศษด้วย
เจ้าชายทะนุถนอมเธอดั่งอัญมณีที่ล้ำค่าที่สุด และพระราชวังอันวิจิตรงดงาม ก็เปรียบเสมือนกล่องใส่เครื่องเพชรพลอยของเธอ

เมื่อฟังเรื่องราวมาถึงตรงนี้ อิมป์น้ำตัวน้อยก็เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า:
"แล้วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข นิทานทุกเรื่องก็จบลงแบบนี้ทุกครั้งแหละ"
ผู้เล่าเรื่องส่ายหน้าเบา ๆ: "ถ้ามันจบลงแบบนี้ เรื่องนี้ก็คงไม่ถูกเล่าในชนเผ่ามาเป็นร้อยปีหรอกนะ"

อิมป์น้ำตัวน้อยฟังต่อไป เรื่องราวของนิทานดำเนินไปในแบบที่เธอคาดไม่ถึง:
เด็กน้อยที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่นพำนักอยู่ในราชวัง ยังคงขับขานบทเพลงเพื่อวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเจ้าชาย
เจ้าชายชื่นชมเสียงสูงอันไพเราะ แต่กลับไม่อาจเข้าใจถึงความโศกเศร้า ที่อยู่ภายในบทเพลงของเธอได้เลย
ทักษะการขับร้องพัฒนาจนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้น ที่สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันเลวร้าย

เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น ไม่มีทางที่จะขับขานบทเพลงสรรเสริญโบราณ ที่ทำให้หลั่งน้ำตาได้อีกต่อไปแล้ว
และไม่อาจขับขานท่วงทำนองที่ไพเราะจับใจได้อีกต่อไป น้ำเสียงของเธอนับวันยิ่งแหบพร่าลง
เจ้าชายโศกเศร้าอาลัยต่อเธอ ก็เพราะเธอเปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าควรเมืองที่สูญเสียมูลค่าไปแล้ว
เหล่าพี่น้องในสายน้ำ ต่างคล้องแขนลอยขึ้นสู่ริมฝั่ง เพื่อร่วมไว้อาลัยแด่ความเงียบงันของเธอ:
"น้องรัก ตามหาเสียงของเธอให้เจอสิ มันคือจิตวิญญาณที่แท้จริงของเธอไงล่ะ"
"ถ้าไม่ได้เปล่งเสียงขับร้องอีกครั้ง เธอก็จะสลายหายไปเหมือนกับฟองคลื่น"

เหล่าพี่น้องในสายน้ำได้นำสื่อเวทอันศักดิ์สิทธิ์ มามอบให้น้องสาวอันเป็นที่รักของพวกเธอ
สมาชิกในเผ่าบรรลุข้อแลกเปลี่ยนด้วยหยาดโลหิต พวกเธอล่วงรู้วิถีทางนั้นมาจากภูตแห่งสายลม:
"น้องรัก เสียงเพลงของเธอถูกจองจำ อยู่ในหัวใจที่เฉยชาและดูแคลนของคนผู้นั้น"
"ทำให้เลือดไหลรินออกจากหัวใจของเขาซะ แล้วสื่อเวทนี้จะทำให้เธอกลับมาอยู่ข้างกายพวกเราอีกครั้ง"
เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น นำสื่อเวทกลับไปยังพระราชวัง พลางรำลึกถึงการเสียสละของคนในเผ่า
เงื้อคมมีดขึ้นใส่เจ้าชายผู้กำลังหลงใหลในห้วงนิทรา สองมือสั่นเทา แต่สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจ

บทเพลงสรรเสริญโบราณ ได้สูญหายไปในตอนจบของนิทานเรื่องนั้น
ผู้เล่าเรื่องส่ายหน้าเบา ๆ และเปลี่ยนตอนจบให้กลายเป็นเสียงถอนหายใจ
"งั้น นิทานเรื่องนี้ต้องการจะบอกอะไรกับพวกเราเหรอ?" อิมป์น้ำตัวน้อยถามอย่างเคลือบแคลงใจ
"เรื่องราวนี้บอกเราว่า ลูกของอิมป์น้ำควรร้องเพลง เพื่อคนที่เข้าใจเสียงเพลงของตัวเองเท่านั้นไงล่ะ"

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon14524_TH.txt
JSON Pointer
/
Hymn of the Maelstrom
Hymn of the Maelstrom

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/3321502903

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1754
id
194524
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  294524
]